482 LXXII. Chkysomelidae. - Longitarsus. 



de rest van het lichaam af (bij c u r t u s is de kop zwartachtig) ; soms op b r u n- 

 n e u s (vergelijk 5e groep, Isij 1, 2e alinea) gelijkende, welke echter gladder en aan de 

 lange eindwimper der dekschilden te herkennen is. Naad en zijrand der dekschilden 

 veelal onbepaald donkerder. Zie verder C.N.II.497.43.9. Xormaalis de soort ongevleu- 

 geld, zonder schouderbuil ; eene forma a 1 a t a ^) is gevleugeld, met sterke schouderbuil. 



Lengte 2i— 2| mm luridusScop. 



Dekschilden matig of fijn, niet rimpelig en niet in langsrijen bestippeld. Volgens Heiker- 

 tinger behooren hiertoe ongevleugelde (zonder schouderbuil) soorten uit de bergstreken 

 van Zuid-Duitschland en Oostenrijk; volgens Schilsky komen twee der hier bedoelde 

 soorten (r u b e 1 1 u s Foudr. en m i n u s c u 1 u s Foudr.) ook in West-Duitsch- 

 land voor. Ook hiermede te vergelijken onuitgekleurde (normaal zwarte) exemplaren 

 van p a r V u 1 u s (vergelijk: 7e groep, bij 5, tweede alinea, meestal met krachtiger 

 ontwikkelde schouderbuil) en a b s i n t h i i (Vergelijk: groep 7, bij 7. tweede alinea) 4 

 4 Eene sterk gewelfde soort, dekschilden opvallend buikig-eirond, voor het midden het 

 breedst ;de bestippeling uit de matte, gechagrineerde grondsculptuur zwak uitkomende. 

 Tamelijk gelijkmatig licht roodachtig-kastanjebruin, aan de kanten veelal donkerder; 

 alle dijen lichtgekleurd. Zij gelijkt veelal op brunneus (vergelijk: 5e groep, bij 1, 

 tweede alinea; de top wimper der dekschilden !), veelal ook op de licht gekleurde s u t u- 

 r e 1 1 u s (vergelijk: 3e groep, bij 8, tweede alinea; kop en achterdijen donker, boven- 

 zijde niet gechagrineerd enz.). Lengte l^'o— 2^ mm r u b e 1 1 u s Foudr. 



Dekschilden, langwerpig-eirond, niet opvallend buikig. Eene zeer kleine soort; dek- 

 schilden zeer dicht, fijn, verward bestippeld. Op een kleinen 1 u r i d u s gelijkende, 

 maar veel fijner, dichter, niet in langsrijen bestippeld; lichter of donkerder bruinrood. 

 Volgens Bedel is het 3e sprietlid kleiner dan, bij 1 u r i d u s nagenoeg gelijk aan het 

 2e; ongevleugeld. Lengte \^ — \\ mm minusculus Foudr. 



6e groep. 



(Zwart of donker bronskleurig, met geelroode vlekken, of geelroode topvlek 

 op de dekschilden). 



1 Grootere soorten (2— 3mm.) ; lang-eivormig, matig gewelfd, de vlekken met uitvloeiende 



randen 2 



Kleinere soort (H— 2 mm.); kort, gewelfd; dekschilden diep zwart, voor het uiteinde 

 met eene rondachtige, geelroode vlek, die meestal ongeveer \ van de lengte der dek- 

 schilden inneemt, zie verder de a. discoideus Weise en de a. *pulicanns L. in C.N.II. 

 495.43.6. Altijd blijft de top der dekschilden rondom zwart. Lr vorm herinnert deze 

 soort aan L. nigerrimus (vergelijk: 7e groep, bij 3, Ie alinea). Lengte 1|^— 2 mm. 



Op Pedicularis en Veronica holsaticus L. 



2 Dekschilden met twee vlekken, een aan den schouder en een voor het uiteinde (het 

 uiteinde zelf altijd donker gekleurd). Zie de kleur-aberraties in: C.X.II.495. Vergelijk, 

 met a. *vittatus Weise de soort: nigrofasciatus (zie: 2e groep, bij 5, derde 

 alinea, met langere spoor der achterschenen, scherpere randteekening, lichtgekleurde 

 basis der dekschilden enz.); vergelijk ook met a. *immac%datns Weise. de soort: n i- 

 g e r (zie: 7e groep, bij 6, eerste alinea). Lengte 2f — 3 mm. Gevleugeld. Op C y n o- 



glossum 



(4-pustulatus F., quadripimctatus Geoff., 4-macuIatus Koch., cynoglossi Marsh.) 



quadriguttatus Pontopp. 

 Dekschilden aan het uiteinde roodgeel, veelal ook eene kleine schoudervlek roodgeel : 

 a. *4:-maculahis Wse. (nee Koch) ^). Bovenzijde meer donker bronskleurig; dekschilden 



■) L. luridus var. cognatus Wse. Deze benaming is, volgens Heikertinger, van wege den reeds be- 

 staanden L. cognatus Woll. niet geldig. Heikertinr/cr vindt het ook niet doelmatig, om bij de zeer 

 vele Halticide n-soorten, in analoge gevallen, bij de telkens tenigkeerende verschillen in de ontwik- 

 keling der achtervleugels (en daarmede ook der schouderbuil) deze met bijzondere varieiteit -namen aan 

 te duiden. Het eenvoudigste, duidelijkste en doelmatigste dunkt hem wordt zulks voor alle soorten, in 

 analoge gevallen, aldus te duiden: forma alata vooreen volkomen ge vleugelden, forma brachijptera of for- 

 ma subaptera voor een onvolkomen gevleugelden, forma uptcru voor een ongevleugelden vorm. Deze wijze 

 van benoemen is niet in tegenspraak met de aangenomen nomenclatuur- regelen, aangezien deze voor 

 variëteiten- en aberratie -namen geenerlei regels aangeven en de laatst genoemde, zoo ook de voor soorten 

 en ondersoorten geldende bepalingen over homonymie binnen de grenzen van het genus, niet onderwor- 

 pen kunnen ziJn. Deze bepalingen zouden voor variëteit en aberratie een ongerijmde, volkomen doellooze 

 dwang ziJn; want aangezien een variëteit- of aberratie -naam zonder den daarbij behoorenden soortnaam 

 niet gebezigd mag en kan worden, zoo is de mogelijkheid van eenige verwisseling van gelijk benoemde 

 vormen bij verschillende soorten reeds van te voren buitengesloten. Bij consekwente toepassing van dit 

 beginsel wenschte H eikertinger deze benoemingswijze op alle ondervormen eener soort (behalve de geolo- 

 gische rassen) uit te breiden en van elke nomcnclatuuidwang volkomen vrij te maken. Vergelijk ook do 

 noot bij L. a p i c a 1 i s Heek ((ie groep, bij 2, 1 woede alinea). 



') Heikertinger stelt voor aberraties met roode ischoudervlek, bij alle soorten, eenvoudig als ab. rufohn- 

 meralis te duiden, dit is dan geen bepaalde naam, maar duidt alleen op een eigenschap, wat evenmin 

 door een diagnose behoeft aangeduid te worden. 



