LXXI. Cerambycidae. - Xylotrechus. Clytus. Clytanthus. 417 



medegedeelde exemplaar is vermoedelijk uit ingevoerd hout ontwikkeld. In Nassau werd de 

 soort op gevelde eiken en op timmerhout waargenomen. 



Xylotrechus rusticus L. (hafniensis F., liciatus L., longipes Villers, signatus Ge- 

 offr.) (C.N.II.369). Volgens Reuter achter de schors van tamelijk versche beukenstronken. Exem- 

 plaren, bij welke de dekschilden, op zwart behaarden grond, dicht wit bespikkeld zijn en hoog- 

 stens in het midden eene kleine lichte haai-vlek vertoonen, zijn: a. *unijormis Reitt. Bij het type 

 bevinden zich twee of drie duidelijke, gedeeltelijk uitgezakte, dwarsbanden op de dekschilden, 

 daartusschen met verspreide witte haartjes of haarbundeltjes, welke weinig tegen de donkere 

 grondkleur afsteken. 



Xylotrechus arvicola Oliv. (Kraatzi Lederer; arietis F., non L.) (C.N.II.369.23.3) is nog bij 



KoUum (Fr.) en op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. Bij a. *tridentatus Bleuse is 

 het halsschild aan weerszijden drietandig, aan de basis breeder dan aan den top, sterk granuleus, 

 op het midden met een bult; schildje uitgerand en bijna zonder de gele beharing, die het gewoon- 

 lijk bedekt; mij onbekend. 



Clytus arietis L. (gazella F.) (C. N. II.370.23.4). Bij Lambersart nabij Ryssel (Noord-Frank- 

 rijk) werd eene merkwaardige a. *CloueH Théry gevangen. De schouderband is door de schouder- 

 buil in tweeën gedeeld, waarbij eene stip nabij den zijrand en een streepje naar bimien overge- 

 bleven zijn. De schuine band op de beide dekschilden, welke te zamen een A vormen, zijn geheel 

 uitgewischt. 



Clytanthus cinereus Laporte (Duponti Muls., Sterni Kr., Auboueri Desbr.). Volgens 

 L. von Heyden in Nassau. Uit eikenhout. Het sub-genus Pseudosphegestes Reitt. waar- 

 toe deze soort behoort, onderscheidt zich van het sub-genus Clytanthus s.str. aldus: 

 Halsschild met grove, raspachtige verhevenheden op het midden. Het Ie lid der ach- 

 tertarsen zeer lang en dmi, tweemaal zoo lang als het 2e en 3e te zamen. De eindsporen 

 der achterschenen staan in eene uitranding ingeplant, welke tamelijk ver van het uit- 

 einde verwijderd is. Het Ie lid der achtertarsen op de onderzijde zonder borstelharen 



(Pseudosphegestes Reitt.) 

 De soort cinereus Lap. is zwart, nagenoeg dof, op de onderzijde grauwwit, op 

 de. bovenzijde dicht en fijn, de dekschilden zwart behaard. Kop veel smaller dan de 

 dekschilden, met witgrauwe beharing. Halsschild voor de basis het breedst, naar 

 voren versmald. Dekschilden kort, naar het uiteinde versmald, de basis smal-, de top 

 breed witgrauw behaard; de schijf met twee dwarsbanden, van welke die voor het 

 midden sterk boogsgewijze naar bimien gekromd is, die achter het midden nagenoeg 

 recht, aan den naad verbreed. Lengte 10—13 mm. 

 Halsschild gelijkmatig, fijn bestippeld of korrelig, zelden over het midden grover 

 gekorreld. Het Ie lid der achtertarsen slechts iets langer dan het 2e en 3e te zamen. 

 De eindsporen der achterschenen staan aan den top. De eerste drie leed j es der achter- 

 tarsen op de onderzijde met borstelharen. De 5 op bladz. 416 genoemde soorten. 



(Clytanthus s.str.). 



C. massiliensis L., Ganglb. (? sartor F., Muller, Bedel; lineola Scop.) (C.N.n.371) 

 heet bij Reuter: sartor F. (massiliensis L.), bij Bedel en AurivilUus : sartor MüU. 

 (= massiliensis L., leucozonias Gmel., rusticus Geoffr., lineola Scop., achilleae Brahm., corsicus 

 Chevi-ol.). Bij a. *griseus Gabriel is de witte beharing der dekschilden zoo dicht, dat daaronder 

 de witte bandteekening slechts weinig te voorschijn treedt. 



C. ornatus Herbst (? varius F., MülL, Bedel; verbasci Muls., nee L.) (C.N.n.371) moet 

 heeten: varius F., MüUer (non Fabr. !) (= verbasci L., nigrofasciatus Goeze, ornatus Herbst, 

 gammoides Fourcr., C-duplex Scop., strigosus Gmel., venustus Gmel). Bij het 9 is het halsschild 

 dicht en fijn rimpelig bestippeld en de gele beharing dichter en korter; bij het cj is de beharing 

 langer, ruwer, müider sterk neerliggend en laat eene grove grondbestippeling daartusschen zien. 

 Bij a. *viridicollis Kr. ontbreekt de zwarte dwarsband in het midden van het halsschild. 



C. H e r b s t i Brahm (verbasci F., non L., sulphureus Schaum, sulfureus Muls.). Deze soort 

 zou in de Rijnprov. en Haimover voorkomen. Zij onderscheidt zich van varius F. o.a. doordat 

 de zwarte banden der dekschilden tot groote vlekken opgelost zijn, welke aan den naad altijd 

 van elkaar gescheiden blijven. Boven- en onderzijde overigens gelijkmatig grauwgroen of geel- 

 groen behaard. Halsschild met 3 in de breedte staande zwarte vlekken, van welke de middelste 

 grooter is; bij het ? veel fijner gesculpteerd en behaard, bij het ^ ruwer behaard en sterker be- 

 stippeld. Lengte 10—15 mm. (zie: C.N,II.371, noot 2). 



27 



