LXXI. Cerambycidae. - Leptura. 407 



Lcplura cerainbyciforniis Schrank (decempunctata Oliv., octomaculata Schall., parvapuncta- 

 ta Voet, quadriinaciilata Scop., sexmaculata Voet, sexpunctata Muls.) (C.N.II.354.9.2). Reitter 

 onderscheidt de navolgende kleur-aberraties. Bij het type vertoonen de dekschilden twee zwarte 

 vlekken achter de basis, eene verbreede middelvlek en eene dito topvlek. Bij a. *bishistigma Pic is de 

 middelvlek in twee vlekjes verdeeld; bij een exemplaar uit Valkenburg hangen deze twee vlekjes 

 nog samen. Bij a. 10-p ii n c t a t a Oliv. (B.101) zijn drie kleine zwarte vlekjes achter de basis 

 voorhanden; bij exemplaren uit Nijmegen, Zvitphen en St. Pieter (L.) zijn zelfs 4 dergelijke basale 

 vlekjes aanwezig, ik noem deze 12-p ii ii c t a t a nov. ab. Bij a. *beskidica Reitt. ontbreekt de 

 binnenste der beide vlekjes achter de basis ; bij een exemplaar uit Warnsveld ontbreekt dit vlekje, 

 maar blijven er nog 3 achter den schouder over. Bij a. *humerifera Reitt. (uit Oostenrijk) is de bui- 

 tenste vlek, achter de basis, breed, verlengt zich over de schouderbuil en vormt een zwarten rand 

 langs de basis. Bij a. *se.rpunctata Muls zijn de voorste twee normale vlekken met elkaar verbonden. 

 Bij a. 4-niaciilata 8cop (B.101) ontbreken de voorste vlekken achter de basis geheel, waar- 

 bij de middelvlek tot eene stip gereduceerd kan zijn (in Zuid-Limburg). Bij a. *tmnssylvanicu Csiki 

 ontbreekt de topvlek. Bij a. *ejasciata Csiki ontbreken alle vlekken. Bij a. *Salhachi Reitt. (10- 

 punclata ]\Iuls., non Oliv.) zijn de zwarte vlekken vergroot en vloeien tot drie meer of minder 

 volledige dwarsbanden ineen. De soort is zeer verbreid in de provinciën Gelderland en Limburg; 

 op sommige plaatsen niet zeldzaam. 



Leptura r u f i p e s Schall. (C.N. 11.354). Bij uitzondering (a. *veniralis v. Heyd. = rufiventris 

 Tourn.) is het achterlijf rood. In België komt deze soort bij Rochefort voor. 



L. sexguttata Fbr. (cincta Panz., Uddmanniana Harrer) (C.N.II.355.9.1). Exemplaren bij welke 

 de 3 vlekken op de dekschilden in de lengte met elkaar versmolten zijn, zijn: a. *Landoisi Pic. 

 Ontbreekt de basale vlek, dan is het a. *giittaia Pic; of is de derde vlek alleen voorhanden: a. 

 *biguttata Muls. (hipiistulafa Rothenb.); ontbreken alle vlekken dan a. *atrata Schilsky. Volgens 

 Reitter op beuken en op bloesems en bloeiende struiken. In België op Rubus fruticosus 

 L. gevangen. 



L. V i r e n s L. (C.N.II.355). Grauw behaarde exemplaren zijn a: *canescens Reitter. 



L. fulva De Geer (lutescens Geoffr., tomentosa F., affinis Mrsh., ustulata Laich.) (C.N.II.355. 

 9.4) werd nog door Snellen van Vollenhoven (1848 en 1870), als algemeen bij Leiden opgegeven. 



L. sangiiinolfnta L. (ignita Geoffr., variabilis de Geer, melanura Ström) (C.N.II.355.9.5). Bij 

 a. ? *Reinecki Kuhnt, waar het halsschild ook zwart is en de dekschilden rood zijn, is van de dichte 

 viltige beharing op de dekschilden, dat in den regel voorhanden is, niets te bespeuren. Het eenige 

 tot nog toe bekende Nederlandsche exemplaar van deze soort is een ^. 



L. d u b i a Scop. (cincta F., melanota Fald.) (C.N.II.355). Volgens Reitter is bij het typische 

 $ de zij rand en een breede, gemeenschappelijke langsband over den naad der roode dekschilden 

 zwart (dit is: melanota Fald. = notata Oliv.); bij a. Himbata Laich. {cincta F., dubia Ganglb., ^ 

 sanguinolenta Laich., variabilis Payk.) zijn alleen de zijrand en het uiteinde, zeldzamer een deel 

 van den naadkant zwart; bij a. *chamomillue F. (fuUginosa Wse., luctuosa Muls.) zijn in beide 

 seksen de dekschilden geheel zwart. Zie verder de beschrijving in: C.N.l.c. 



L. erythroptera Hagenb. (rufipemris Muls.). Deze soort werd gevonden in Noord-Frank- 

 rijk, in het woud van Compiègne op S a m b u c u s, half Juli; zij schijnt uit oude eiken te ont- 

 wikkelen; ook in Nassau. Zij zou in de tabel C.N.355, bij 10, aldus tusschengevoegd kunnen worden: 

 10 Pooten geheel zwart. Zie verder bij 10 de soorten: sanguinolenta L. en dubia Scop. 

 Pooten gedeeltelijk rood (gewoonlijk de voor- en middelpooten, behalve de dij wortel; 

 de middelschenen en het uiteinde der achterschenen), ook de dekschilden rood, krachtig 

 en diep bestippeld. Overigens het lichaam zwart. Bij het ^ de sprieten naar het uit- 

 emde bruinachtig. Lengte 12 — 15 mm erythroptera Hagenb. 



L. rubra Linn. (belga flava Voet, testacea L., melanura Houttuyn, rubrotestacea lUig., dispar 

 Preyssl., occipitalis Muls.) (C.N.II.356.9.6) ontwikkelt zich uit oude dennenstronken. Wijfjes bij 

 welke het halsschild zwart en langs de zijden nog resten van de roode grondkleur, of een smallen 

 rooden band vertoonen, zijn: a. *Sattleri Bickh. Bij a. ? m a c u I i c e p s Gabriel vertoont de 

 schedel twee roode stipvlekken; bij Hilversum en in Zuid-Limburg (Merkelbeek). Bij a. *? Salz- 

 manni Hubenthal gaat van den zwarten voorrand van het roode halsschild, aan weerszijden, een 

 iets gebogen zwarte band tot naar het achterste derde gedeelte van de schijf; de achterrand is 

 zwart, met drie kleine, iets naar voren gerichte, evenzoo gekleurde vlekken; dit is de overgang 

 van het type tot de a. Sattleri. H. Bickhardt beschrijft een ^ hermaphrodiet, uit Tübingen, met de 



