460 LXXII. Chkysomeijdae. - Haltica. 



men gedurende het geheele seizoen op verschillende planten als: E p i 1 o b i u m, P o 1 y g o- 

 n u m a V i c u 1 a r e L. e. a., alsook op struikgewassen (eik, hazelaar, wilg), welker bladen, 

 zoowel door de kevers alsook door de vrij levende, zwartachtige larven, aangevreten worden. 

 Door verkeerde waarneming, of, beter gezegd, ten gevolge van niet grondig onderzoeken, heeft 

 men, volgens Heikertinger, altijd ten onrechte gemeend dat H. o 1 e r a c e a L. de aan koolsoor- 

 ten schadelijke soort was; deze leeft echter niet eens op koolplanten, zelfs in 't geheel niet op 

 Cruciferen (dus ook eene onjuiste benaming); alles wat daaromtrent in de litteratuur ver- 

 meld is, berust op naschrijven en geldt voor Phyllotreta soorten, bij uitzondering ook op 

 P s y 1 1 i o d e s (zie daarover op blz. 447 en noot 2). 



Haltica lythri Aubé (C.N.II.477.39.1). Volgens Heikertinger stemt de opvatting van Bedel over 

 deze soort niet overeen met de door Weise gegevene en door hem overgenomene beschrijving. 

 Zekerheid bij de determinatie en benoeming bij deze soorten is vooralsnog moeielijk. Volgens 

 Heikertinger is deze soort niet algemeen, de metallisch -groene a. aenescens Weise noemt hij zeld- 

 zaam. Van verschillende planten vermeld, waarschijnlijk leeft zij op een grooten E p i 1 o b i u m. 

 Volgens Bedel opLythrarieeën en Onagrarieeën. In Nederland zijn zoo wel het type 

 als de ab. zeer verbreid en op sommige plaatsen niet zeldzaam op L y t h r u m s a 1 i c a r i a» 

 L. L. von Heijden vermeldt de soort ook van jonge berken-uitspruitsels en op rozenhagen. 



H. anipelophaga Guér. (consobrina Foudr.) (C.N.II.478.39.2). Heikertinger zegt van deze soort: 

 „Vielfach verkannt, so dass ihre Verbreitung in Deutschland nicht sicher steht". In Zuid-Europa^ 

 en Noord-Afrika schadelijk aan den wijnstok. Hij vond bij Weenen, Mei, eene Haltica op 

 E p i 1 o b i u m h i r s u t u m L,, die hij van H. a m p e 1 o p h a g a niet kan afzonderen. Het 

 uit Gilze-Rijen vermelde exemplaar, in mijne collectie, blijkt mij bij nader onderzoek goed gede- 

 termineerd te zijn (l.c. noot 1). Vroegere opgaven (1877 en 1887) uit Nederland, waren onjuist. 

 Een nader onderzoek op genoemde E p i 1 o b i u m, die in ons land algemeen is, kan wellicht de 

 soort nader leeren kermen. 



H. quercetorum Foudr. (erucae Oliv.) (C.N.II.478.39.3). De „Eikenaardvloo". In bosschen ea 

 boschjes op jonge eikenbladen, waaraan de kevers en humie larven veelal schadelijk worden. De 

 overwinterde kevers treft men aan vanaf Mei; de eieren worden einde Juni, tot 12 in getal, op 

 de onderzijde der eikenbladen gelegd; de nieuwe generatie van af Augustus. De, als ras (of var.y 

 brevicollis Foudr. {coryli AU.), door mij vermelde vorm is, volgens Heikertinger, eene zelfstandige 

 soort, welke volgens de auteurs op hazelaars voorkomt, wat ongetwijfeld het geval is, zoo o. a. 

 in het Geuldal (Limb.), waar deze aan hazelaars bepaald schadelijk is. Dat azurescens eene ab. van 

 brevicollis zou zijn, betwijfel ik zeer, daar al mijne fraai blauwe exemplaren (uit Arnhem, Groes- 

 beek en Nijmegen) duidelijk de karakteristieke, verhevene langsplooi of langskiel op de dekschil- 

 den vertoonen, terwijl ik nimmer een blauw exemplaar van brevicollis (zonder die plooi) zag. 



H. fruticola Weise (C.N.II. 479.39.4) is nog bij Loosduinen, Venio, Valkenburg en aan de Pias- 

 molen gevangen. In België bij Yvoir, ook van het duitsche Noordzee eiland Sylt opgegeven. 



H. oleracea L. (pusilla Allard, potentillae Allard) (C.N.II.479.39.5). Verkeerdelijk „Kool-aard- 

 vloo" genoemd; de opgave op „B r a s s i c a" vervalt dus. Soms in groot aantal op E p i 1 o- 

 b i u m en O e n o t h e r a (zie l.c); ook op stoppelvelden en dorre grasplaatsen, langs wegen 

 enz., op P o 1 y g o n u m a v i c u 1 a r e L. Kevers en larven, in alle grootte, veelal bijeen. 



H. (?) pusilla Dfts. (cognata Kutsch., helianthemi Allard) (C.N.II.480.39.7). Volgens Weise 

 in bergstreken van zuidelijk Europa, volgens Heikertinger ook in het vlakke land. Volgens Schilski/ 

 bij Hamburg en in West-Duitschland, de a. montana Foudr. in den Elzas {L. von Heyden ver- 

 meldt deze laatste van E p i 1 o b i u m). Behalve de reeds genoemde vindplaatsen in Nederland, 

 werd zij nog, met de a. montana Foudr., bij Warnsveld, Druten, Oisterwijk en Epen (L.) 

 gevangen. In België (bij Virton) op H e 1 i a n t h e m u m aangetroffen. Heikertinger spreekt niet 

 van H. helianthemi All. als synoniem van pusilla. Over het zekere voorkomen van 

 H. pusilla Dfts. in ons gebied en in 't algemeen ook op de genoemde buitenlandsche vind- 

 plaatsen dient een nader onderzoek ingesteld te worden. 



Wegens de zeer moeilijke determinatie der H a 1 1 i c a-soorten, geef ik een nader overzicht 

 der in ons gebied voorkomenden, naar Heikertinger' s tabel: 



1 Dekschilden aan de zijden, op de achterhelft, met eene verhevene langsplooi, welke 



langs den bimienrand ervan als 't ware ingedeukt is. Eene vrij groote, glanzig groene, 



zeldzamer blauwachtig-groene soort, met dicht en lu'achtig bestippelde dekschilden. 



De penis bij het cj stemt volkomen overeen met die van brevicollis Foudr. 



Lengte 4 — 5 mm quercetorum Foudr. 



Dekschilden zonder langsplooi of deuk 2 



