LXXI. Cerambycidae. - Strangalia. 409 



het halsschild, de buik, prosternum en pooten geelrood, tarsen donker. De meest extreme a. 

 *fulvilahris Muls. is op de geelroode monddeelen na, eenkleurig zwart; bij a. *discicollisv. Heyd., 

 Scriba zijn op kop en halsschild nog resten van de lichte kleur in meer of minder grootere uitbrei- 

 ding aanwezig. Bij a. *nifo)narginata Muls. zijn de dekschilden langs de zijden rood, overigens als 

 het type gekleurd. K. Daniel beschrijft, als a. *diversipennis, een $ met roodgele dekschilden, 

 waarop eene groote donkere, driehoekige scutellairvlek en met breed-zwarten top, bovendien 

 de naadzoom en eene kleine, langwerpige vlek naast den zijrand, achter den schouder, donker; 

 sprieten, met uitzondering van het geelroode wortellid, roodbruin; de donkere vlekken op de 

 dekschilden zijn hier scherp begrensd, maar vloeien ook wel geleidelijk met de geelroode grondkleur 

 ineen; kop, halsschild, onderzijde en pooten als bij het tyjae. De meest extreme rufinos (a. ruhra 

 Geoffr. = ferriiginea Muls.) vertoonen eenklevn-ig geelroode dekschilden; het meso- en metast er- 

 num, het scuteÜum en de achtercoxae zijn pekzwart, de tophelft der sprieten is donker gekleurd. 

 Totaal roode exemplaren schijnen niet bekend te zijn. Eene combinatie van de a,h. f iilvilabris en 

 rujomanjinata is, tot op de monddeelen na, zwart of pekbruin, met eene bloedroode, op de schou- 

 derbuil overgrijpende, sub-humeraalvlek. 



De meest opvallende ab. is *lahiata Muls., bij welke de dekschilden rood, het voorlijf zwart zijn, 

 dus in omgekeerde verhouding van het type; alleen de sprieten en pooten zijn als bij het type. 

 Een overgangsvorm die, wat de kleur van het halsschild betreft, aan a. *discicollis Scriba herimiert 

 is: a. *vitticoUis Muls., bij welke de dekschilden rood zijn, het halsschild daarentegen zwart, met 

 rooden voor- en achter-dwarsband. Volgens Oberthür zwermt de soort, soms in groot aantal, om 

 de toppen van oude eiken, vandaar dat men deze soort zoo zelden waarneemt. Volgens Brisout 

 op elzen en paardenkastanjes, volgens von Heijden ook op beuken. Deze soort is nog bij Ootmarsum 

 en op vele plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen; de a. rtdira Geoffr. is ook bij Loosduinen 

 Juni, wellicht uit geïmporteerd hout ontwikkeld, gevangen. 



S. pubescens Fabr. (nigra de Geer, obscura Thunb., atra Panz., holosericea F.). Zou bij 



Aken gevangen zijn, wellicht met a e t h i o p s Poda verward. Volgens Reitter in hoogere berg- 



streken van Duitschland, maar niet in Noord-Duitschland; op bloesems. Deze soort behoort, 



met S. r e V e s t i t a L., tot het sub-gen. S p h e n a 1 i a K. Daniel en onderscheidt zich aldus: 



Halsschild iets breeder dan lang, voor de basis met eene oppervlakkige, doorloopende 



dwarsgroef. Zie verder hierboven bij S. revestita L. 



Halsschild langer dan breed, naar voren kegelvormig versmald, aan de basis met eene, 

 in het midden onderbrokene, oppervlakkige dwarsgroef en aan weerszijden met eene 

 groep van zeer grove, in de breedte staande, stippen. Zwart, fijn geelachtig ; de onderzijde 

 dichter behaard ; schenen, behalve naar het uiteinde, geelbruin (type = nigra De Geer, 

 obscura Panz., holosericea F.), of geheel zwart (a. *perohscura Reitt.); of wel bij 5, veelal 

 ook bij ^, de dekschilden en grootendeels de schenen geelbruin (a. *aurijlua Redt.). 

 Lengte 12 — 15 mm pubescens F. 



S. aetliiops Poda (atra Laich., miicolor Oliv.) (C.N.II.357.9.9). De bovenzijde is fijn zwart-, bij 

 a. Letzneri Gabriel (B.115) geelachtig behaard; met het type. Bij Epen (L.) werd een exem- 

 plaar gevangen, bij hetwelk de dekschilden op de achterhelft bruinachtig zijn i). 



S. quadrifasciata L. (C.N.II.357.9.7). Bij a. *notatipennis Pic is de eerste zwarte band op elk der 

 dekschilden in drie, de tweede in twee vlekken gedeeld. Bij a. internipta v. Heyd. (Lederi Ganglb.) 

 is alleen de eerste band in verscheidene kleine vlekken gedeeld of zijn deze gedeeltelijk uitge- 

 wischt. Bij a. *abbreviata Gabr. is de eerste band als bij a. interrupta ,maar de middelband reikt 

 noch tot den naad noch tot den zijrand ; bij een exemplaar uit Sittard reikt ook de derde band niet 

 tot den naad, doch, evenals de middelband, wel tot aan den zijrand. Ook is efen ab. bekend, bij 

 welke de eerste en derde band onderbroken zijn [Delahon). Bij, overigens typisch gekleurde, 

 exemplaren reiken soms de zwarte middelbanden der beide dekschilden niet tot aan den zwarten 

 naad. 



S. aurulenta F. (quadrifasciata Rossi) (C.N.II.3o7). Deze soort leeft op eiken en popu- 

 lieren; zij vliegt over gevelde eikenstammen en beukenstronken ; ook uit populierhout ontwikkeld. 

 De kever geeft vliegende een brommenden toon, evenals een vliegende hommel. In België bij Cliiny. 

 Bij a. *reducta Fleischer is de middelste zwarte dwarsband afgekort en reikt niet tot aan den naad, 

 of is deze, tot op eene rondachtige vlek aan den zijrand, sterk gereduceerd. 



S. nielanura L. (diversiventris Duf., similis Hrbst., suturanigra De Geer) (C.N.II.357. 

 9.11). Bij a. 9 I a t e s u t u r a t a Pic (B.115) is de zwarte naadzoom breeder en omgeeft het 

 schildje; bij Nijmegen. 



') Bij eene a. *Beckeri Gerh., uit deu Ural, zijn de delïschilden geel. 



