LXXII. Chrysomelidae. - Psylliodes, 457 



op C r u c i f e r e n, gedeeltelijk ook op S o 1 a n e e ë n, leven enkele soorten nog op distels en 

 hop. De kevers zijn vooral in den zomer ontwikkeld. De langwerpige, bleekkleurige larven vreten, 

 voor zoover is waargenomen, in het binnenste van plantendeelen, als bladstelen en stengels, 

 of wel aan de wortels. De kevers zijn levendige, krachtige springers. Heikertinger geeft nog de 

 navolgende tabel, hoofdzakelijk naar de kleur. 



1 Soorten, die hetzij geheel of slechts hier of daar, op het halsschild of op de dekschilden, 

 geel- of roodachtig gekleurd zijn (op het uiteinde der dekschilden letten, bij attcnuata 



type) 2 



Halsschild en dekschilden eenkleurig, zwart, blauw, groen of metaalglanzig 6 



2 Halsschild en dekschilden geelachtig, de naad der laatsten soms zwartachtig omzoomd. 3 

 Halsschild en dekschilden geheel of gedeeltelijk verschillend van kleur, tenminste een 

 dezer beide deelen geheel blauw, groen of metallisch gekleurd 4 



3 Naad niet donkerder omzoomd: clirysocephala v. micea Illig., inarcida lUig., luteola 

 MüU., picina a. melanophthalma Duft. 



Naad donker omzoomd : affinis Payk. en c i r c u m d a t a Redtb. 



4 Dekschilden eenkleurig 5 



Dekschilden bronzig groen, met geelrooden top, waarop iets bronsgroenachtigen weer- 

 schijn. Voorhoofdslijnen scherp X-vormig aangeduid: atteniiata Koch. 



5 Halsschild pekzwart, dekschilden bruingeel ; chrysocepliala v. anglica F. en ei r- 

 c u m d a t a Redtb., ab.c. 



Halsschild geelrood. Dekschilden blauw of groen : cyanoptera Illig. 



6 Zwart of pekzwart, in den regel met geringen metaalglans, maar geen bronsglans: pi- 

 cina Mrsh. 



Blauw, groen of bronsglanzig 7 



7 Achterdijen roestrood, op de rugzijde iets donkerder (opvallende bouw van de oog- 

 groef) fusiformis Illig. 



Achterdijen zwartachtig, veelal blauw - of metallisch glanzig 8 



8 Kop geheel of slechts onder de voorhoofdsbuilen geelrood clirysocephala L. 



en cyanoptera 111. ab.c. 

 Kop geheel donker gekleurd 9 



9 Voorpooten geheel geelrood of slechts de dijen iets gebruind; schenen licht gekleurd: 

 attenuata a. picicornis Steph. (voorhoofdslijnen scherp, tusschen de oogen X-vormig 

 aangeduid) ; napi F., t h 1 a s p i s Foudr., cuprea Koch., i n s t a b i 1 i s Foudr., hyos- 

 eyanii L., clialcoinera Illig., cucullata Illig. (voorhoofdlijnen bij h y o s c y a m i en 

 c h a 1 c o m e r a duidelijk, maar niet X-vormig, bij de andere soorten uitgewischt). 

 Voorpooten in hoofdzaak donker gekleurd, met zwartachtige dijen en bruinachtige 

 schenen cupreata Dfts., aerea Foudr., instabilis Foudr. 



en dulcamarae Koch. 



Psylliodes cucullata Illig. (angustata Waltl, spergulae Gyllh.) (C.N.II.472.38.12). Volgens 

 Heikertinger schijnt deze soort niet op kalkbodem te leven, iets wat ook voor ons land geldt, daar 

 ik nimmer een exemplaar uit Zuid-Limburg zag. 



P. attenuata Koch (apicalis Steph.) ^) (C.N.II.472.38.1). Bij a. picicornis Steph. {vicina Redt.) 

 zijn de dekschilden eenkleurig bronsgroen; bij St. Pieter en Valkenburg (Zuid-Limb.). De bla- 

 den van hop en hennep worden door de kevers en larven deze soort doorzeefd. 



P. clirysocephala L (C.X.II.473.38.2). De kever vreet o. a. aan de bladen van het koolzaad, de 

 larve leeft in de stengels. L. von Heyden vond deze soort eens op Hyoscyamus niger L. 

 en S o 1 a n u m d u 1 c a m a r a L. 



„Altitarse s", die Illiger aan zijne 9e groep gaf, heeft Latreille 1825 verkeerdelijk voor Illiger's 8e 

 groep (Cryptoceplialae, liet tegenwoordige genus D i b o 1 i a) gebruikt en de 9e groep den 

 naam Psylliode gegeven, welke Berthold tot een geldig genus „Psylliodes" maakte. Heiker- 

 tinger zegt verder: „Der geistige Urheber der Systematischen Kategorie ist also Illiger, der geistige 

 Schöpfor des Namens hierzu ist Latreille. Berthold, der kauni je einige Psylliodes gesehen haben 

 dürfte, hat den Namen mit einem Schlusz-s versehen und fungiert als Autor". 



Heikertinger zegt nog: „Interessant ist die Tatsache dasz der Gattungsname Psylliodes nicht 

 stets als Feminum, sondern von manchen Autoren (Z. B. von Redtenbacher noch in der 3 Aufl. seiner 

 Fauna Austriaca 1874) als Maskulinum aufgefaszt wurde. Zur zeit steht er allgemein als Feminum in Ge- 

 brauch und es ist kein Grund vorhanden, eine dies bezügliclie Xnderung in Erwagung zu ziehen". Zeer te 

 recht zegt hij : „Die Zoölogie hat wohl andere Zielen als Xnderungen belangloser Autornamen und Genus- 

 endungen". 



•) Zie F. TöJg, Psylliodes attenuata Koch, der Hopfen- oder Hanf-Erdfloh. Teil I: Mor- 

 phologie u. Biologie der Prainiaginalstadien (Verh. Zool. -Bot. Ges. Wien) 1913. m. 15 Figirren ; en i<\ 

 Heikertirujer, Psylliodes atteniiata Koch, II : Morphologie und Biouoniie der Imago, in Verli. 

 Zool. Bot. Ges. Wien, Bd. 63, 1913, p. 98 — 136. 



