LXXI. Cerambycidae. - Hargium. Rhagium. Rhamnusium. 403 



De slapen van den kop, achter de oogen, tot aan den zwak afgesnoerden hals, aan- 

 merkelijk korter dan de oogen; glad en glanzig. Dekschilden met krachtige langsribben. 

 De soort: inqiiisitor Lin (Sub-gen. Hargium Samouelle). 



Hargiiiin i ii q ii i s i t o r Lin. (indagator F., investigator Muls.) (C.N.II.348 en B.119). Bij 

 Delden Mei. 



H. sjcophanfa Schrank (mordax F., non de Geer; scrutator Oliv., grandiceps Thoms.) ^) 

 (C.N.II.348.3.1) is nog bij Delden en in Drenthe (Gieten en Rolde) gevangen. Volgens L. von 

 Heyden komt in Nassau eene a. *latefasciatum E. ]\Iüller voor, bij welke de twee gele banden op 

 de dekschilden tot een breeden, gemeenschappelijken band ineenvloeien ; Reitter meent dat deze, 

 welke uit Tirol beschreven is, naar de beschrijving eerder tot H. mordax de Geer -) moet 

 gerekend worden. Vermoedelijk is met deze ab. s^^Tioniem de uit Praag beschrevene a.*A'ZfinJl'ai Leo 

 Hevrorsky, bij welke op elk der dekschilden de beide dwarsbanden tot een enkelen band samen- 

 vloeien, welke den vorm van een liggende V heeft en het zwarte gedeelte iiuieemt; van elkaar 

 zijn de beide nieuw gevormde banden op elk der dekschilden, door den zwarten naad gedeeld. 



Kliagiiim bifasciatuiii Fab. (anglicum Gmel., elegans Herbst, maculatum Goeze, parisinum 

 Geoffr., varium Voet) (C.N.II.348.3.3, L.VIII en B.102). De vele kleur-aberraties zijn door 

 Mulsant, Prelier, Heller^), Pic, Fügner en Hubenthal beschreven. Preller schikt deze in twee 

 groepen, die bij welke de gele banden op de dekschilden zich uitbreiden en zulken waar een rood- 

 of geelachtige grondkleur, vanaf den top naar voren, ten koste van den achtersten of ook nog 

 van den voorsten band, zich uitbreidt. 



Wanneer de gele banden verbreed zijn tot, tusschen de langsribben hoekig uitgezakte, dwars- 

 banden, welke aan den naad meer of minder met elkaar verbonden zijn (bij onze exemplaren blijft 

 de geheele naad zwart) dan is het de a. f a s c i a t ii ni Pic (B.102); ik zag exemplaren uit Har- 

 derwijk en Epe (Geld.). Zijn beide gele banden verbreed, de voorste ongeveer langs de eerste 

 rib naar achteren verlengd en met den achtersten band versmolten, waardoor eene dubbelfiguur 

 van twee tegengestelde C-vlekken, als eene X-vormige, door den zwarten naad gehalveerde, 

 teekening ontstaat, dan a. O r a v e i Hubenth. (connea;«m Everts, B.102)''); bij Harderwijk. 

 Warmeer de beide gele banden zoozeer verbreed en met elkaar verbonden zijn, zoodat de 

 dekschilden van een gemeenschappelijken, zeer breeden, gelen dwarsband voorzien zijn, welke 

 slechts door den zwarten naad onderbroken wordt, waarbij nog de schouders, dezijrandenenhet 

 uiteinde meer of minder roodachtig zijn, dan a. E c o f f e t i Muls., Heller ^) (L.VIII) (ik noemde 

 deze: a. unifasciatum Muls.). Breda, Harderwijk; Reitter (Fauna Germ. IV, 1912) zegt, dat naar 

 de oorspronkelijke beschrijvingen deze, door hem als fasciatum Pic geduide ab., dezelfde schijnt te 

 zijn als: a. bicolor Oliv. [Ecofetti Muls., Gravei Hubenth.); m.i. is deze opvatting minder juist. 

 Wanneer de roodachtige kleur op het uiteinde der dekschilden de overhand heeft, dan: a. uni- 

 fasciatum ]\Iuls. (bij Harderwijk); heeft aldaar de gele kleur de overhand, dan a. Uturatum 

 Fügner (bij Apeldoorn en Acht in Noord-Brab.) (L.VIII). De roodachtige kleur van het uiteinde 

 kan tot over het midden reiken, waardoor nog slechts een duidelijke gele band vóór het midden 

 overblijft, of wel breidt zich de gele kleur van den achtersten band zoozeer uit, dat nagenoeg het 

 geheele topgedeelte, achter den zwarten middelband, geel is-.Reitier duidt beide kleur-afwijkingen 

 als: a. unifasciatum Muls. [Uturatum Fügn.). Wanneer ook de voorste gele band onduidelijk is, 

 of wel de beide gele banden door roodbruin verdrongen zijn (door Heller als a. bicolor Oliv. geduid) 

 de voorste nog wel iets flauw aangeduid en het zwart meer of minder vóór op den naad, of nog 

 als een smalle basale band voorhanden is, dan a. i n f a s c i a t u ui Pic (B.102), of ook nog van 

 de achterste gele vlek eene flauwe aanduiding zichtbaar, waarbij het zwart nog meer gereduceerd 

 is, dan: a. r u f u ni Prell. (L.VIII); de beide laatstgenoemde kleur-aberraties kunnen genoemd 

 worden: a. r u t° u ui Prell. (= infasciatum Pic) (B.102). 



Heller voegt nog hieraan toe eene ab., bij welke het zwart de roode kleur verdringt; Olivier 

 beschrijft een dergelijken vorm, welke Heller: *Olivieri noemt. Meerdere kleur-afwijkingen gaan 

 in elkaar over. Volledige overeenstemming in de juiste benaming der kleur-afwijkingen is er 

 nog niet. 



Rlianinusium bicolor Schrnk. (rubroviolaceum Geoffr.. ruficoUe Hrbst., Schi-anki Laich., salicis 

 F., etruscum Rossi (C.X.II.349.4.1). Bij de larve ontbreken de orbitaalbulten en heeft het anale 

 segment een lang doornuitsteeksel. Bij a. *glaucopteruni Schall. bij welke de dekschilden, evenals 



') Aurivülius noemt de synoniemen: cephalotes Voet, grandiceps Thoras., inquisitor Oliv., mordax 

 Herbst, scrutator Oliv. 



^) Deze soorten overwinteren als imago. 



') Notiz iiber die Abanderungen von Rhagium b i f a s c i a t u m F., in: „Coleopt. Rundschau" 

 1912, Heft VIII— IX, 109, 1912. 



*) De door mij als connexum geduide ab., werd reeds door Hubenthal: Gravei genoemd. 



') Aurivülius noemt deze ab.: bicolor Oliv (dorsale Mrsh., Ecoffetti Muls., ornatum Muls.). 



