420 LXXI. Cerambycidae. - Stenostola. Oberea. Phytoecia. 



p e s. Episterna van den metathorax op haar dorsalen rand met een breederen, witten 

 viltzoom, welke gewoonlijk alleen de buitenlielft der epimeren inneemt. De beide witte 

 zijstrepen op het halsschild bij het $ zeer duidelijk, doch ook bij het (J in den regel meer 

 of minder aangeduid. Schildje in den regel in het midden wit, aan de zijden donker be- 

 haard. Lengte 10—12 mm. Naar het schijnt meer in oostelijk IVIiddel- en Zuid-Europa, 

 (plumbea Bonelli; nigripes Muls., Küst.,Ganglb.: Best. Tab.; nigripesReitter: Faun. 



Germ.; ferrea Muls., Bedel: Faune Bassin de la Seine) (f e r r e a Schrank). 

 Dekschilden zwartblauw met eenigszins metallisch-groenen schijn, tamelijk glanzig, 

 grof bestippeld. Episterna van den metathorax op haar dorsalen rand slechts met een 

 smallen, witten viltzoom. Het scutellum bij het c^ (bij versche exemplaren) weinig op- 

 vallend, eenkleurig grijs of vuilwit behaard; of bij het § met eene scherp aangeduide 

 witte haarstreep over het midden. Ook zijn (^(J met een dichter wit middelge- 

 deelte op het schildje bekend. Het halsschild, bij goed geconserveerde §9, aan weerszij- 

 den met eene aan de basis ontspringende en meer of minder ver naar voren reikende, 

 witachtige haarstreep. Lengte 9i— 12 mm. Verbreid in Zuid-Limburg, uit lindentakken. 



(ferrea Panz., Ganglb. : Best. Tab., Reitter: Faun. Germ.; tiliae Kust.) nigripes Gyll. 



Oberea Mulsant. (C.N.II.383.36). Dit genus wordt in twee sub-genera verdeeld: 



Oogen groot, dicht bij de voorkaken geplaatst, deze laatste zijn kort en breed, aan de 

 zijden gelijkmatig afgerond. Bovenlip glanzig, met lange wimperharen aan den voor- 

 rand. Dekschilden aan de basis der epipleuren met eene gele langsvlek. (Zie: C.N.383.36 

 tabel, bij 1. eerste alinea). De soorten: p u p i 1 1 a t a Gyll. ^) oculata L. en liuearis 



L. ") (Oberea s.str.) 



Oogen kleiner, van de voorkaken verder verwijderd; deze laatste slank, aan de buiten- 

 zijde uitgerand en eerst den top naar binnen gebogen. Bovenlip dof, bestippeld en viltig, 

 van voren niet duidelijk bewimperd. Epipleuren der dekschilden ongevlekt. De soort: 

 erythrocephalaF (AmaurostomaJ. MüU.). 



Oberea erythrocephala Schrank (C.N.II.383). Volgens Reitter is de auteur: Fahr. Op 

 verschillende Euphorbia -soorten, langs rivieroevers. Bij het type is het lichaam dicht grauw 

 behaard, grauwzwart schijnend; kop en halsschild gedeeltelijk rood, het halsschild met zwarten 

 voor- en achterrand. Bij a. *hicolor Reiche zijn kop en halsschild eenkleurig rood. Bij a. *nigriceps 

 Muls. zijn kop en halsschild in hoofdzaak zwart; veelal reikt de donkere kleur van de buikzijde nog 

 op de basis van het voorlaatste sterniet (a. *Richteri Bau). 



Phytoecia rubropunctata Goeze ( Jourdani Muls., punctata GeofEr. Fourcr.). In de Rijn- 

 provincie en Nassau, overigens in Frankiijk bij Lyon; op P o t e n t i 1 1 a, volgens Bedel vermoe- 

 delijk op eene Artemisia ;zij zou, op de wijze van de C i c i n d e 1 a's, van den grond opvliegen. 



P. V i r g u 1 a Charp. (punctata Gebl., punctum Mén.). Volgens Reitter overal in Duitschland. 

 De larve in de stengels van Artemisia, Tanacetum vulgare L. en Daucus 

 c a r o t a L. 



P. coerulescens Scop. (virescens F., echii Cheviol.) (C.N.II.385.37.2). Aschgrauw behaarde exem- 

 plaren, zonder eenige aanduiding van de groenachtig-grauwe tint van het type, zijn: a. o b- 

 s c u r a Bris. De soort komt ook op Anchusa officinalis L. voor. 



P. molybdaena Dalm. (molybdina Dalm., Bedel). Op L i t h o s p e r m u m en, naar het 

 schijnt, ook op C y n o g 1 o s s u m. Volgens Reitter overal in Duitschland. 

 Reitter geeft het navolgend tabellai'isch overzicht der P h y t o e c i a-soorten : 



1 Het eerste lid der achtertarsen hoogstens even lang als de volgende twee leedjes te za- 

 men. Uiteinde der dekschilden afgeknot of flauw uitgerand. Oogen geheel of bijna ge- 

 heel middendoor gedeeld. Achtercoxae bij het ^ veelal met een tandje. Lichaam, met de 

 sprieten en pooten, donker. Bij rubropunctata het grootste gedeelte der sprie- 

 ten geelrood. (Subgen. Phytoecia s.str.) 2 



Het eerste lid der achtertarsen opvallend langer dan de volgende twee leedjes te zamen, 

 Uiteinde der dekschilden afgerond. Achtercoxae ook bij het (J zonder tand. Sprieten 

 dichtgrauw behaard, op de bovenzijde bijna altijd zwart behaard. Lichaam groenachtig- 

 grauw, aschgrauw behaard, of donker metallisch gekleurd. (Sub. gen. O p s i li a Muls. ^)) 6 



2 Dekschilden aan de zijden van de basis, onder de schouderbuil, met gelen buitenhoek. 

 Achtercoxae bij het (J altijd in een tandje uitgetrokken (M u s a r i a Thoms.). Kop 

 rood, met zwarte vlekken. Halsschild rood ; met gladde, wTatachtige, zwarte vlekken. 



•) Deze soort wordt vooral op Lonicera xylosteum L. waargenomen. 



'} Zie ook: J. C. Nielseii: Zur Lcl)ensgesciiichte des Haselbockkiifers, Oberea linoaris F. 

 (in: Spengel, Zool. Jahrb. Hyst. 18, 659 — 663; 1903). 



') Reitter, Übersicht der mir bekannten P h y t o e c i a-Arten der Untergattiing O p s i 1 i a Muls. 

 aus der palaearctischeu P'auna, in: Wien. Ent. Zeit. XXX 1911. 



