LXXII. Chrysomelidae. - Donacia. 423 



D. versicolorea Brahm (bidens Oliv., cincta Germ., clavipes Alir.) (C.N.II.400.3.3). 'Dea,.*lu^a- 

 tica Hanel is blauw- groen, sterk glanzig, met goudkleurige randen; enkele exemplaren vertoonen 

 eene geheel doffe, diep zwarte bovenzijde, met dof gouden zijrand. 



D. sparganii Ahrens (C.N.II. 400.3.5). De fraai blauwe a. coelestis Weise werd nog bij Baarn en 

 Hilversum, op 8 p a r g a n i u m f 1 u i t a n s Fr., gevangen. De violetblauwe kleur is hetzij alleen 

 op de dekschilden of bovendien op het halsschild aanwezig. De achterdijen vertoonen in beide sek- 

 sen, twee tanden, van welke veelal één onduidelijk is, zelden zijn drie tanden aanwezig, van welke 

 de middelste de grootste is (a. *tridens Jacobs). 



D. niarginata Hoppe (C.N.II.400.3.6). Hiermede zijn sjTioniem: behalve lemnae F., lateralis 

 Bon. en limbata F. non Panz,. nog vittata Panz. Reifter noemt alleen S p a r g a n i u m en 

 Care x-soorten als voedselplant. Het imago wordt soms, gedurende den winter, achter populier- 

 schors gevonden. 



D. appendiculata AKr. (reticulata Gylh.) (C.N.II.401.3.11) werd nog bij Exaeten en Geleen 

 (Limb.), Juli, gevangen. In België bij Weerde nabij Mechelen, in aantal, verzameld. 



D. bicolora Zschach (sagittariae F., aurea Hoppe) (C.N.II.401. 3.7). Van de vier indrukken langs 

 den naad zijn meestal de eerste en vierde minder duidelijk te herkemien; die langs den zijrand zijn 

 meer langwerpig en vloeien meestal ineen. Reuter noemt niet S c i r p u s als voedselplant. Zij 

 zou ook op B u t o m u s gevangen zijn. De larve leeft tusschen de bladscheeden van S p a r- 

 g a n i u m. 



D. a n t i q u a Kuiizie (brevicornis Gylh., simplicifrons Lac, ^ gracilis Suffr.) (C.N.II.401 en 

 B.115). Bij Ankeveen, Mei. Deze soort schijnt met D. i m p r e s s a Payk. terzelfder plaatse voor 

 te komen, maar werd veelal niet herkend en van andere verwante soorten niet duidelijk onder- 

 scheiden. Behalve door de reeds genoemde onderscheidingskenmerken, is zij van impressa 

 onderscheiden door de oiJvallend dikke pooten, het nagenoeg vierkante halsschild, dat dicht be- 

 stippeld, vooral aan de zijden dwarsrimpelig en in het midden eenigszins stralig gerimpeld is; ook 

 steekt de kantige voorrand aan weerszijden slechts zeer zwak tandvormig uit. De tand der achter- 

 dijen is vrij groot en scherp, bij impressa zeer klein, rudimentair. Dekschilden met twee 

 duidelijke indrukken naast den naad, bovendien een indruk naast het schildje en een aan den zij- 

 rand, beiden onduidelijk of in 't geheel niet aangeduid; epipleuren half zoo breed als de aangren- 

 zende tusschenruimten. Glanzig, bronzig tot roodkoperkleurig (ons exemplaar), lichter gekleurd 

 dan o b s c u r a, welke laatste dof, donker bruinachtig-bronskleurig is en bij welke de kantige 

 voorrand aan weerszijden tandvormig naar buiten uitsteekt. Het 3e sprietlid is bij anti qua 

 slechts iets langer dan het 2e, niet dubbel zoo lang, zooals Weise zegt. In voorkomen herimiert zij 

 behalve aan impressa, ook aan eene kleine marginata. 



D. obscura Gylh. (impressa Ahr.) (C.N.II.401.3.8) is nog bij Oosterhout en Geertruidenberg 

 gevangen. 



D. brevicornis Ahr. (platysterna Thoms.) (C.N.II.402). Bij deze, en de naastverwante 

 D. thalassina Germ., zijn de epipleuren der dekschilden overal of slechts plaatselijk even 

 breed als de naastbij zijnde tusschenruimte; bij de soorten marginata Hoppe, impressa 

 Payk., bicolora Zschach, obscura Gyll. en a n t i q u a Kunze daarentegen slechts 

 half zoo breed als de naastbij zijnde tusschenruimte. Terwijl bij thalassina de achterdijen een 

 krachtig spits tandje vertoonen, is dit bij brevicornis zeer klein, fijn en weinig duidelijk; 

 ook is bij brevicornis de bovenzijde bronskleurig of metaalglanzig en iets goudgroenachtig ; 

 veel grover bestippeld. Eene a. *Noesskei Hanel uit Saksen en Rügen is fraai purperrood; Reitier 

 is niet zeker of deze niet is de a. ■porphyrogenita Westh. van thalassina Germ. Volgens Reitter 

 overal in Duitschland, over 't algemeen zeldzaam. Opgaven in vi'oegere lijsten (1870 en 1875) 

 bleken onjuist te zijn. 



D. f e n n i c a Payk. (C.N.II.402). Van de var. M a 1 i n o y s k y i Ahr. (L. VI) werd een ? bij 

 Tiel, Mei, gevangen. Volgens Hubenthal is f e n n i c a uitsluitend eene Noordsche soort ; volgens 

 G. (TOlsoufieff heeft zij eene levenswijze als D. clavipes F. De uit Duitschland opgegevene 

 exemplaren van D. f e n n i c a zouden doelen op D. M a 1 i n o v s k y i Ahr. (als goede soort) var. 

 *arundinis Ahr., met gele dekscliilden. Ook zijn overgangsvormen bekend, bij welke opdezwart- 

 groene (de zijden lichtgroen of goudkleurig) bovenzijde, eene gele teekening op het halsschild of 

 op de dekschilden voorhanden is. Volgens G. Jacobsohn onderscheidt zich D. M a 1 i n o v s k y i Ahr. 

 var. *arundinis Alir. van de ware f e n n i c a Payk. aldus : 



Uiteinde der dekschilden recht afgeknot en sterk afgerond. Halsschild fijner en spaar- 



