LXXII. Chrysomelidae. - Cryptocephalus. Pachybrachys. 433 



C. Wasastjernae Gyll. (exiguus Weise, nee Schneid.) (C.N.II.424). Bedel schrijft: W a- 

 sastjernai^) Gyll. (= exiguus Suffr., nee Schneider) ; ook volgens Seidlitz doelt de be- 

 sehrijving van Schneider niet op deze soort. Weise, Schilsky, Reitter en Clavareau noemen de 

 soort: exiguus Sehneid. (Wasastjernae Gyll.). In België bij Blankenberghe, wellieht op 

 wilde zuring; ook bij Lisseweghe, Juni, in aantal, op eene moerassige weide op bloeiende L y c h- 

 n i s. 



C. ocellatus Drap. (geminus Gyll.) (C.N.II.424.9.25). Exemplaren ($), bij welke de gele voor- 

 hoof dsvlekken totaal ontbreken, behooren tot a. n i g r i ï r o n s Bedel (B.110); ik zag van deze 

 nog een exemplaar uit Groesbeek. Deze zou allicht met querceti .Suffr. kunnen verward 

 worden, maar bij deze laatste is het prosternale uitsteeksel aan den top afgeknot, bij o e e 1 1 a- 

 t u s daarentegen tweetandig. 



C. querceti Suffr. (labiatus F.) (C.N.II.424). Clavareau, (l.c.) vermeldt deze soort uit 

 „Holland", volgens de „Col. Neerl. 11.1903", waarin deze soort wei vermeld is, maar niet als 

 Nederlandsch. Ik zag nimmer Nederlandsehe exemplaren. Volgens Schilsky in de Rijnprov. en 

 Nassau Volgens Reitter heeft deze soort fijne-, labiatus daarentegen sterkere stippellijnen op 

 de dekschilden Bij uitzondering (a *suhocularis Reitt.) vertoont het voorhoofd, tussehen de oogen, 

 twee zeer kleine, schuine, roodachtige vlekjes; bij ocellatus heeft de schedel (behalve bij a. 

 nigrifrons Bedel) twee gele, dicht opeenstaande vlekken en totaal gele pooten. Deze soort is grooter 

 dan labiatus L. De kinvoortzetting van het prosternum is bij querceti kort en stomp, 

 bij labiatus hoekig uitstekende, 



Pachybrachys hieroglyphicus Laich. (atomarius Gebl.) (C.N.II.425.10.1) l«eft langs zomiige 

 rivieroevers, op wilgen. Bij Maastricht werd zij langs de Maas gevangen, Juli ; ook nog bij Valken- 

 burg. Weise, Seidlitz en Reitter noemen Suffrian de auteur van Pachybrachys, Schilsky, 

 Bedel, Clavareau en Knhnt daarentegen : Redtenbacher. Volgens Bedel moet het genus heeten : 

 Paehybrachis Redtb., de schrijfwijze Pachybrachys van Suffrian is, volgens 

 hem, niet geldig. 



P. tessellatus Oliv. (bisignatus Redtb., hieroglyphicus Schneid., histrio Oliv., tauricus 

 Suffr.). In de Rijnprov. en in Nassau, wellicht met P. picus Weise (C.N. II. 426) verwisseld. 

 Zij is het naast verwant aan P. picus Weise, heeft eveneens geheel zwarte episternen van 

 den mesothorax, maar het pygidium vertoont twee gele vlekken. De gele vlekken op de dek- 

 schilden zijn verheven en niet van stippels voorzien. Bij a. *aethiops Weise halsschild en dek- 

 schilden geheel zwart. De grootste soort van het genus, 3^ — 4 mm. 



P. h a 1 i e i e n s i s IVIiller; volgens Reitter: s i n u a t u s Muls. (haliciensis Miller, niet Mul- 

 ler). Deze soort zou in Westfalen gevonden zijn ; op wilgen ''^). Zij is naverwamt aan picus Weise, 

 de episternen van den mesothorax zijn eveneens zwart, het pygidium eveneens geheel zwart, maar 

 de gele vlekken op de dekschilden zijn omvangrijker, ternauwernood meer verheven dan de zwarte 

 kleur en gedeeltelijk van zwarte stipples voorzien. De randkant van het halsschild is fijn zwart- 

 achtig. De bestippeling op de dekschilden grootendeels verward. Voorschenen en basis der middel- 

 schenen roodgeel tot roodbruin; de onderhelft aan de voorzijde der voordijen en eene vlek aan 

 den top der middel- en achterdijen geelwit, tarsen zwart. Bij a. *r^ifimanus Weise zijn de zwarte 

 vlekken op dekschilden niet vereenigd, de voor- en middeldijen roodgeel, naar den top witachtig, 

 en over de rugzijde met eene smalle zwarte vlek, ook de achterschenen soms roodachtig aan de 

 basis. 



P. s u t u r a 1 i s Weise. Deze soort is het naast verwant aan hieroglyphicus Laich., 

 de pooten zijn nagenoeg totaal geel en de dekschilden minder zwart geteekend. Bovenzijde 

 geel ; halsschild met 5 zwai'te vlekken, die in de gedaante van een M staan en waarvan de buitenste 

 eene gele stip omsluit. Dekschilden met 5 zwarte vlekken, 1, 3 en 5 (nabij den zijrand) tamelijk 

 klein, 3 en 5 veelal in kleine streepjes opgelost ; de binnenste 2 en 4 vormen, evenwijdig aan den 

 naad, eene gelijkbreede, in het midden gescheiden langsband. Naad, top- en zijrand smal zwart 

 gezoomd. Kop geel, voorrand van den clypeus, eene stip boven den sprietwortel, de middelgroef van 

 het voorhoofd en de schedel zwart. Tota. *gallicus Weise worden gerekend de lichtste exemplaren, 

 bij welke de vlekken op het halsschild vrij zijn, de stroogele dekschilden slechts weinig zwart ge- 

 teekend, slechts de naad en de schouderbuil zwart en daarbinnen met drie zwart bestippelde 

 langslijnen. Bij a. *quadrimaculatus Rey vertoont het laatste stemlet 4 afzonderlijke vlekken, bij 

 a. *bimaculatus Rey slechts 2 vlekken; bij a. *suhtilis Rey zonder vlekken en sluit de zwarte zij- 



•) Dit is taalkundig beter. 



^) En in bergstreken op Myricaria germanica Desv. 



28 



