LXXII. Chrysomelidae. - Lythraria. Epithrix. Hippuriphila. 453 



Oclirosis^) salicariae Payk. (C.N.II.464.33.1) heet nu: Lythraria salicariae Payk. (striatella 

 Illig.). Het genus Lythraria Bedel is van Ochrosis afgezonderd. Heikertinger vond 

 deze soort nimmer op L y t h r u m s a 1 i c a r i a L., maar wel op L y s i m a c h i a p u n c- 

 t a t a L. '-), van Juni tot September (bij Weenen). De a. p i c i c o I i i s Weise werd, in Maart, 

 bij Leeuwen (Gelderl.) gevangen (B.103). 



Epitriv' Foudr., Weise (C.N.II.464.34) lees: Epitliri\ Foudr. In Noord-Amerika zijn soorten van 

 dit genus schadelijk aan cultuurplanten, als tabak e.a. 



Epithrix pubescens Koch. {C.N.II.465.34.1). Van a. ferruginea Weise zegt Heikertinger: „Oost- 

 Europa en Turkestan" ; deze komt echter ook bij ons voor. Bij Weenen is deze soort ook op H y o s- 

 c y a m u s n i g e r L. waargenomen. Volgens L. von Heijden op Atropa belladonna L., 

 wat ik wel betwijfel. 



E. intermedia Foudr. Volgens L. von Heijden zou deze Zuid-Europeesche soort bij Frankfort 

 a. M. gevangen zijn. Heikertinger betwijfelt of de ware intermedia Foudr. wel in Duitschland 

 voorkomt; hij vindt dat de beschrijving door Weise (Erichs, Nat. Ins. Deutschl. VI. 712) gegeven, 

 niet volkomen past op die van Foxtdras. De soort is het naast verwant aan pubescens en. 

 daarvan aldus onderscheiden: 



Dwarsindruk op het halsschild scherp aangeduid. De voorste haarstip, aan den zijrand 

 van het halsschild, zeer ver naar achteren staande (op meer dan \ van de zijrand- 

 lengte van de voorhoeken verwijderd, aldaar niet spits tandvormig, maar slechts als 

 een breed scherp hoekje, uitstekende. Halsscliild vanaf de achterhoeken tot aan de 

 voorste haarstip nagenoeg dezelfde breedte behoudende, eerst dan plotseling naar den 



kop toe scheef afgesneden. Zie verder C.N.l.c pubescens Koch. 



Dwarsindruk op het halsschild onduidelijk, onder de krachtige bestippeling ternauwer- 

 nood te herkennen. De voorste haarstip verder naar voren staande, aldaar als een lang, 

 scherp, iets naar achteren gericht tandje uitstekende. Halsschild vanaf de achter- 

 hoeken tot aan de voorste haarstip iets versmald, aldaar geknikt en vanaf de haarstip 

 naar den kop toe sterk versmald. Even groot als pubescens. Op S o 1 a n u m n i- 



g r u m L. Ik bezit een exemplaar uit Zuid-Frankrijk, van Allard afkomstig 



intermedia Foudr. 



E. a t r o p a e Foudr. (C.N.II.465, L.VII en B.62). In aantal bij Epen (Zuid-Limburg), met de 

 a. n i g r i t u I a Weise (B.62 en L.VII) en a. q u a d r i in a c u I a t a Weise (B.62 en L.VII); 

 ook dea. suturata Heikertgr. (B.109), bij welke de humorale- en apicale-vlek samenvloeien, 

 zoodat de dekschilden, met uitzondering van een uitvloeienden, donkeren naadzoom, bruingeel 

 blijven; of wel zijn de dekschilden nagenoeg geheel geelachtig. De totaal zwarte a. nigritula Weise is 

 herkenbaar aan het, ongeveer vanaf de achterhoeken, naar voren versmalde halsschild en aan de 

 lange, eerst in het laatste vierde gedeelte der dekschilden uitgewischte naad-stippellijn. In het 

 voorjaar tot in den herfst, in gekapte boschterreinen, op woeste gronden met boschjes, op Atro- 

 pa belladonna L., zeldzamer op H y o s c y a m u s n i g e r L. Bij Weenen op L y- 

 c i u m h a 1 i m i f o 1 i u m Miller (= barbarum auct.). 



Hippuriphila Modeeri L. leeft op Equisetum arvense L. ;de generieke naam, doelende 

 op H i p p u r i s , is slecht gekozen. De a. b i m a c u 1 a t a Weise is zeldzaam (B.95). Bij a. 

 praescutellaris Pic (B.95) breidt zich de gele kleur over de geheele dekschilden uit, 

 zoodat alleen de naad en de omtrek van het schildje donker blijven. De a. c h a 1 y b a e a Wse. 

 (B.95) met fraai staalblauwe kleur, beschouwt Heikertinger als een verweerd („angelaufenes") 

 exemplaar ^). Bij Ommen Juni, langs de Vecht, kwam zij in groot aantal te voorschijn, na water 

 werpen, uit gaatjes in het overzand. Bij Vianen en Sleeuwijk, Juni, vond ik ze in groot aantal 

 op een klaverveld. 



H nigritula Gylh. (ovulum Dfts.) (C.N.II.466) wordt door J. Daniel en Heikertinger tot 

 het genus Crepidodera Chevr. gebracht. Deze soort heeft rudimentaire vleugels, herinnert 



•) Heikertinger, Die Halticinengattiingen Ochrosis Foudr. und Neocrepidodera n.g. ; in: 

 Archiv. f. Naturgesch., hrsg. von E. Strand. Jahrg. 77, Bd. I, Berliu 1911 — 1912. 



') Deze is bij ons een verwilderde sierplant, die o.a. bij den Haag, 's Gravenzande, Apeldoorn, Haar- 

 lemmermeer e. a. voorkomt. Wellicht komt zij in Nederland op eene andere Lysimachi a-soort voor. 



') Bij meerdere op slib en zand, langs oevers, levende kevers, welke zich ingraven als D y s e h i r i u s, 

 Platystethus e.a., gebeurt het meermalen, dat zij een fraai blauwe of groenachtige tint vertoonen, 

 die met alcohol afgepenseeld kan worden en afkomstig is van het iriseerend algcnkleed dat dikwerf het 

 slib bedekt en aan het lichaam, sterk ingedroogd, aangekleefd zit. Mogelijk, dat iets dergelijks ook by ge- 

 noemde Halticide het geval kon zijn, ofschoon oude verweerde exemplaren, bij brouzig glanzige 

 soorten, ook wel een blauwachtige tint kunnen hebben. 



