LXXII. Chrysometjdae. - Aphthona. Longitarsus. 467 



A. a e n e o m i c a n s All. (metallica Weise). In Zuid-Westelijk Europa. Zou op E u p h o r- 

 b i a (e s u 1 a L. ?) en op L i n u m gevangen zijn. Deze soort is navervvant aan e u p h o r- 

 b i a e Schrnk., doch iets kleiner, bronzig-bruin ; met zwakke, bij e u p h o r b i a e met krachtige 

 schouderbuil. Dekschilden zijdelings afgerond, bovenop gewelfd, bij e u p h o r b i a e met eenigszins 

 parallele zijden en bovenop eenigszins afgeplat. Voorhoofdsbuilen duidelijker, maar toch flauw om- 

 grensd. Dekschilden vrij krachtig, bij e u p h o r b i a e dicht en matig sterk bestippeld, op de 

 schijf soms met de sporen van langsrijen. Voor- en middeldijen roodgeel, aan de basis veelal licht 

 gebruind; bij e u p h o r b i a e lichtgeel. 



A. cyanella Redt. (atrocoerulea All., nee Steph.) (C.N.II.489.42. 5). Vooral op Euphorbia 

 cyparissias L., ook op E. e s u 1 a L. De voor- en middeldijen eenkleurig geel ; achterdijen 

 slechts iets gebruind. 



.4. p y g m a e a Kutsch. (atrocoerulea Thoms.) (C.N.II.489 en B.113) ^) werd bij Valkenburg 

 (Limb.), Juni, gevangen. 



.4. venustiila Kutsch. (euphorbiae All., cyanella Foudr., non Redt.) (C.N.II.489.42.6.). Pooten 

 helder roodgeel, voordijen in de basale helft zwartachtig, achterdijen zwart. Voorhoofdslijnen dui- 

 delijk, maar niet zoo diep als bij cyanella en p y g m a e a; de voorhoofdsbuilen duidelijk, 

 zwak gewelfd, naar boven, tegen het voorhoofd, slecht begrensd ; bij de beide anderen soorten rond- 

 om diep gegroefd en tegen het voorhoofd duidelijk begi-ensd. Op drogen steenachtigen gi-ond, op 

 Euphorbia cyparissias L., tusschen laag hout enz. ; ook op andere Euphorbia- 

 soorten (o.a. op p a 1 u s t r i s L., a m y g d a 1 o i d e s L. '^) en e s u 1 a L., in het voorjaar. 



A. delicatula Foudras. Deze soort is het naast verwant aan venustul a, maar veel 

 kleiner, zwart; pooten roestrood, de voordijen gedeeltelijk, de achterdijen geheel gebruind. Dek- 

 schilden aan de zijden sterk afgerond, op den rug sterk gewelfd, niet afgeplat; de schouders niet 

 uitpuilende, met zwakke schouderbuil. Zijlijnen op den kop diep, voorhoofdsbuilen klein, kort 

 rondachtig-diehoekig, sterk gewelfd (als bij cyanella). Halsschild nagenoeg glad. Dekschilden 

 van voren matig fijn, oppervlakkig en gedeeltelijk bijna uitgewischt, wijd uiteen, bestippeld ; van 

 achteren nagenoeg glad. Lengte 1 J mm. Volgens Schüsky in den Elzas. Volgens Ste. Claire Deville op 

 EuphorbiadulcisL. ^). 



A. pseudacori Mrsh. (violacea Koch) (C.N.II.489.42.7) heet bij Heikertinger: violacea Koch 

 (pseudacori auct., nee Mrsh. ; sublaevis Boh.). Heikertinger noemt niet Iris pseudacorusL. 

 Op moerassige plaatsen, langs oevers. Tot nog toe alleen bij Ransdorp (N. HolL), Mei, in aantal op 

 Euphorbia palustris L. ; sedert ook bij Wamel en Oosterbeek gevangen. De andere op- 

 gegevene vindplaatsen doelen op venustul a. 



A. herbig rada Curt. (campanulae W. Redt.) (C.N.II.490). De meest gewone vorm is: 

 *campamilae W. Redtb., bij welke de dekschilden elk aan het uiteinde breed afgerond zijn; gihhula 

 Weise is een korte vorm, met achter het midden zeer breede dekschilden (uit Weimar). Zeer alge- 

 meen in België, o.a. bij Yvoir, op Helianthemum vulgare Gaertn. 



A. o V a t a Foudr. (euphorbiae Redt.). In de bergstreken van Duitschland, op Euphorbia- 

 soorten, vooral op Euph. cyparissias Scop., in voorjaar, nazomer en herfst. Volgens 

 Schilsky bij Hamburg, wat wel niet juist zal zijn. 



Deze soort is het naast verwant aan atrovirens Forst., doch iets grooter, vooral in de 

 dekschilden breeder gebouwd ; de grondkleur der pooten geelrood, bij atrovirens licht bruin- 

 rood. Sprietleedjes langer, minstens tweemaal zoo lang als breed. Halsschild tamelijk glad, bij 

 atrovirens fijn, als bijna uitgewischt, of duidelijk rimpelig, bestippeld. Dekschilden niet 

 dicht-, weinig krachtig, aan de basis veelal iets in rijen, bestippeld, van achteren nagenoeg glad ; bij 

 atrovirens dicht en krachtig bestippeld. Bovenzijde zwartblauw, zelden iets groenachtig. 

 Lengte If — 2^ mm. 



Longitarsus Latreille 1829 (Thyamis Steph. 1839, Bedel; Teinodactyla Chevrol. 1842)*). £edei 

 noemt dit genus: Thyamis Steph. 1831 (Tinodactyla Sturm 1843, Foudr. 1860; Longitarsus Redt. 

 1845) (C.N.II.490.43). 



*) In Ziiid-Europa komt eene var. *nigella Kutsch. (euphorbiae Foudras) voor, welke treedere, aan de 

 zijden meer afgeronde dekschilden vertoont, die gemiddeld zeer fijn bestippeld en uiterst weinig blauw, 

 nagenoeg zwart gekleurd zijn. Beide vormen gaan in elkaar over. 



') Deze Euphorbi a-soort komt alleen in Limburg voor. 



*) Deze Euphorbi a-soort zou slechts eenmaal by Leiden gevonden zijn. 



*) Zie: Tomlin and Sharp, Notes on the Britsch Species of Longitarsus Latr., in: The Entomol 

 Monthly Mag. Serie II, Vol. 22, London 1911 ; cont. Vol. 23, 1912. 



