LXXI. Cerambycidae. - Hylotrupes. Aromia. Purpuricenus. 415 



Halsschild gelijkmatig, fijn bestippeld, zonder builen of oneffenheden, hoogstens 

 met eene onduidelijk bestippelde middelstrook ; sterk gewelfd. Oogen zeer diep, nage- 

 noeg tot op de achterzijde, uitgerand c 



c Dekschilden tegen den naad, achter het schildje, met een opgerichten haarbundel. 

 Kop, met de oogen, smaller dan het halsschild. Halsschild dicht en fijn bestippeld, 

 aan de basis recht afgesneden. Dekschilden afgeplat, elk met twee witte dwars- 

 banden; behaard en bestippeld, aan het uiteinde nagenoeg glad. De soort: aini L. . . 



(Sub-gen. P o e c i 1 i u m Fairm.) 

 Dekschilden van voren tegen den naad zonder haarbundel. Kop met de oogen, onge- 

 veer even breed als het halsschild. Halsschild matig fijn bestippeld, met gladde 

 middelstrook, aan de basis tweemaal gebogen. Dekschilden gewelfd, gelijkmatig 



bestipj)eld en zwart behaard. De sooi't : r u f i p e s Fabr 



(Sub -gen. P h y m a t o d e 1 1 u s Reitt.) 



Hylotrupes bajiilus Lin. (caudatus de Geer, caudatus Voet, Linneianus Laich., quadripunctatus 

 Geoffr., didymus Voet, similis Marsh.) (C.N.II.366.21.1). Tot de a. p u e 1 1 ii s Villa [Kozioro- 

 tüiczi Desbr.), bij welke de flauw ingedrukte, overdwarse haarvlekken op de dekschilden, ont- 

 breken, rekent Reitfer kleine exemplaren, bij welke de sprieten en pooten bruinrood zijn. Dergelijke 

 exemplaren zijn ^^ en werden met het type gevangen. L. von Heijden vermeldt dat in Nassau op 

 een straatweg alle telegraafiJalen door deze soort waren aangetast. 



Aromia inoscliata L. (odorata de Geer, citrina Voet, chlorophana Fisch, alata Costa) (C.N.II. 

 367.22.1). Het type is metallisch-groen of het halsschild blauw. De a. *nigrocyanea Reitt. een- 

 kleurig donkerblauw. Bij sommige exemplaren zijn de groene dekschilden, aan de basis langs den 

 naad blauw (den Haag). Koperroode exemplaren, met zwartgroene of zwartblauwe sprieten en 

 pooten, noemt Reitter: cuprata; deze kan als synoniem met de purperachtig-roodkoperkleurige 

 a. auctumnalis Westh. beschouwd worden. Een dergelijk exemplaar, dat over den naad tamelijk 

 breed groen gekleurd is, werd bij Rhoon (IJsselmonde) gevangen. De a. *nigra Schilsky (bij Metz) is 

 geheel zwart, met zwakken, groen-of blauwachtigen schijn. In Moravië komt eene a. *picipes 

 Reitt. voor, deze is zwart, met zwakken metallischen weerschijn, met zwartbruine sprieten en 

 roodbruine pooten. Veelal is het, in den regel bestippelde en rimpelige, halsschild over het midden 

 spiegelblank (a. I a e v i c o 1 1 i s Reitt. B.101); volgens Reuter zijn dergelijke exemplaren groen, 

 blauw of koperkleurig, ik zag exemplaren uit den Haag, en Leiden; bij een zijn de dekschilden 

 groen, langs de zijden eenigszins purperkleurig. Onder de kleine (^(^ bezit ik er een uit den Haag, 

 welke slechts 18 mm. lang is. De stinkklier bevindt zich aan weerszijden op het metasternum; de 

 uitmonding is nabij de achterhoeken gelegen en bovenaan heeft men een uiterst fijn, roestkleurig 

 haar bundelt je. Het afscheidingsproduct heeft veel van de geur van salol; voor sommigen heeft 

 het iets van rozenolie van minder goede hoedanigheid, voor anderen van muskus, van daar den 

 naam van Rozen- of Muskusboktor. Eene analyse zal moeten uitmaken wat het is ^). 



Purpuricenus Koehleri (Köhleri) L., Bedel (C.N.II.368). Schilsky, Reitter en Auri- 

 villius schrijven: K a e h 1 e r i, Ganglbauer Köhleri; bij Aurivilliu.9 zijn de synoniemen: 

 (Kaeleri Cast., Koehleri Scop., Köhleri Ganglb., melanocephalus Voet, Menetriesi Motsch.). In 

 Zuid-Europa komt nog eene a. Hiforalis Depoli voor, bij welke de gemeenschappelijke zwarte 

 vlek op de dekschilden peervormig is, n.1. naar voren geleidelijk versmald is en met haar top tot 

 aan het schildje reikt en aldaar niet breeder is dan het schildje zelf. Reitter vermeldt nog eene a. 

 *carbonarius, welke geheel zwart is. Ook de a. *aethnensis Bassi is uit Zuid-Europa bekend. 



Reitter onderscheidt de €lytina in de navolgende genera en sub-genera, waarvan er 4 in de „Col. 

 Neerl." tot een genus Clytiis Laich (C.N.II.368) vereenigd zijn. 



1 De langsgroef op den kop, waarin de sprieten ingeplant staan, wordt aan de binnen- 

 zijde door eene lange, rechte of gebogene, kielvormige langsplooi begrensd en gedeelte- 

 lijk door deze overdekt; zij zet zich onafgebroken voort langs de oogen, tot aan den 

 voorrand van den kop; het voorhoofd daartusschen meestal van kielvormige langs- 

 verhevenheden voorzien. De ruimte tusschen de sprietgroeven is even breed, of ruim 

 zoo breed als vlak daarvoor, de ruimte tusschen de oogen. De soorten: r u s t i c u s L., 



a r V i e o I a Oliv. en antilope Zetterst Xylotrechus Chevrol. 



De sprietgroef wordt hoogstens aan de binnenzijde, zeldzamer ook van buiten, door 

 eene plooi begrensd, welke tot den groefrand beperkt blijft, of wel geheel ontbreekt. 

 Voorhoofdskiel ontbreekt - 



') Volgens J. Clermont doen oude lieden in het fransche departement Gers dit insect „inacouba" ge- 

 heeten, in hunne snuifdoos om de snuif te parfumeeren. 



