484 LXXII. Chrysomelidae. - Longitaksus. Dibolia. 



dekschilden met krachtige schouderbuil ; bij de zeldzame var. *concinmis Weise zon- 

 der schouderbuil, ongevleugeld. Glanzig, diep zwart, immatuur roodbruin. - Fijn bestip- 

 pelde exemplaren van obliteratus (vergelijk: 7e groep, bij 2, eerste alinea) zijn aan 

 de duidelijke voorhoofdsbuilen te herkennen ; rectelineatus (vergelijk : 7e groep, 

 bij 7, eerste alinea) is veel grover bestippeld. Lengte IJ — 1| mm parvulus Payk. 



6 Grootere soort (2 — 3 mm.); dekschilden dicht en ki'achtig, merkbaar in rijen bestip- 

 peld; diep zwart, sprietwortel en pooten, met uitzondering der achterdijen, geel, voor- 

 dijen zelden donkerder. Plompe, gevleugelde soort, in habitus (gedeeltelijk zelfs met be- 

 trekking tot het uiteinde der dekschilden) aan mei anocepha 1 us (vergelijk: 3e 

 groep, bij 7, tweede alinea) herimierend. — De zeer zeldzame a. *immaculatus van q u a- 

 driguttatus (vergelijk: 6e groep, bij 2, Ie alinea) gelijkt daarop, maar is grooter, 

 meer gestrekt, fijner en slechts weinig in rijen bestippeld ; de a. *nigrescens van *e c h i i 

 (vergelijk 7e groep, bij 10, Ie alinea, uiterst zeldzaam) is krachtiger bestijipeld, de 

 spoor der achterschenen lang, voorhoof dzij groef vlak en grof bestippeld; donkere 

 exemplaren van a p i c a 1 i s (vergelijk: 6e groep, bij 2, 2e alinea) zijn meer donker 

 bronzig, het uiteinde der dekschilden iets lichter. Lengte 2— 2| mm 



niger Koch. 

 Kleinere soorten (If — l/o mm.) 7 



7 Dekschilden met vrij duidelijke regelmatige, tamelijk ki-achtige stippelrijen; schouder- 

 buil krachtig ontwikkeld; voor en middeldijen, behalve de top, zwartachtig. —Dein 

 rijen bestijipelde exemplaren van obliteratus (vergelijk: 7e groep, bij 2, eerste 

 alinea) onderscheiden zich gemakkelijk door de duidelijke voorhoofdsbuilen, de ont- 

 brekende schouderbuil en de lichtgekleurde voordijen; parvulus (vergelijk 7e 

 groep, bij 5, tweede alinea) is zeer fijn bestippeld, veelal nagenoeg glad, immatuur 



roodbruin. Lengte If — !/„ mm rectelineatus Foudr.. 



Dekschilden fijn, maar diep en zeer dicht, overal verward bestippeld; zonder schouder- 

 buil; lichaam langwerpig, zwak gewelfd, diep zwart, immatuur roodbruin. Ongevleu- 

 geld. Lengte If — Ix^^ mm absinthii Kutsch. 



8 Glanzig bronzig-bruin 9 



Glanzig metallisch groen of blauw; groote, ki-achtig bestippelde soorten (2^—4 mm.) 10 



9 Grootere soort (2i— 4 mm.); hiertoe behoort echii a. *tibialis (zie: C.N.II.492). 

 Kleinere soort (1| — 2 mm.); in habitus op anchusae gelijkende (vergelijk: 7e 

 groep, bij 4, eerste alinea); halsschild op fijn gechagiineerde grondsculptuiu' matig 

 fijn bestippeld; dekschilden vrij dicht, ki-achtig en verward bestippeld; bij het type 

 de schouderbuil duidelijk; de ongevleugelde var. Maassi Huhenth. zonder schouder- 

 buil. — Metallisch glanzige obliteratus (vergelijk: 7e groep, bij 2, eerste alinea) 

 zijn gemakkelijk door de duidelijke voorhoofdsbuilen te onderscheiden 



fuscoaeneus Redtb. 

 Hieraan verwant is : L. a e n e u s Kutsch., welke zich onderscheidt doordat het hals- 

 schild tusschen de bestippeling volkomen glad is ; dekschilden met goed gescheiden 

 stippeltjes (bij fuscoaeneus eenigszins in dwars golvende i-eeksen geplaatst) ; 

 schouders weinig ontwikkeld. Gevleugeld of ongevleugeld (a. *involucris Weise). Bij 

 het (J het laatste sterniet effen, bij fuscoaeneus met eene langsstreep. 

 10 Slanker; dekschilden weinig gewelfd, langgestrekt ; schouders weinig uitstekende; 

 eerste sprietlid altijd zwartachtig; voordijen zwartachtig met lichter uiteinde. Zijgroef 

 van het voorhoofd vlak, met eene streep van grove stippels. Zie verder: C.N.II.492. 



Lengte 2 i— 4 mm. Op Boraginaceën echii Koch. 



Plomper; dekschilden breed, gewelfd, met sterk uitstekende schouders; het Ie spriet- 

 lid en de voordijen geheel roodgeel; zijgroef van het voorhoofd scherp aangeduid. 

 Donkerblauw; de zeldzame a. *amoemis Weise metallisch-groen. Gevleugeld. Lengte 

 2| — 3i mm. Op Symphytum Linnaei Duft. 



Dibolia Latr. ') (C.N.II.506.44). De soorten van dit genus leven op L a b i a t e n, bij uitzonde- 

 ring op E r y n g i u m (U m b e 1 1 i f e r a e). De larven, voor zoover bekend, mineeren in de 

 bladen van de voedseljilant. Op den kop ontbreken de eigenlijke voorhoofdslijnen ; de slecht 

 begrensde, midden op den kop staande, vlakke builen, vertoonen aan den bovensten buitenhoek, 

 ongeveer boven de sprietwortels, een krachtig porieachtig groefje. 



') Bedel deelt mede dat Dibolia niet van Latreille, maar van Step7te7is (1831) moet zijn. — Syn.: 

 H a 1 1 i c a (8e groep) Illig. ; Galeruca (subgen. Dibolia) Latr. 1829. Volgens Ileikertinger 

 (Zm- Kritik der Btrikten Anwendung des Prioritatspriiizii)s in der Nomenklatur. Drr (Jat tungsiianie 

 Dibolia; in: Wien. Ent. Zeit. XXXV lUKi, p. 108) is dit onjuist. De auteur zou kuniuii zijn licrthohl 

 1827 (vertaling van Latrcille's eerste werk). In „Kntoni. Bliitt. X, 26G, 191-i" heeft IleikertiHtjer voor dit 

 geval voorgesteld te schrijven: Dibolia lierth. (e.\; Latr.). 



Van de frunsche namen der H a 1 1 i c i d e n-groepen die Latreille in 1825 opstelde, heeft hü in zijn 

 tweede werk (1829) alleen de namen : Oediouychis, Psylliodes, Altica en Longitar- 



