440 LXXII. Chrysomelidae. - Hydrothassa. Sclerophaedon. Phaedon. 



II. inaroiiiella L. (C.X. II. 442. 18.3) leeft op R a n u n c u 1 u s-soorten, als repens L. en 

 a c r i s L. en wellicht ook op C a 1 t h a p a 1 u s t r i s L. 



Sclerophaedon carniolicus Germ. (transsylvanicus Fuss.) (C.N.II.443). De var. 



*orbicularis Suffr. ^) zou eene van carniolicus Germ. verschillende soort zijn, welke zich 



aldus onderscheidt: 



Kort-ovaal; de zijden van het lialsschild naar voren iets convergeerende ; de gegroefde 

 stippelrijen aan de zijden der dekschilden, vooral van voren, van grove, weinig dicht- 

 staande stippels voorzien, welke even groot zijn als die der dorsale rijen. Donkere 

 exemplaren zijn a. *ohsc.nrns Weise. Op M a 1 a c h i u m. In de Rijnprov., Westfalen 



en Xassau carniolicus Germ. 



Nagenoeg half kogelrond ; de zijden van het lialsschild naar voren in eene bocht sterk 

 versmald ; de gegroefde stippelrijen aan de zijden der dekschilden, ook van voren, van 

 fijne, dichter opeenstaande stippels voorzien, welke half zoo groot zijn als die der 

 dorsale rijen. In Nassau ? Reuter noemt alleen Beyeren. .'. . orbicularis Suffr. 



Phaedon segnis Weise (pyritosus Dfts., hederae Kr., tatricus Mars.). Langs schaduwTijke 

 bergbeken, op Malachium aquaticum Fr. Volgens Schilshy in Westfalen en Nassau. 

 Deze soort behoort tot het sub-gen. Sternoplatys Motsch. 



P. pyritosus Rossi ( graminicola Drap., gramhiis Panz., hederae Mars., orbicularis Redtb.) 

 (C.N.li.443.19.1) werd nog bij Bergen op Zoom, Druten, Zutphen en op vele plaatsen in Limburg, 

 veelal in aanspoelsel der rivieren, gevangen. In België bij Yvoir werd een exemplaar gevangen met 

 groen-bronzig halsschild en blauwzwarte dekschilden (var. a. Weise). De beide genoemde soorten 

 worden door Beitter (Fauna Germ. IV) tot twee verschillende sub-genera gebracht en aldus onder- 

 scheiden : 



1 De van de schouders der dekschilden uitgaande scherpe zijrandlijn is van achteren 



uitgewischt, zij wordt naar het uiteinde door eene fijne stippelrij vervangen 2 



De scherpe zijrandlijn der dekschilden bereikt den naadhoek en verbindt zich hier met 

 de naadstreep. De eerste stippelrij, naast den naad, is achter het midden groef achtig 

 verdiept. Voorrand van het halssclüld van eene fijne, smalle, over de geheele breedte 

 gelijkmatige randlijn voorzien. De overige soorten, behalve t u m i d u 1 u s Germ. die 

 door ^/jarp tot een nieuw genus gerekend w^ordt (Sub-gen. Phaedon s.str.). 



2 De scherpe zijrandlijn op de buitengrens der epipleuren van de dekschilden reikt in den 

 regel tot aan het midden der dekschilden, doch loopt ook wel tot aan het uiteinde 

 door '-). Ongevleugeld. Dekschilden tusschen de stippelrijen met eenigszins uitge- 

 wischte, ternauwernood zichtbare bestippeling, glanzig. Sub-gen. Sternoplatys 

 Motsch. Ovaal, gewelfd, zwartgroen, of donker zwartblauw (a. *obscurus Weise). 

 Sprietwortel, de schenen naar het uiteinde en de tarsen bruingeel. Halsschild dicht 



bestippeld. Schildje glad. Lengte 3^—4 mm segnis Weise. 



De scherpe zijrandlijn is alleen van voren aangeduid en voor het overige uitgewischt. 

 Gevleugeld. Dekschilden tusschen de fijne, gelijksoortige en zeer regelmatige stippel- 

 rijen'*) met duidelijk dichte grondbestippeling ; de eerste stippelrij, naast den naad, 

 achter het midden niet groefachtig verdiept. Sub-gen. Neophaedon Jakobs. 

 Breed ovaal, hoog gewelfd, bovenop koperkleurig of donker ertsglanzig. Sprieten, 

 schenen en tarsen geelbruin. Schildje niet bestippeld. maar fijn en duidelijk gechagri- 

 neerd. Lengte 3—4 mm pyritosus Rossi. 



P. tumidulus Germ. (ignitus Reiche) (C.N.II.444) Volgens Weise in het Noord-Engelsche 

 en Schotsche bergland, Normandië, Mt. Dore en Pyreneeën. JVIijne exemplaren zijn van de engelsche 

 en fransche kust (Wight, Hastings). Sharp brengt deze soort tot een genus P a r a p h a e d o n, 

 dat zich van Phaedon Latr. aldus onderscheidt: 



De metasternale randlijn naar buitenwaarts en dan naar voren gericht. Dekschilden 

 onder de schouders, alsook het mesosternum van voren, ter opneming van de dij diep 

 ingedrukt. Halsschild van voren van een iets breederen randzoom voorzien, welke aan 



') Zie : J. Weise, Ueber Sclerophaedon orbicularis Suffr. ; in : Deutsch. Ent. Zeit. 1904. 



') Reitier (l.c.) zegt: „Die SR. -Linie erreicht die Mitte der Fld." en in een noot: „Nur bei uuserer eu- 

 ropiiischen Art. bei der asiatischen ist die Marginallinie vollstandig"; IVeise daarentegen zegt: „die auf- 

 gebogene Seitenrandlinie vor der Spitze selir schwach, g e w ö h n 11 o h ganz erloschen". M.i. komen 

 exemplaren voor zoowel met slechts tot aan het midden reikende-, als zulken met tot aan het uitemde 

 der dekschilden doorloopende randlijn. 



') Het zijn hier stippelrijen niet stippellijnen. Wanneer de stippels wat grof, diep uigestoken zun en 

 dicht opeen staan, heeft het den schijn of de stippelrijen over do geheele lengte iets verdiept zijn en zou- 

 den allicht voor stippellijnen kunnen worden aangezien Eene stippellijn („Puuktstreifen") (zie b.v. bi] 

 vele B e m b i d i o n-soorten) is een meer of minder verdiepte langsstreep of langslijn, waarin van 

 afstand tot afstand, dus op den bodem, stippels ingedrukt zün. De auteurs spreken gewoonlijk vaa 

 „Punktstreifen", m. i. zijn het hier „Punktreihen". 



