446 LXXII. Chrysomelidae, - Galeruca. Lochmaea. Galerucella. Halticini. 



G. m e I a n o c e p h a 1 a Ponza (aptera Bonelli, haematidea Germ.) {Reuter noemt Panzer 

 als auteur, wat wel eene vergissing is) (C.N.II.455). Het sub-gen. Haptoscelis Weise is bij Reitter 

 een afzonderlijk genus. Een slanJkere vorm met gegroefd schildje (a. *6aZ<ica Weise) komt in Oost- 

 Pruissen voor. Volgens Urban voedt zich deze soort met Rumex-en Polygonu m-soorten. 



Lochmaea eapreae L. (polygonata Laich.) (C.N.II.456.29.2). Bij a. scutellata Chevrol. zijn de 

 sprieten en pooten geheel zwart, bij het type slechts gedeeltelijk zwart; met het type (B.116). 



Galerucella viburni Payk. (C.N.II.457.30.1). Ik vond deze soort, in groot aantal, in den Haag- 

 schen dierentuin, op den gekweekten Viburnum lantana L., Aug.-Sept. 



G. lineola Fabr. (verna Laich.) (C.N.II.458.30.2). Volgens ^et^eHeeft deze soort op de bladen 

 van Salix vitellina L. (var. van S. al ba L.) en niet op S. vi min al is L., zooals 

 Weise opgeeft; zij is zeer schadelijk in wilgen-aanplantingen aan rijshout. 



G. sagittariae Gyll. (C.N.II.458) heet bij Schilsky en Reitter: grisescens Joann. 

 (sagittariae Weise) (B.81 en L.IX). Zij zou ook op Hydrocharis morsus ranae L. 

 leven. Bij Weert, Juni, op Lysimachia; ook bij Ommen, Heeze (N.Br.) en Vreeland. Ook 

 in België. 



G. xanthomelaena Schrnk. (crataegi Forst., Bach) (C.N.II.459.30.4) moet heeten: luteola 

 Müll. (xanthomelaena Schrank, calmariensis Fabr., crataegi Bach). In Nassau werd deze soort, 

 in massa, op iepenheggen waargenomen, waar ieder blad door de larven geskeletteerd was. De 

 larven zijn gioenachtig-geel met zwarten langsband, na den dood bruingeel. De langwerpige, 

 tepelvormige groengele eieren worden, in twee rijen aaneengekleefd, naast elkaar gelegd. 



G. tenella L. (salicariae Duf., minima Weidenb.) (C.N.II.459.30.7). Volgens Kleine ook op 

 Potentilla anserina L. en Alchemilla vulgaris L. Een melanistisch exem- 

 plaar werd bij Kerkrade (Limb.) gevangen; het geheele lichaam, met de sprieten en pooten, is 

 zwart (L.III); ik noemde deze m e 1 a n a r i a nov.ab. (B.116). 



G. calmariensis L. (aquatica Müll.) (C.N.II.459.30.5). Licht geklem-de exemplaren, zonder don- 

 keren schouderband, zijn a. lythri Gyll.; dit zouden goed uitgekleurde en geen immature exem- 

 plaren zijn. Geheel donkere, nagenoeg zwarte, exemplaren zijn a. *nigrina Delahon. Deze twee 

 laatste soorten en pusilla Dfts. zijn nader, volgens Reitter, aldus te onderscheiden: 



1 Dekschilden, op glanzigen grond, grof bestippeld; de naadhoek klein, kort toegespitst. 

 Slechts de voorrand van het halsschild glanzig. Zie verder: C.N.II.459.30.5 



calmariensis L. 

 Dekschilden, op doffen grond, veel fijner bestippeld. Lichaam kleiner 2 



2 Slechts de voorrand van het halsschild kaal en glanzig. Dekschilden iets fijner be- 

 stippeld. Zie verder: l.c. 6 pusilla Dfts. 



De voor- en zijrand van het halsschild kaal en glanzig. Dekschilden iets sterker be- 

 stippeld. Zie verder: l.c. 7 tenella L. 



Tribus Halticini (C.N.II.459) ^). Reitter verdeelt de sub-fam. Galerucinae nader in twee sub-fami- 

 liën: Galerucinae en Halticinae. Beter is, hetzij de sub-fam. Galerucinae in 

 twee tribus (zie: C.N.II.390, VIII en IX) te verdeden of eene tweede sub-fam. Halticinae 



■) Zie de litteratuur, vooral betrekking hebbende op de H a 1 1 i o i n e n. 



Fr. Heikertinger, Biogeographische Skizzen über Palaarktische Halticinen, 2 Teile, in: 

 Entom. Mitt. Berliu, 1912. 



• Biogeogr. Skizzen über palaarktische Halticinen nebst synonymischen Bemerkuugen 



(Forts.), l.c. Berlin 1913 en 1914. 



Skizzen zur Svstematik und Xomenklatur der paliiarktischen Halticinen (Forts.), in 



Entom. Blatter Jahrg. 9, Berlin 1913 en Forts. 1914. 



Beobachtungen über geographische Einflüsse auf Form und Farbung bei Halticinen in: 



Deutsche Entomol. Nationalbibliothek, herausgeg. vom „Deutsch. Entom. Nationalmuseum", Berlin 

 1911. 



Die Phytökologie der Tiere als selbstandiger Wissenszweig. „Zur Praxis des Kaferfanges mit dem 



Katscher" I— IV, in: Wien. Ent. Zeit. XXX, XXXI en XXXIII, 1911, 1912 en 1914. 



Ueber Sexualdichroismus bei palaearktischen Halticiden (Zeits. f. wiss. Insektenbiologie, 



1912). 



Standpflanzenforschung (Artikel V der serie: „Zur Praxis des Kaferfanges mit dem Katscher", 



in: Wien. Ent. Zeit. XXXIV 1915. 



■ Der Streif.sack und seine Handhabung. Aufsatz VI und Schlusz der Reihe: „Zur Praxis des 



Kaferfanges nut dem Katscher", in: Wien. P2nt. Zeit. XXXV 1916. 



Die Nichteignung (h-s l'iioritiitspiincips zur Stabilisieruug der Nomcnklatur. — Das Kontinui- 



tatsprinzip in der Tier- mui das Utilitiitspriiiztp in der Autonionnung, in : Wien. Ent. Zeit. XXXVII 1918. 



Hans Wanner. Zur Kütscliertcchiiik (Eiiiige kleine Zusittze zur /<'. Heikertintjer's „Praxis des Kafer- 

 fanges mit dem Katscher", l.c. 1911). 



