LXXII. Chrysomelidae. - Psylliodes. Haltica. 459 



V. affinis Payk. (exoleta Illg., atricilla Panz.) (C.N.II.475.38.7). Heikerfinger noemt alleen S o- 

 1 a n u m d u 1 c a m a r a L. in vochtige boschjes ; ook op akkers, soms scliadelijk aan aardappel- 

 loof ; ook op H y o s c y a m u s, L y c i u m h a m i 1 i f o 1 i u m Miller (barbarum Koch) en 

 volgens Ste. Claire-Deville op Atropa belladonna L. Mei— herfst, en dan algemeen. Van 

 schadelijk aan eiken wordt niet gesproken ^). 



V. dulcamarae Koch (C.N.II.475.38.8). De larve leeft in de stengels van S o 1 a n u m d u 1- 

 c a ra a r a L. 



P. hyoscyami L. (C.N.II.475.38.9). Het ras chalcomera lUig. {brimnipes Duft.) wordt door 

 Eeikertinger als eene goede soort beschouwd, wat mij voorkomt zeer juist te zijn. P. hyos- 

 cyami L. leeft uitsluitend op woeste gronden, op Hyoscyamus niger L., vooral 

 in Juni; bij Wageningen en in de omstreken van Maastricht en Valkenburg gevangen. De voor- 

 pooten zijn geelrood, zeer zelden de dijen iets donkerder. P. chalcomera lUig. (briimiipes Dfts.) 

 leeft op distels (C a r d u u s-soorten), op ongecultiveerde gronden, vooral Juni; is door het ge- 

 heele land verbreid en niet zeldzaam. Voordijen grootendeels pekbruin. 



P. Iiiteola MüU. (nana Duft., pallida Steph., propinqua Redtb.) (C.N.II.476.38.10). Heikertinger 

 vond deze nimmer op Solaneeën (ook niet op aardappelloof) en denkt aan eene verwisseling 

 met affinis. Hij vond de soort (bij Weenen), vooral in den nazomer, in massa, op droge heu- 

 vels, op laag eiken- en ander hout, doch ook op vochtige plaatsen, langs beekoevers en in oever- 

 land. 



P. picina Mrsh. (picea Redtb., rufilabris Koch) (C.N.II.476.38.11). Een vorm met geelrood hals- 

 schild en zwartbruine dekschilden is a. *bicolor Gerh. Volgens Heikertinger in vochtig oeverland, 

 vooral in den nazomer; hij noemt geen bepaalde voedselplant. 



P. a e r e a Foudr. Volgens Bedel in het Dept. de la Somme (Noord-Frankrijk) ; op dorre kalk- 

 heuvels. Deze soort is in voorkomen eenigszins na ver want aan attenuata en instabi- 

 1 i s; zij is kort-eirond, hoog gewelfd, met weinig uitpuilende, maar duidelijk langwerpige schouder- 

 builen, die bij de var. *austriaca Hktgr. (uit Oostenrijk) ontbreken. De voorhoofdslijnen zijn dui- 

 delijk; de smalle, horizontale voorhoofds builen staan tegenover elkaar en zijn door een groef je ge- 

 scheiden; bij attenuata snijden de voorhoofdslijnen elkaar X-vormig en bij i n s t a b i 1 i s 

 zijn ze zeer onduidelijk (en is bij deze laatste de groef langs de oogen door den top der, bijna uit- 

 gewischte voorhoofdbuilen versmald-). Donker bronsglanzig of zwart-metaalglanzig; top- 

 helft der sprieten en de voordijen pekzwart; schenen donker roestrood, meestal gebruind. De ge- 

 heele bovenzijde fijn gechagrineerd ; halsschild zeer fijn bestippeld; dekschilden met weinig krach- 

 tige stippelrijen, de tusschenruimten ternauwernood zichtbaar bestippeld. Lengte If — 2| mm. 



Haltica Geoffroy (Graptodera Chevrol.) (C.N.II.476.39). Bij Bedel en Heikertinger is de 

 auteur: Muller. Weise noemt als auteur: Geoffroy, Hist. Ins I. 1762. Bij Bedel is, behalve Grap- 

 todera Chevrol., nog synoniem: A 1 1 i c a (Geoffroy) Müll.. De soorten hermneren in habi- 

 tus aan G a 1 e r u c i n e n en zijn blauw of groen gekleurd, met metaalglanzig zwarte sprieten en 

 pooten. De in ons gebied voorkomende soorten zijn allen gevleugeld, eenige overwinteren en vindt 



') Die hieraan verwante P. c i r e u m d a t a Redtb. (C.N. II. 475, noot 2) wordt door Schilsky, be- 

 halve Tiit Hamburg ? nog' ixit Lübeck en Mecklenburg' opgegeven. Reuter betwijfelt deze opgaven en denkt 

 aan verwisseling met affinis. Het schijnt dat hiervan exemplaren bekend ziJn, bij welke de donkere 

 kleiu' op de dekschilden zich tot op de 4e tusschenruimte uitbreidt (de ruimte langs den naad niet 

 meegerekend), zich naar achteren versmald, terwijl aan den top nog slechts de tusschenruimte langs 

 den naad zwart is; deze vorm zou dan verkeerdelijk als circumdata beschouwd zijn. Het onder- 

 scheid bij beide soorten is als volgt: 



Kop onbestippeld, slechts fijn gechagrineerd. Halsschild vrij sterk bestippeld. Roodgeel, de 

 pekzwarte naadzoom verbreedt zich aan het uiteinde niet over den ganschen top der dekschil- 

 den. Kop meestal pekbruin, het halsschild nimmer. Voorhoofd tusschen de oogen met de aan- 

 duiding van een x-vormigen indruk. Stippellijnen der dekschilden krachtig aangeduid, de 

 tusschenruimten zwak gewelfd, glanzig, uiterst fijn bestippeld. Achterdijen op den onderrand 



afgerond-hoekig verbreed. Lengte 2 — 2V5 nim affinis Payk. 



Kop zeer fijn, halsschild fijn bestippeld. De zwartachtige naadzoom verbreedt zich aan het uit- 

 einde over den geheelen top der geelbruine dekschilden. Kop en halsschild pekbruin tot 

 zwart, evenals de donkere teekening op de dekschilden veelal met groenachtigen schijn; 

 veelal zijn kop en halsschild roestrood, bij a. *integra Weise ook de dekschilden stroogeel met 

 bruinachtigen naad en bovendien met roestbruine achterdijen. Voorhoofd zonder eenig spoor 

 van een x-vormigen indruk. Stippelrijen der dekschilden tamelijk zwak aangeduid, de tus- 

 schenruimten zeer onduidelijk bestippeld. Achterdijen op den onderrand niet verbreed. 



Lengte 2 Vs — 3 mm. Op Solanaceeën circumdata Redtb- 



Vergelijk hiermede de groef langs de oogen bij G. fuslformis lUig. 



