LXXI. Cerambycid. - Gracilia. Hesperoph. Hesperand. Crioceph. Nothorr. Ants. 411 



Ciiracilia iniiiiita F. (pygmaea F., vini Panz., pusilla F.) (C.N.II.361.15.1). Volgens L.vonHeyden 

 zijn ei' twee generaties in het jaar. 



Hesperoph anes Mulsant (C.N.II.361) wordt, door Reuter, voor den Zuid-Europee- 

 schen s e r i c e u s F. (Latreillei Brullé, rotundicollis Lucas) gegeven, terwijl de andere soorten, 

 waaronder ook cinereus Villers (holosericeus Rossi, nebulosus Oliv.) (C.N.II.362), tot een 

 nieuw genus: H e s p e r a n d r i u s Reitt. worden gebracht. Dit onderscheidt zich van H e s- 

 p e r o p h a n e s door het gewone derde sprietlid, dat bij H e s p e r o p h a n e s op de binnen- 

 zijde, over de geheele lengte, flauw uitgebogen en dicht met lange, halfopgerichte haren bezet is. 

 Ook zijn de leedjes der achtertarsen gewoon met borstelharen bezet, hoogstens met eene fijne 

 middelgroef, terwijl bij H e s p e r o p h a n e s de tarsleedjes van eene gladde, breede middel- 

 groef zijn voorzien, waar aan weerszijden de borstelharen geplaatst staan. Halsschild bij H e s- 

 perandrius, ook bij het ^, iets smaller dan de dekschilden, veelal met 1 tot 3 dorsale ver- 

 hevenheden; bij het andere genus groot, kogelrond, bij het (^ ruim zoo breed als de dekschilden, 

 van kale stippen voorzien. 



H e s p e r a n d r i u s p a 1 1 i d u s Oliv. (mixtus F., sexpustulatus Companyo). Deze komt 

 in de omstreken van Parijs, bij Frankfort a. M. en op andere plaatsen in Duitschland voor. 

 Op mooie zomeravonden vliegt zij (volgens Bedel) in groote bosschen, langzaam over dikke, doode 

 eikentakken. De larve leeft in droog eikenhout, onder de dikke schors. De soort is roodgeel, op de 

 onderzijde dicht, op de bovenzijde fijner geelgrijs behaard; dekschilden achter het midden met 

 eene bruinachtige, naar achteren uitvloeiende, naar voren met door eene witachtige, langere en 

 dichtere beharing omzoomde, scherp begrensde vlek ; ook is de naad naar voren dichter en lichter 

 behaard. Halsschild met eene langsbuil voor de basis. Lengte 15—20 mm. 



C'riocephalus feriis Kr. (epibata Schiödte, polonicus Motsch.) (C.N.II.362.16.2) heet bij Schilsky 

 en Reuter: polonicus Motsch. (ferus Kr., epibata Schiödte) ^). 



Nothorrina muricata Schönh. (scabricoUis W. Redtb.). In Noord- en Middel-Europa, 

 wordt o.a. uit Nassau opgegeven. Deze soort ontwikkelt zich in de schorslaag van oude, vrij staan- 

 de, aan de zon blootgestelde demien en vliegt gedurende de heete middagzon op vrij staande, 

 levende dennenstammen. '^) 



Anisarthron barbipes Schrank (bij Reuter is de auteur Charpentier). In Zuidelijk- 

 Middelduitschland, o.a. in Nassau. In oude iepen en aan lindenstammen. 



De laatste twee genoemde genera, met de soorten, zouden in de tabel C.N.II.344, bij 14, tweede 

 alinea: „Dijen van af de basis geleidelijk of nauwelijks verdikt", aldus tusschengevoegd kunnen 

 worden : 



14' Sprieten bijna even lang als- (§), of iets langer dan het lichaam {^). Oogen zeer diep uit- 

 gerand. Het 3e en 4e sprietlid nagenoeg even lang, te zamen gelijk aan het 5e; dit aan 

 alle volgende leedjes gelijk. Halsschild door eene ondiepe dwarsgroef van voren en van 

 achteren gerand. Dekschilden aan de basis, naast het schildje, bultig verheven. Boven- 

 zijde zeer dicht en vrij lang roodgeel behaard Anisarthron Redt. 



De soort : barbipes Schrank is zwart, dekschilden roodbruin. Halsschild dicht 

 en fijn, dekschilden dicht en iets sterker bestippeld. Lengte 7 — 10 mm. 

 Sprieten ongeveer half zoo lang als het lichaam. Oogen flauw of nagenoeg niet 



uitgerand 14" 



14" Lichaam op de bovenzijde vlak gedrukt. Halsschild langer dan breed, lang-vierhoekig, 

 met afgeronde hoeken, aan de zijden grof korrelig. Oogen nagenoeg niet uitgerand 



N o t h o r r h i n a Redtb. 

 De soort : muricata Schönh. is eenkleurig donkerbruin, of meer roodbruin ; of kop 

 en halsschild, of wel de dekschilden iets lichter gekleurd, veelal het halsschild op het 



' ) Zie : F. G. Smith : The habits of A s e m u m s t r i a t u m and Crioceph alus ferus, in: 

 Transact. Ent. Soc. London, 1905, 165 — 176. 



') Volgens eene mededeeling van Pater Rüschkamp S. J. (Deutsche Ent. Zeits. 1920, 1 Febr. 1921), zou 

 Saphanus piceus Laich. (spinosus F., sudeticus Richter) in de Rijnprov., bij Sinzig nabij An- 

 dernach, gevangen zijn; wellicht met hout uit Oost-Duitschland ingevoerd. Het genus Saphanus 

 ServiUe zou in de tabel C.N. II. 341 bij 13, eerste alinea, aldus tusschengevoegd kunnen worden. 



13 Halsschild aan weerszijden met een, meer of minder spitsen, doornachtigen bult. Kaaktasters 

 zeer lang, het eindlid bijl- of mesvormig. Gewrichtsholten der voorcoxae bijna gesloten; de 

 prosternale voortzetting met verbreeden top. Dekschilden met paralelle zijden, bij het ? iets 

 naar achteren verbreed, dicht bestippeld en met de flauwe aanduiding van langsgroeven. 



(groep S a p h a n i n a) (Saphanus Serv.). 



De soort: (*piceus Laich) is geheel glanzig pekzwart of pekbruin, fijn behaard, de 



sprieten en pooten iets lichter gekleiu'd, de tasters en tarsen meer roodachtig. Lengte 15 — 18 



mm. Halsschild aan weerszijden zonder doornachtigen bult. Zie verder, bij 13, de genera, H e s- 



perophanes (Hesperandrius) en Criocephalus. 



