LXXI. Cerambycidae. - Phytoecia. Agapanthia. - LXXII. Chrysomelidae. 421 



Zwart, dekschilden ook langs den zijrand ^) dicht donkergrauw behaard, de zwarte 

 vlekken op kop en halsschild meestal gedeeltelijk ineenvloeiende. Pooten, tot op de 

 knieën en tarsen na, alsook het uiteinde van het achterlijf, maar ook het grootste ge- 

 deelte der sprieten geelrood. Lengte 8 — 13^ mm rubropunctata Goeze. 



Dekschilden aan de zijden van de basis, onder de schouderbuil, zonder gelen buitenhoek 3 



3 Halsschild op de schijf met eene nagenoeg gladde, roode vlek. Lichaam zwart, fijn 

 grauw behaard ; grootendeels de dijen en voorschenen en het uiteinde van het achterlijf 



roodgeel 4 



Halsschild op de schijf zonder roode vlek 5 



4 Halsschild weinig breeder dan lang, de bestippeling niet rimpelig ; de roode vlek rond- 

 achtig en op de voorhelft van de schijf gelegen. Lengte 7 — 12 mm. . . v i r g u 1 a Charp. 

 Halsschild veel breeder dan lang, de fijne bestippeling rimpelig; de roode vlek lang- 

 werpig, als eene iets verhevene streep, in het midden. Lengte 5J— 8^ mm 



pustulata Schmk. 



5 Mddel- en achterpooten gedeeltelijk roodgeel ephippiumF. 



Middel- en achterpooten zwart. . . De soorten: cylindrica L. en n i g r i c o r n i s Fbr. 



6 Lichaam zwart, zonder metaalglans, over de geheele oppervlakte zeer dicht en zeer fijn 

 groenachtig-grauw of aschgrauw behaard ; de kever heeft daardoor meestal een groen- 

 achtig voorkomen. Achterlijf lang afstaande behaard. Het Ie lid der achtertarsen onge- 

 veer even lang als de overige leedjes te zamen. Halsschild meestal weinig breeder dan 



lang cocrulescens Scop. 



Lichaam donker metallisch-blauw of groen, zeldzamer meer grauw; op de bovenzijde 

 glanzig, uiterst fijn en weinig dicht grauw behaard, waartusschen op het voorlijf lange, 

 afstaande, zwarte haren ; vooral het halsschild zeer sterk en dicht bestippeld. Halsschild, 

 althans bij het ^, langer dan breed. Sprieten fijn grauw, viltig, op de bovenzijde zwart 

 behaard. Het Ie lid der achtertarsen duidelijk korter dan de overige leedjes te zamen 



molybdaena Dalm. 



Agapanthia cardui L. (suturalis F.) (C.N.n.386) werd in België bij Lamorteau en Torgny, 

 in aantal, op Pyrethrum (Chrysanthemum) leucanthemum L. gevangen. 



A. violacea F. (cyanea Herbst., janthina Gmel., micans Panz., coerulea Schönh.) (C.N.IL 

 386) w^erd in België (Lamorteau, Torgny en Ecouviez) op Scabiosa gevangen. 



A. villosoviridescens de Geer (virescens Gmel., lineaticoUis Donov., angusticoUis Gyll., acuti- 

 permis Muls.) (C.N.II.386.38.1). Volgens Eeitter op distels en niet zeldzaam op C i r s i u m a r- 

 V e n s e Scop. Zij schijnt op sommige plaatsen langs den binnenrand der duinen voor te komen. 

 Vroeger (1848 en 1870) werd zij verkeerdelijk onder den naam van cardui F. opgegeven. 



A. Dahli Richter (cardui F., non L.; lineatocollis Muls., non Donov.; Gyllenhali Ganglb.) 

 (C.N.II.386). Dekschilden, tusschen de gele, vlekkige beharing, hoogstens tot aan het midden op- 

 gericht zwart behaard. 



A. cynarae Germ. (decora Kryn., verecmida Chevr.). Volgens Schilsky in de Rijnprov. en 

 Nassau, overigens in Zuid-Europa. Terwijl bij de soorten: villosoviridescens de Geer 

 en Dahli Richter het 3e sprietlid, evenals de overige leedjes, geel of grauwwit en slechts aan den 

 top zwart is, is het 3e sprietlid zwart en slechts aan de basis smal wit geringd. Beharing der boven- 

 zijde van het lichaam nagenoeg gelijkmatig. Onderzijde eenkleurig groenachtig- geel behaard, met 

 meer of minder duidelijke kale stippen ingestrooid. Lengte 15—23 mm. 



LXXII. Familie CHR180MELIDAE (C. N. II. 387) ^). 



I. Sub-Familie Sagrinac^) (Eiipoda *)) (C.N.IL389 en 396), met I. Tribus Sagrini; te vervangen 

 door: Orsodacninae en Orsodacnini. Deze zijn van de Sagrinae afgezonderd. 



') Bij de zeer naverwante P. Argus Fröl., uit Oostenrijk, vertoonen de dekschilden langs den zij- 

 rand eene zwarte, kale, sterker bestippelde langsstreep. 



*) Zie: Wilh. Harnisch: Ueber den mannlichen Begattungsapparat einiger Chrysomeliden. 

 Ein Beitrag zur Phylogenie des Copulations-apparates der Kafer; in: Zeitschr. f. wiss. Zoölogie, Bd 

 CXIV, Hft. 1, 1915. 



Zie ook wat Verhoe ff (1. e. CXVII, 1917) en i. JVeber (Ent. Blatt. 17, 1921) mededeolen over de tergiten 

 en sterniten bij M e 1 a s o m a p o p u 1 i L. Meer dan 10 abdominale segnu'iiteu zijn bij de Coleoptera 

 nimmer voorhanden; het 11e primitieve, in aanleg zijnde, segment is ten slotte verloren gegaan; voor het 

 door Berlese aangenomen verdwijnen van een eerste segment bestaat, volgens beide genoemde auteurs, 

 niet het geringste bewijs. 



') Zie: M. Jacoby, Fam. S a g r i d a e, in: Wytsman, Genera Insectorum, 1903, met de in ons gebied 

 vertegenwoordigde groep : Orsodacninae (O r s o d a c n a, en Z e u g o p h o r a). 



H. Clavareau, Chrysomelidae: 1. Sagrinae, 2. Donaciinae, 3. Orsodacninae 

 en Criocerinae, Coleopterorum-Catalogus, Junk-Schenkling, Pars. 51, 1913. 



*) Meerdere auteurs (o.a. Reuter) schrijven: E u p o d a e. 



