LXXII. Chrysomelidae. - Dibolia. 485 



Dibolia depressiuscula Letzn. (laevicollis Foudr.) (C.N.II.507, noot 1). Op B a 1 1 o t a 

 n i g r a L. Volgens Heikertinger, in Duitschland, op woeste gronden, langs heggen enz. 



D. cynoglossi Koch (C.N.II.508.44.1). Heikertinger betwijfelt of deze soort wel op C y n o- 

 g 1 o s s 11 m o f f i c i n a 1 e L. leeft. Volgens Kutschera op S t a c h y s recta L. i). Volgens 

 Bonisthorpe op eene variëteit van G a 1 e o p s i s 1 a d a n u m L. (in Engeland). De soort werd 

 nog bij A^sen, Rolde, Borger, Aug. ; Hilversum en Breda, April (bij Formica rufa), ook voor 

 vele jaren, in aantal, bij den Haag, op het Dekkersduin gevangen. 



D. occultans Koch. (C.N.II.508.44.2). Heikertinger noerat alleen M e n t h a, vooral M. a q u a- 

 tica L. als voedselplant ; op vochtige plaatsen, langs slooten enz.; ook in België (Rosières) 

 werd zij op genoemde plant gevonden. L. von Heyden vond de soort op O r i g a n u m. Deze 

 soort werd nog gevangen bij Vorden, Leeuwen, Borger en op verscheidene plaatsen in Limburg. 



D. cryptocephala Koch (C.N.II.508). Li België bij Virton. Deze soort zou op E r y n- 

 gium campestre L. leven; voorjaar en nazomer. 



Ik laat hier volgen een nieuwe tabel van het genus Dibolia, volgens Heikertinger. 



1 De geheele voorpooten eenkleurig geelrood ; de sprieten slechts aan het uiteinde zwak ge 

 bruind. Grootere soort (3— 3| mm.). Voorhoofdsporiën vrij staande, door geen scher- 

 pe groef verbonden. De scherpe bimienlijst der achterschenen naar het uiteinde 

 zacht opstijgende, aan het uiteinde scherphoekig; het Ie achtertarslid in het basale derde 

 gedeelte dun en kaal, in de tophelft breed en met eene krachtige borstelige zool. Hals- 

 schild en dekschilden dicht en verward bestippeld, van krachtige tot grove, even groote 

 stippels voorzien, wier tusschenruimten glanzig zijn. De beide voorhoofdsporiën staan 

 elk van den sprietwortel ongeveer tweemaal zoo ver verwijderd als de sprietwortels van 

 elkaar. Zie verder: C.X.II.507. Op Salvia pratensisL., Mei en dan weder Juli. 



f e m o r a 1 i s Redtb. 

 Ten minste de voor- en middeldijen grootendeels donkerbruin. Meest kleinere soorten 

 (zelden iets meer dan 3 mm.). De binnenlijst der achterschenen, in eene sterke ronding, 

 tot een zeer spitsen, langen tand uitgetrokken; het Ie achtertarslid van nagenoeg ge- 

 lijke breedte en ongeveer tot aan de basis van eene krachtige borstelige zool voorzien. 

 • Niet op Salvia levende soorten 2 



2 Zwart, zonder of (slechts op kop en halsschild) met zeer zwakken metaalglans. ... 3 

 Bruin- of groenachtig bronskleurig 5 



3 Sprieten, voorschenen en tarsen grootendeels roodgeel 4 



Sprieten, voorschenen en tarsen grootendeels pekzwart. Halsschild zeer gi'of en eenigs- 

 zins rimpelig bestippeld. Dekschilden met krachtige, duidelijke stippelrijen; de tus- 

 schenruimten elk met eene langsrij van ongeveer even sterke stippels bezet ; daardoor 



sus (in dezen gelatyniseerden vorm) behouden. Deze namen stemmen dus overeen met die, welke Berthold 

 door verlatyniseeren der namen uit Latreille's eerste uitgave aannam, b.v. aldus met de in dien tijd geldige 

 namen Psylliodes Berth. (ex Latr.) en Longitarsus Berth. (ex Latr.) 



Anders is het geval bij Dibolia. De naam Dibolia isnl. voor het eerst gebruikt in het tweede 

 werk van Latreille (1829). In het eerste werk (1825) heet de groep in het fransch „A 1 1 i t a r s e". 

 Berthold heeft in 1827 dezen naam in „H a 1 1 i t a r s u s" verlatyniseerd. De naam Haltitarsu3 

 is nomenclatorisch geldig, zij is de eerste geldige voor het genus. Het oude Halticide n-genus D i- 

 b o 1 i a zoxL in den zin der tegenwoordig geldende nomenclatuiu' -regels den nieuwen naam „Haïti- 

 t a r s u s Berth. (ex Latr.) moeten aannemen. Intusschen is Heikertinger daar niet voor, hij vindt het 

 onzin, een „funkelnagelneuer alleraltester" naam op te delven, in eere te herstellen en al het bestaande 

 onderstenboven te werpen. Er kan allicht een nog ouderen naam „exhumiert" worden. Het is dweeperij 

 voor strikte prioriteit. 



De naam Haltitarsus is nog in een ander opzicht grotesk, zegt hij. 



Noch Latreille (1825), noch zijn vertaler Bertfiold (1827) geven nl. eene beschrijving der G a 1 e r ii e i- 

 d e n-groep Altitarse -Haltitarsus. Zij zeggen beiden, zonder eenig woord over de karakteris- 

 tiek, Altitars e-H altitarsus, zijnde de 8e familie van IlUger's genus H a 1 1 i e a. 



Zien wij wat Illiyer (Magazin f. Insektenkunde VI 52, 1807) zegt: 

 „&) Die liinteren Schiendorne an der Spitze zweizinkig; der Kopf ganz in den Halsschild eingesenkt; 



8e E'amilie : Cryptocephala e. 

 ƒ5) Der Hinterfusz oberhalb der Spitze der Schiene an dem oberen Ende einer rinnenförmigen schragen 

 Abstutzung eingelenkt (die Flügeldecken fast bei allen mit Punktstreifen). 

 9. Familie : „Altitarse s". 



Wy zien, dat Latreille (1825) IlUger's benaming „A 1 1 i t a r s e s" in zooverre verkeerd gebruikte, dat 

 hij de 8e in plaats van de 9e familie van Illiger bezigde. Het is een fout en geen „einfache, belanglose frei- 

 handige Vertauschung". De naam „Altitarsus" hangt met de diagnose der 9e (niet der 8e groep) 

 nauw zamen, evengoed als de naam „L o n g i t a r s e s" met IlUger's 7e Halticide n-groep sa- 

 menhangt. Altitars \is komt van altus, „hoog", een dier welker tarsen hoog (d. i. boven het iiit- 

 einde der scheen) ingeplant zijn. Diagnose en naam kunnen slechts op het tegenwoordig onder den naam 

 Psylliodes bekende genus, maar niet op Dibolia doelen. 



Het blijft dus Dibolia Latr. 



Heikertinger is van meening, dat namen, die 50 jaren in de wetenschap gebruikelijk zijn, niet meer, uit 

 nomenclatorische gronden, veranderd moeten worden, wat m. i. zeer juist is. 



') Deze plant is op enkele plaatsen in Gelderland geïmporteerd. 



