492 LXXIII. Bruchidae. - Bruchus, 



Het genus Pachymerus Latr. (C.N.II.527— de soort chinensis L. ) is nader verwant tot 

 Bruchidius Schilsky dan tot Bruchus L. Schihky karakteriseert B r u c h i d i u s, Pachy- 

 merus en Acanthoscelidis, behalve door het naar voren kegelvormig versmalde, 

 aan de zijden ongetande halsschild, doordat de middelschenen, ook bij het i^, geen doorn aan het 

 uiteinde vertoonen; bij Bruchus, behalve door het anders gevormde halsschild, bij het (J 

 aan de middelschenen, van bimien aan den top, met een doorn of breed plaatje. Dan onderscheidt 

 hij P a c h y m e r u s, met Acanthoscelidis, aldus van Bruchidius. 



Achterdijen op de onderzijde gewoon, glad of slechts aan den binnenkant voor het 

 uiteinde met een klein, spits tandje. De basaallob van het halsschild, voor het schildje, 



gewoon of afgeknot Bruchidius Schilsky. 



Achterdijen op de onderzijde, over de geheele lengte of slechts naar achteren, gegroefd 

 (in deze groef worden de schenen ingelegd), voor het uiteinde meestal met een spitsen, 

 loodrecht afstaanden, langen tand of doorn; daarachter veelal bovendien met kleinere 



tandjes. Door den handel geimporteerde, exotische soorten 



Pacliynierus Latr. met Acanthosceiides Schilsky. 



Bruchus 1 o t i Payk. (lathyri Steph., oxytropis Gebl., Wasastjernai Fahrs.) {C.N.II.o25). 

 Volgens Reiüer in de vruchten van Lathyrus tuberosus L. en pratensis L., 

 Lotus corniculatus L. en van eene, niet in ons gebied voorkomende, Oxytropis ^)- 

 soort. Volgens Kleine de larve in de peulen en zaden van linzen. Lotus corniculatus L, 

 en van den in bergstreken voorkomenden Ervum silvaticum Peterm. (niet inl.). Vroegere 

 opgaven (1848 en 1870) dat deze soort in Nederland zou gevonden zijn, waren onjuist. Li België 

 bij Anderlues. 



B. pisoruni L. (pisi L., salicis Scop., crucigera Geoffr. Fourcr.), intermedia Motsch. (C.N.IL 

 525.1.1.). Een kosmopoliet. Volgens Kleine ook in V i c i a f a b a L. en in de peulen van den 

 Gouden-regen. Bij een afwijkend exem^Dlaar is de linker spriet geheel geelrood, slechts het 5e, 6e en 

 7e lid iets berookt. L. von Heyden vond de soort ook op de bloemen van R u b u s, Juni. 



Bij eene a. *unifasciatus Rey vertoonen de dekscliilden een nagenoeg eenkleurig roestrood- 

 achtig waas en is de witte band scherp aangeduid. Bij de ab. *lunans Rey en *5pars?<,s F. staande 

 witte vlekjes op de dekschilden verspreid en zijn w^einig duidelijk; ook zijn de vlekken op het 

 pygidium meer of mmder uitge\vischt ; de voorpooten, vooral bij het (J, zijn meer of minder roest- 

 kleurig, zoo ook het uiteinde der middelschenen en hare tarsen. 



B. emarginatus Allard. (B.117). Eveneens in erwi;en. Van deze, in Zuid-Duitschland 

 en bij Berlijn voorkomende, soort, ontving ik een exemplaar, dat in den Haag gevangen is. Zij 

 gelijkt zeer op p i s o r u m, is bijna even groot; de voorpooten zijn hetzij geheel roodgeel of de 

 dijen donker geklem'd (bij ons exemplaar); sprieten geheel- of alleen de eerste 5 leedjes en het 

 eindlid geelrood (bij ons exemplaar) (bij p i s o r u m zijn alleen de eerste 4, zeldzamer 3, leedjes 

 geelrood.). Dekschilden aan het uiteinde en aan de zijden met eene grootere, zwartachtige vlek. 



B. 1 e n t i s Bohem. (C.N.II.525 en L.V). De auteur is Frölich (1799), niet Bohem. (1829). In 

 groot aantal uit linzen, in Amsterdam (uit Bordeaux aangevoerd) en Rotterdam. Volgens Kleine 

 ontwikkelt zich deze soort eerst in de jonge peulen, later ook in de zaden. 



B. pallidicornis Bohem. (sertatus Muls.) (C.N.n.525 en B.120). Eveneens in groot 

 aantal uit linzen (Amsterdam), uit Bordeaux aangevoerd, Febr., verkregen. Ook een aantal exem- 

 plaren van de a. $ signaticornis Gjdlh., bij welke de eerste 5 of 6 sprietleedjes en de 

 laatste twee geelrood zijn. 



B. t r i s t i s Bohem. ( ? uniformis Allard). Volgens Bedel vermoedelijk uit het Oosten ingevoerd; 

 zij ont\vikkeld zich uit de zaden van Lathyrus s a t i v u s L. en van een anderen L a t h y- 

 r u s, waarmede duiven gevoerd worden (onze z.g. duivenboonen ?). Ook zou zij zich uit de zaden 

 van eene V i c i a uit Perzië ontwikkelen en vermoedelijk ook, in Zuid-Frankrijk, op 

 bloeiende erwten gevonden zijn. Mddel-Europa; in Parijs in grutterijen. 



B. tristiculus Ftlhrs. (oblongus Rosenh.). Eene soort uit Zuid-Europa, welke zich o.a. 

 uit de zaden van Lathyrus odoratus L. en Lupinus ter mis Forsk. (blauwe 

 lupine) ontwikkelt; schijnt in Noord -Frankrijk accidenteel gevonden te worden. 



B. r u f i p c s Herbst (ervi Motsch., ? granarius Panz., ^ luteicomis LI.) (C.N.II.526.1.2). 

 Reitter noemt deze soort: luteicomis lilig., maar vermeldt geen r u f i p e s Hrbst., welke laatste, 



') Oxytropis (Astragalus) pilosa L. is zeer verbreid iu Middel- en Noord-Duitscliland. 

 Oebler verkreeg Bruchus loti Payk uit de zaden van O. u r a 1 e n s i s. 



