LXXII. Chrysomelidae. - Longitarsus. 483^ 



■ iets sterker bestippeld, dan bij q u a d r i g vi 1 1 a t u s. Soms verdwijnt de topvlek 

 der dekschilden nagenoeg geheel. Lengte 2^—21 mm. Ongevleugeld; in Koord-Eiiropa 

 de ata\'istische, gevleugelde vorm *horealis Kolbe. Op vochtige weilanden, meestal in 

 bergstreken apicalis Beek ^). 



7e groep. 



(Dekschilden eenkleurig, ongevlekt; zwart, bronzig-bruin, metallisch 

 groen, of blauw.) 



1 Bovenzijde zwart, zonder of slechts met uiterst geringen bronsglans 2 



Bovenzijde glanzig, duidelijk bronzig bruin, metallisch groen of blauw 8 



2 Voorhoofdslijnen, boven de smalle voorhoofdsbuilen, scherp aangeduid; zijgroeven 

 vlak, ondiep. Eene zeer kleine soort, zwart met zeer geringen bronsglans; voorpooten 

 geel; halsschild eenigszins rimpelig bestippeld; dekschilden zonder schouderbuil, fijn 

 gechagrineerd en matig fijn, eenigszins in langsrijen, bestippeld. Eindspoor der achter- 

 schenen lang. ]\Iet betrekking tot den bouw van het voorhoofd en tot de voedselplan- 

 ten, aan de soorten van de 1 y c o p i-groep naverwant. Ongevleugeld ; in Spanje de ata- 

 vistische, gevleugelde vorm: *meridionaUs'^e\se. Lengte 1^ — 1 f mm. L. i'owiïeT/fZen 



vond de soort ook op O r i g a n u m, einde Mei obliteratus Rosh.' 



Voorhoofdsbuilen ontbreken, of zijn aan de bovenzijde slechts onduidelijk van het 

 voorhoofd afgescheiden; zijgroeven scherp aangeduid 3 



3 Pooten en sprieten geheel zwart; lichaam diep zwart, opvallend kort en hoog gewelfd ; 

 krachtig en dicht bestippeld. In habitus zeer op holsaticus gelijkende (zie: 6e 

 groep, bij 1, 2e alinea), de schouderbuil is echter krachtiger aangeduid, de eindspoor 



der achterschenen langer enz. Lengte 1^—1 1 mm nigerrimus Gyll. 



Ten minste de sprietwortel en de schenen grootendeels roodachtig-geelbruin ; lichaam 

 langwerpig-eirond -) 4 



4 Dekschilden, ter plaatse waar de achterpooten tegen de zijden aa.nliggen, loodrecht af- 

 vallend, ook als 't ware door de beweging der achterdijen ingedrukt toeschijnend een 

 karakteristiek kenmerk, waarop iedere zwarte L o n g i t a r s u s in de eerste plaats 

 moet onderzocht worden). Diepzwart, tamelijk slank, nagenoeg iets cylmdervormig ; 

 dekschilden elk afzonderlijk, aan het uiteinde, in een breeden bocht afgerond; vrij 

 dicht en diep, matig fijn, aan het uiteinde als bijna uitgewischt bestippeld. Het type 

 zonder schouderbuil ; de var. pundatissimus Foudr. met schouderbuil en gevleugeld. 

 Lengte 1^— 2f mm anchusae Payk. 



Aan L. anchusae Payk is naverwant L. pinguis Weise (? ater Illig.), 

 welke soort iets meer glanzig is en de dekschilden veel meer gewelfd en krachtiger 

 bestippeld zijn; de dekschilden vormen te zamen een ovaal, waaruit de schouders 

 sterk afgerond uitsteken, vóór het midden het breedst en daarachter merkbaar ver- 

 smald. Halsschild J breeder dan lang, over het midden uiterst fijn gechagrineerd, 

 matig dicht, fijn en niet zeer diep bestippeld, soms nagenoeg spiegelglad. Het cj is 

 veel kleiner, met langere sprieten, welke minstens f van de lichaamslengte bedra- 

 gen; ook vertoont het laatste sterniet in het midden eene ovale, diepe groef. Onge- 

 vleugeld. Lengte IJ— 2i mm. 

 Dekscliilden aan de zijden overal geleidelijk afbellende 5 



5 Dekschilden duidelijk en diep bestippeld 6 



Dekschilden zeer fijn gechagrineerd, uiterst fijn en niet dicht bestippeld (soms iets in 

 langsrijen), de stippels slechts weinig uit de fijne grondsculptuur uitkomende; de ge- 

 heele bovenzijde ziet veel gladder dan bij alle andere zwarte soorten. Halsschild breed, 



') Eene vroegere (1870) opgave uit Nederland was onjuist. 



-) Hier zou nog genoemd moeten worden: L. ven tricos us Fondras, welke, volgens Weise 

 p e k z w a r t is, met veelal roodachtig omzoomden naad; dekschilden onduidelijk, niet zeer fijn, maar 

 zeer ondiep bestippeld; met eene uiterst smalle dwarsstreep aan de basis, waarin krachtiger, diepe stip- 

 pels staan. Lengte 1^ mm. In Frankrijk, Pyreneën. Ik bezit een exemplaar met geheel zwarte dekschil- 

 den, welke te zamen nagenoeg kogelrond zijn, uit Frankrijk (Lioran) (Sequens), dat volkomen aan de be- 

 schrijving van IVeise beantwoordt. Bedel noemt de soort: kastanjebruin, glanzig, met kort in- 

 eengedrongen vorm en buikige dekschilden, zonder eenige aanduiding van schouders. Sprieten geheel 

 geelachtig. Halsschild bijna glad. Eene kleine soort (1 '/s — 1 Va uim.). Ook de beschrijving van Bedel past op 

 genoemd exemplaar, behalve dat de kleur is zwart en niet kastanjebruin. Bedel zegt verder dat dit de 

 soort is w elke Allard onder den naam van „T h y a m i s s u b ro t un da t a" en „gi b b o s a" beschreef; de 

 ware T. subrotundata All. ( ? gibbosa Foudr.), welke eigen is aan de Pyreneën, gelijkt op T h y a- 

 mis ventricosa, maar is grooter en op de dekschilden sterker bestippeld ; de middellob van het eerste 

 sterniet is scherp-puntig (bij ventricosa afgerond); het is moeielijk om uit te maken, zegt htj, 

 welke van die twee door Foudras als gibbosa geduid is. In mijne collectie zijn twee exemplaren van 

 L. gibbosus Foudr., uit de Pyreneën (det. Allard — ex coll. Leesberg), bij welke de dekschilden op- 

 vallend minder buikig (meer ovaal) zijn dan bij ventricosus Foudr. ; bij het eene exemplaar is de 

 kleur veel lichter dan bij ventricosiis (kastanjebruin); het tweede exemplaar is onuitgekleurd 

 (geelbruin); de grootte dezer beide soort«n verschilt nagenoeg niet en evenmin is er veel verschil merk- 

 baar in de bestippeling der dekschUden ; de habitus verschilt intusschen zeer. 



I 



