LXXII. Chrysomelidae. - Halticini. 447 



naast de Galerucinae aan te nemen. Eene sub-fam. in twee andere s u b-familiën te ver- 

 deden is minder logisch (zie Reuter, Fauna Germ. IV blz. 134). De siib-fam. Halticinae is in 

 Reuter' s Fauna Germanica IV. Bd. 1912 op uitstekende wijze bewerkt door Franz H eikertinger, 

 waarom ik zijne bevindingen, voor zoover het onze fauna, met het omliggend gebied, betreft, 

 eenigszins uitvoerig overneem. 



Halticinen (aardvlooien of beter vlookevers) zijn kleine (1—6 mm. lange), met de G a- 

 1 e r u o i n a e het naast verwante bladkevers, die allen, met behulp van de sterk verdikte achter- 

 dijen, geweldige sprongen kunnen maken. De voorcoxae zijn kogfelvormig, even hoog als, of slechts 

 weinig hooger dan het, altijd daartusschen voorhandene. prosternum gelegen. De sprieten staan 

 vóór op het voorhoofd, dicht bijeen; zij zijn 11 -ledig, slechts bij P s y 1 1 i o d e s (en het in Oos- 

 tenrijk vertegenwoordige genus Semicnema Weise) 10-ledig, naar buiten toe zwak verdikt. 

 Het voorste gedeelte van den kop vertoont eene (veelal afgeplatte) langskiel, de voorhoofd s- 

 of neuskiel; daarboven, tusschen de oogen, veelal twee kleine builen (v oorhoofd s- 

 builen), die naar boven door groeven (voorhoofdslijnen) van het daarboven liggende 

 eigenlijke voorhoofd gescheiden zijn. Builen en groeven kunnen uitgewischt zijn; zeldzamer ver- 

 dwijnt ook eene, van af den sprietwortel tot aan den bovensten oogrand (aan dezelfde zijde) ge- 

 richte groef (de z ij groef of ooggroef), waarin de zijlijnen uitmonden. Het halsschild ver- 

 toont, bij meerdere genera, aan weerszijden eene loodrecht op de basis staande, scherp ingegravene 

 langsstreep (de langsplooi of basaalstreep); daartusschen veelal eene dwarsgroef. 

 Voor de onderscheiding der genera is van groot belang de vorming der schenen en tarsen der ach- 

 terpooten. Het (^ is, bij nagenoeg alle soorten, gemakkelijk te herkennen aan de verbreeding van 

 het eerste tarslid der voorpooten, welke meestal de breedte van het 3e (gelobde) lid bereikt. 



De Halticinen^) leven, op weinige uitzonderingen na, op lage planten, zeldzamer op 

 struiken en boomen, zelden in mos of op den grond. De kevers vreten vrij aan de bladen. De 

 langwerpige, gewoonlijk licht gekleurde, 6-pootige larven leven hetzij in of aan den wortel, inden 

 stengel, in de bladen mineerende, zeldzamer vrij op de bladen. Om te verpoppen gaan zij in den 

 grond. 



Van groot gewicht is de juiste kennis van de schade door Halticinen aangebracht, daar 

 veelvuldige onjuiste opgaven daaromtrent in omloop zijn. Hoofdzakelijk zijn het voedselplanten 

 uit de familie der Cruciferen, als alle variëteiten van kool, ramenas, radijs, sterkers, 

 koolzaad, muurbloem (C h e i r a n t h u s) en verder beetwortel, aardappel, hermep, hop e.a. 

 De schade vertoont zich in het eerste voorjaar, wanneer de uitgezaaide planten, na ontkiemd 

 te zijn, zich gaan ontwikkelen. De uit de winterkwartieren te voorschijn gekomene kevers (voor 

 zoover het Cruciferen zijn, zijn het Phyllotret a-soorten) werpen zich hongerig op de 

 nog teedere plantjes, welke, reeds bij een overigens geringen aanval, spoedig sterven en is het niets 

 ongewoon, wanneer een reeds groen uitziend zaaisel in korten tijd geheel kaal gevreten is. Eene reeds 

 ontwikkelde plant in den zomer of herfst zal een, zelfs veel sterker, bezoek van Halticinen 

 beter kunnen verduren. 



De benaming Kool-aardvloo^) voor Haltica oleracea L. is geheel on- 

 juist; noch deze, noch een zijner naast verwanten (Haltica) leven op Cruciferen en 

 alle opgaven daaromtrent zijn verkeerd. De werkelijke kool-aardvlooien behooren tot het genus 

 P h y 1 1 o t r e t a, bij uitzondering tot Psylliodes. 



Ik laat hier volgen de indeeling in genera, volgens Heikertinger *) : 



1 SprietenlO-ledig ; achtertarsen niet aan den top der schenen, maar op de rugzijde op aan- 

 zienlijken afstand van den top (bij het niet in ons gebied voorkomende, aanverwante 

 genus Semicnema zelfs in het midden der schenen) ingeplant. Het Ie tarslid even 

 lang als de halve scheen, na den dood tegen den scheen teruggeslagen, het 2e lid staat 

 recht- tot spitshoekig op het Ie teruggebogen. Deze houding van de tarsen herirm.ert 

 aan L o n g i t a r s u s, bij welke echter de tarsen aan den top der schenen staan 

 ingeplant. Halsschild zonder scherp basaalstreepje en zonder dwarsgroef. Dekschil- 



den altijd met regelmatige stippelrijen Psylliodes Latr. 



Sprieten 11 -ledig; achtertarsen aan den top, op de rugzijde van den scheen ingeplant. 



•) Volgens Heikertinger zijn de Halticinen nagenoeg zonder uitzondering oligophaag. Hij noemt 

 oligophaag die soorten, wier voedselplanten onderling eene opvallende, systematische verwantschap ver- 

 toojien. Elene soort kan dan nog oligophaag genoemd worden, wanneer hare met volkomen zekerheid 

 aangetoonde voedselplanten tot niet meer dan drie verschillende, niet verwante, families behooren. 

 Eventueel kunnen de oligophage dieren onder verdeeld worden in: 



lo. m o n o p h a g e, die slechts op eene enkele voedselplant leven (een meestal onzekere con- 

 stateering). 



2o. oligophage, in eigenlijken zin, die van meerdere plantensoorten leven, tot welke echter in den 

 regel niet meer dan drie verschillende, niet naverwante, plantenfamilies zouden gerekend worden. De 

 andere soorten zijn polyphaag. 



^) Heikertinger. Die Sage vom Kohlerdfloh ; ein Wort zur Rechtfertigung der Haltica oleracea 

 L. in: Wien, Verh. Zool. bot. Ver. 1912. 



') De Halticinen moeten zoodanig geprepareerd zijn, dat een achterpoot duidelijk in zijn geheel 

 zichtbaar is. 



