450 LXXII. Cheysomelidae. - Podagrica. 



Kop niet in het halsschild verzonken, van boven goed zichtbaar. Einddoorn der achter- 

 schenen gewoon, soms zeer klein 20 



20 Langwerpige tot lang-eivormige, matig gewelfde, nimmer nagenoeg kogelronde of half- 



kogelvormige soorten 21 



Half kegelvormige of nagenoeg kegelvormig gewelfde soorten 24 



21 Middel- en achterschenen op de rugzijde, iets achter het midden, met een breeden 

 tand, daarachter met eene beviimperde uitranding. Dekschilden langs de zijden en 

 naar het uiteinde met regelmatige stippellijnen; op den rug meer of minder verward 

 bestippeld. Eenigszins cylindervormige, dikkoppige, donkere, veelal metallisch gekleur- 

 de soorten. De soorten van het sub-gen. Chaetocnema s.str. : compressa 

 Letzn., arenacea All., Mannerheiuii Gylh., subcoenilea Kutsch., confusa Boh., 

 aridula Gyllh., aridaFoudr., SahlbergiGyllh., aridellaPayk. en aerosa Letzn. . . 



Chaetocnema Steph. 

 ]\Iiddel- en achterschenen op de rugzijde zonder tand en zonder uitranding. Dekschilden 

 hoogstens op de rugzijde in rijen, aan de zijden altijd verward bestippeld 22 



22 Het Ie tarslid der achterpooten even lang als of zelfs langer dan de halve scheen. 

 Voorhoofdsbuilen meestal onduidelijk, nimmer scherp rondachtig omgrensd 



Longitarsns Latr. 

 Het Ie tarslid der achterpooten ongeveer J van de lengte der scheen bedragende, 

 nimmer geheel tegen de scheen teruggeslagen; het 2e lid nagenoeg in rechte voort- 

 zetting van het eerste liggend of slechts iets daarvan afgebogen 23 



23 Kop en halsschild altijd donker gekleurd; de dekschilden hetzij daarmede gelijk 

 gekleurd of wel zwart, met gele, langsbandachtige of vlekkige, teekening. Voorhoofds- 

 builen vlak en onduidelijk, nimmer door scherpe groeven omrand. Voorhoofd meestal 

 bestippeld. Het Ie sprietlid duidelijk langer dan de afstand tusschen de sprietwortels. 

 Achterschenen zijdelings samengedrukt, smal, op de rugzijde afgerond, eerst geheel 

 nabij het uiteinde, op de bovenzijde, eenigszins vlak uitgehold. Einddoorn der achter- 

 schenen uiterst klein, nagenoeg rudimentair, in het midden van den top van de 

 scheen ingeplant. Op C r u c i f e r e n (B r a s s i c a, C o c h 1 e a r i a). ook op R e- 



s e d a . Phyllotreta Foudr. 



Bovenzijde hetzij geel (kop en naad veelal zwartachtig) of geheel donker gekleurd (blauw, 

 groen, zwart of metaalglanzig) ; voorhoofdsbuilen, met weinig uitzonderingen, door 

 scherpe lijnen omrand. Voorhoofd altijd onbestippeld. Het Ie sprietlid niet langer dan 

 de afstand tusschen de sprietwortels. Achterschenen aan de basis smal, bovenop 

 gezien, naar het uiteinde verbreed, ten minste op de geheele achterhelft van de rug- 

 zijde met eene vlakke, scherp gerande groef. Einddoorn der achterschenen aan de 

 buitenzijde van den top ingeplant Aphthona Chevrolat. 



24 Groote (2^—4 mm.), eenkleurig geelroode, halfkogelvormige soorten 25 



Uiterst klein (1 — H mm.), nagenoeg kegelvormig; zwart, zwak metallisch. In mos. 



Zie bij 18, tweede alinea Alniophila Steph, 



25 Lengte 2^— 3i mm. Clypeus van voren niet uitgerand. Op distels en Centau- 



r e a Spliaeroderma Steph. 



Lengte 3^—4 mm. Clypeus van voren zeer diep uitgerand of uitgehold; met spitse, 

 iets opgerichte, als hoorntjes uitstekende voorhoeken. Op wilde C 1 e m a t i s-soorten, 

 behalve opC. vitalbaL Argopus Fischer. 



Podagrica Foudr. (C.N.II.459.31). De soorten leven op wildgroeiende M a 1 v a-soorten, vooral 

 op M. s i 1 V e s t r i s L. en r o t u n d i f o 1 i a L., op zoim.ige, droge terreinen, langs randen 

 van wegen, in dorpen tegen muren enz. ; veel meer nog op gecultiveerde M a 1 v a c e e ë n, o.a. 

 op stokrozen in dorpstuinen, ook op Althaea officinalis L. Zij doorvreten de bladen, 

 welke er veelal als doorzeefd uitzien; bij gebrek aan voedsel vreten zij zelfs aan de bladnerven. 

 De larve van P o d. f u s c i c o r n i s L. is, volgens E. Heeger, langgestrekt, eenigszins cilinder- 

 vormig; zeer licht-bruinachtig, met 3 paar korte pooten; zij leeft in het merg der stengels, over- 

 wintert en verpojjt in het voorjaar in den grond. Uit de waswitte pop ontwikkelt de kever, op 

 zijn vroegst in ]\Iei. Deze en alle andere biologische opgaven gelden voor die streken (o.a. voor de 

 omstreken van Weenen), waar Heikertinger zijne waarnemingen gedaan heeft. 



Podagrica ^) fuscicornis L. (C.X.IL460.31.2). Volgens Heikertinger behooren groote exemplaren 

 uit Duitschland niet tot het Zuidelijke ras: var. *meridionalis Weise (= chr i/somelinaWaAÜ), dsit 

 in de landen om de IVIiddell. Zee thuis behoort. Bij deze soort is de geheele kop licht geelrood. 



P. fuscipcs Fab. (C.N.II.460.31.1). Dea. mctallesccns Weise (L.V en B.39) bij Maas- 

 tricht. De kop is bij deze soort licht geelrood; bij de uiterst zeldzame a. *Foudrasi Weise, evenals 

 het halsschild, zwart. 



') Notizen zur II a t i c i d e n-gattung Podagrica Foudr. (Societas entomol. XXVII 1912). 



