456 LXXII. Chrysomelxdae. - Chaetocnema. Psylliodes. 



Dekschilden in de schouders opvallend verbreed, sterk glanzig; helder brons- of koper- 

 kleurig; de stippellijnen volkomen regelmatig, hoogstens de scutellairstreep verward. 

 Voordijen bronzig-zvvart, niet roodachtig doorschemerend; schenen, tarsen en de eerste 

 sprietleedjes roestrood, meestal wat meer of minder berookt; het Ie sprietlid veelal 

 nagenoeg geheel zwartachtig. Lengte 1| mm aerosa Letzn. 



C. Sahlbergi Gyllh. (insolita All., Fairmairei Boield.) (C.X.II.471.37.8). Alle exemplaren, tot nog 

 toe door mij uit Nederland vermeld, behooren tot dea. cyanescens Weise {Sahlbergi 

 Foudr.) (B.98). Heikeriinger noemt het type groenblauw, de a. cyanescens Weise zwartblauw tot 

 violet. Het type werd sedert, in aantal met de ab., bij Amsterdam Febr., Spaarnwoude, Maart 

 en ook bij den Haag, Oct., gevangen (B.98). Onder de vele exemplaren, die ik zag, zijn er uiterst 

 donkeren, op zwart af, blauwzwart gekleurd. Ook bezit ik een geelkoperkleurig exemplaar uit 

 Amsterdam, bij hetwelk nog een uiterst gering spoor van eene groengele tint op de dekschilden 

 over is; deze gelijkt zeer op C. a r i d e 1 1 a Payk., maar onderscheidt zich reeds dadelijk door 

 den meerderen glans en de krachtiger bestippeling; ik noemde deze: s i ni i I i s nov.ab. (B.116). 

 Op vochtige weilanden, vooral op turfgrond. 



In J. Weise's Clirysonielidae (Xaturgesch. d. Ins. Deutschl. 1893) wordt reeds gewezen op 

 Leesberg's Bijdrage tot de kennis der inlandsche H a 1 1 i c i d e n (in Tijdschr. v. Entom. XXIV 

 1880— '81 en XXV, 1881 — '82), waarin de aldaar vermelde Ch. Sahlbergi door Weise als 

 synoniem met de var. cyanescens Weise wordt beschouwd. Met de var. cyanescens is Ch. Sahlbergi 

 Foudr., non Gyll., synoniem (B.98). 



C. o b e s a Boield. (meridionalis Foudr.). Volgens L. von Heyden, met de a. *unicolor Weise 

 (eenkJeurig donkerblauw), in de omstreken van Frankfort a. M. op turfgrond ; volgens Heikertinger 

 moet deze ab. heeten *corsyrica Pic, terwijl de naam unicolor Weise zou gelden voor de eenkleurig 

 bronzig-groene of bronzig-bruine exemplaren, welke volgens hem niet in Duitschland bekend zijn. 

 Deze soort is naverwant aan a r i d u 1 a Gyll., Sahlbergi Gyll. en ook aan M a n n e r- 

 h e i m i Gylh. Zij onderscheidt zich van eerstgenoemde door de krachtiger en veel minder ver- 

 warde bestippeling op de schijf der dekschilden, van Sahlbergi door de glanziger kleur en 

 de minder grove en minder dichte bestippeling. Door de groote, rood gezoomde bovenlip, 

 het groene of bronskleurige of eenigszins geel koperkleurige halsschild, benevens de blauwe dek- 

 schilden en vooral ook door de wit behaarde zijden van borst en achterlijf gemakkelijk te onder- 

 scheiden. Wanneer ook het halsschild in blauwgroen of blauw overgaat krijgt men de hierboven 

 genoemde ab. ; ook kunnen de dekschilden de licht bronzige of geelkoperachtige kleur van het 

 halsschild vertoonen. Zij is gemiddeld kleiner dan M a n n e r h e i m i en daarvan onderscheiden 

 door de zeer grove, ook naar binnen nog duidelijk vaneen gescheidene stippellijnen op de dekschil- 

 den. Lengte 2—2^ mm. Op vochtige weilanden, oevers, waarschijnlijk op C a r e x. De beharing 

 der onderzijde is, evenals bij H i p p u r i p h i 1 a M o d e e r i L., waarschijnlijk een afstootend 

 kleed voor het water, om de lucht vast te houden. 



Psylliodes ^) Latreille (C.N.II.471.38). Hiermede is synoniem: Macrocnema Steph., non 

 Weise. Het sub-gen. P s y 1 1 o m i m a Bedel (Macrocnema Weise, nee Steph.) wordt door 

 Heikertinger niet aangenomen, als zijnde niet scherp genoeg gekarakteriseerd. Behalve vooral 



') Volg'ens IVeise (Deutsch. Ent. Zeit. 1916, p. 39) werd voor Psylliodes in meerdere europ. ca- 

 talogi, in plaats van den auteur Latreille, 1829: de auteur Berthold (Xatürliche Familien des Tierreiches, 

 Weimar 1827, p. 401) ingevoerd, omdat laatstgenoemde daarin de 9e familie van Illiger met den naam 

 van Psylliodes duidde. Er is nog aan toe te voegen, dat bij L o n g i t a r s u s, de 7e familie van 

 Illiger, in plaats van Latreille 1829, eveneens Berthold (l.c.) en voor de 8e familie van Illiger, in de plaats 

 van den tot nog toe gebruikelijken naam D i b o 1 i a Latr. 1829, de naam Haltitarsus Berthold 

 ( l.c.) gebruikt moet worden. 



Ook Heikertinger („Zur Kenntniss der H a 1 t i o i d e n-gattung P s y 1 1 i o d e s", in „Entomol: 

 Bliitter, 1916, p. 29) bi-spreekt de auteru-s -kwestie voor Psylliodes. en acht het onjuist dat Bedel 

 (Faune d. Coleopt. du Hasjsiii de la Seine V. 1889- — 1901, p. 199 et 322) als auteur van Psylliodes: 

 Redtenhacher 1845 aauiieomt. Hij zegt: wanneer Latreille 1829, een sub-gen. Psylliodes bij G a- 

 1 e r u c a beschreven en benoemd heeft, zoo blijft zijn naam ook geldig, wanneer zijn sub-genus tot genu3 

 verheven wordt. Bedel citeert Latreille 1829, bedoelt echter Latreille 1825 (Families naturelles du règne 

 animal, Paris 1825, p. 405). In dit eerste werk (1825) van Latreille is geen latijnsche, maar alleen een 

 fransche generieke naam „Psylliodes"; dus nomenclatorisch ongeldig. 



In Latreille's tweede werk 1829 (Cuvier, Le règne animal T. V, Paris 1829, p. 154) staat naast de fran- 

 sche ook do latijnsche naam, welke Bedel zeer zeker herkend heeft. Latere schrijvers hebben uitgemaakt, 

 dat tusschen den eersten, nomenclatorisch ongeldigen, arbeid yanLatrcillc en zijn tweedon, geldigen, eene 

 Duitsche vertaling verschenen is van de hand van Dr. .1. A. Berthold (Laireillcs Xatürliche Familien des 

 Tierreichs. Aus dem Französischen von ..... Weimar 1827, 5, 401), in welke v'ertaling nomenclatorisch 

 geldige latijnsche namen zijn ingevoerd. Deze vertaling is dus de nomenclatorisch juiste aanleiding voor 

 den naam Psylliodes en in de laatste uitgave van den Cat. Col. Europ. etc. 1906 Is als auteur ook 

 reeds Berthold 1827 genoemd ; dus: Psylliodes Berthold (ex Latreille). 



Verder in de kwestie dooigaaiide, zegt Heikertinger, vinden wij dat in werkelijkheid ook niet Latreille 

 het was, aan wien hier liet iiiccstc onrecht werd aangedaan. Zoowel Latreille 1825 als ook zijn vertaler 

 1827 geven geen generiek kenmerk van P s y 1 1 i o d e s, maar verwijzen beiden alleen naar Illiger. Bij 

 Illiger (IMagazin f. liiscktenkunde VI, 1807, p. 52) vinden wij intusschen eene duidelijke beschrijving van 

 kenmerken onder den groepsnaam „A 1 1 i t a r s e s", oen naam die zeer karakteristiek is. Deze naam 



