LXXI. Cekambycid. -Exocentrüs. Pogonoch. Anaesth. S.\perda. Menesia. Stenostola. 419 



Ëxocentrus adspersus Muls. (Revelierei Muls., Clarae Muls.) (C.N.II.377.30.1) is nog bij Epen in 

 Limburg gevangen. Volgens Reuter de larven in berkentakken. 



Pogonocliacnis decoratus Fairm. (ovalis Muls.) (C.X.II. 379.31. 2) is nog bij den Haag, Laag Soe- 

 len en Ellecom gevangen. 



Anaestlictis testacea F. (livida Herbst, teutonica Gmel.) (C.N.II.380 en L.VII). 

 Bij Maastricht, op jonge eiken. 



Saperda p h o c a Fröhl. ( ? similis Laich.) (C.N.II.381) heet bij Ganglbauer, Schilsky en Reiüer: 

 similis Laich. (phoca Fröl., bij Ganglbauer: Fröhl.). 



S. popiiluea L. (decempunctata de Geer) (C.N.II.381.33.2). Volgens Dr. H. Rosz ontwikkelt 

 zich deze soort, behalve op P o p u 1 u s t r e m u 1 a L., ook op S a 1 i x a u r i t a L., p u r- 

 p u r e a L., c a p r e a L. X p u r p u r e a L. en c i n e r e a L. De spoelvormige aanzwel- 

 lingen zijn tot 25 mm. lang en bevinden zich aan één- tot tweejarige loten; de larvenholten be- 

 vinden zich in den aanvang in het houtgedeelte, later in het merg, waarin de geelachtige larven, die 

 daarin verpoppen. Bij Frankfort a. ]\L komt eene a. *Bickhardti W. Sattler voor, bij welke de vilt- 

 vlekken op de dekscliilden geheel of grootendeels ontbreken en dan slechts door eenige dichter op- 

 eenstaande haartjes even worden aangeduid; met het ongewapende oog zijn zij volkomen onge- 

 vlekt en gelijken daardoor op kleine exemplaren van Agapanthia lineatocollis Do- 

 nov., bij een exemplaar zijn alleen de 3e en 4e, bij een ander alleen de 4e en 5e vlek met de loupe 

 eenigszins te herkennen; het gele vilt op kop, halsschild en schildje is als bij het type. 



S. scalaris L. (C.N.II.382.33.3). Witgrauw viltige exemplaren zijn: a. *hieroglyphica Fa\l. 



S. perforata Pall. (Seydli Fröl., Rudolphi Cederh., punctata Payk., decempvmctata 

 Brahm) ontwikkelt zich uit het hout van Populus t r e m u 1 a, L., de kever ook op stapels 

 espenbrandhout. Volgens Reuter overal in Duitschland, maar zeldzaam. Deze soort behoort, met 

 scalaris L., tot het sub-genus Saperda s.str. De dekschilden zijn geelgroen-grijs viltig, 

 met 5 in eene rij staande zwarte vlekken, eene zwarte, smalle schouderlijn en een vlekje aan den 

 zij rand. Halsschild met 8 zwarte vlekken, van welke 4 op het midden en twee aan weerszijden 

 langs de zijden. Bij a. *deficiens Reineck ontbreken de vlekken voor het uiteinde der dekschilden; 

 het laatste vierde gedeelte der dekschilden is daardoor eenkleurig geelgroenachtig-grijs. Lengte 

 12—20 mm. 



S. octopunctata Scop. (tremula F., tremulae Gyll., punctata Laich.) (C.N.II.382 en L.VIII). 

 Uit eene oude Limburgsche collectie ontving ik een exemplaar, dat bij Blijenbeek zou gevangen 

 zijn. Vermoedelijk met hout ingevoerd of door etiketverwarring als inlandsch vermeld. 



Menesia bipunctata Zoubk. (biguttata Redtb.). Volgens Reuter overal in Duitsch- 

 land (o. a. in Nassau); in Jmri op de onderzijde van bladen van Rhamnus frangula L. 

 Dit genus is het naast verwant aan Saperda en onderscheidt zich aldus : 



Schildje afgerond driehoekig. Kop nagenoeg even breed als- of ternauwernood bree- 



der dan het halsschild Saperda F. 



Schildje vierhoekig, kiijtwdt behaard. Kop, met de oogen, aanmerkelijk breeder dan 



het halsschild. Dekschilden aan het uiteinde iets afgeknot Menesia Muls. 



De soort is cylindervormig ; zwart, afstaande zwart behaard; de bewimperde sprie- 

 ten eenkleurig zwart ; pooten geel. Halsschild smaller dan de dekschilden, fijn be- 

 stippeld, met eene wit behaarde middellijn. Schildje en eene stipvormige vlek voor 

 het uiteinde der dekschilden aanliggend krijtwit behaard; veelal ook de toprand 

 witachtig ; de epistenien van den thorax en de achterrand der sterniten eveneens 

 wit behaard. Dekschilden ki'achtig bestippeld. Zelden vertoonen de dekschilden 

 achter het midden nog eene kleine witte vlek naast den naad (a. *Perrisi Muls. = 

 quadrifustulata Muls.). Lengte 6—9 mm. 



Stcnostola n i gr i p e s Fabr. (alboscutellata Ki-., non Kust.) (C.N.II.383 noot 1). Volgens Reuter 

 als f e r r e a Schrnk., maar veel zeldzamer. Ik vond nog opgaven uit Aken, Düsseldorf , Elberfeld en 

 Westfalen. Bij deze soort zijn de dekschilden zwart, dicht aanliggend, dun grauw behaard. Volgens 

 Josej Muller (Wien. Ent. Zeit. 1915) zouden beide soorten, door meerdere auteurs, met elkaar ver- 

 ward zijn en onze inlandsche soort zou moeten heeten: n i g r i p e s Gyll. en niet f e r r e a 

 Schrnk. Hij onderscheidt beide soorten aldus: 



Loodgrijs; dicht aanliggend, dun, grauw behaard. Dekschilden hoogstens met een uiterst 

 geringen blauw-viotetten tint, dof; de vrij grove bestippeling is fijner dan bij n i g r i- 



