LXXIII. Bruchidae. - Bruchüs. Bruchiditjs. 495 



B. (B r u c h i d i u s) d i s p a r Gyll. In de Rijnprovincie op P a j) i 1 i o n a c e e ë n. 



B. 1 i V i d i m a n u s Gyll. In Noord- Fr ankiijk en Nassau. Op droge, onbebouwde plaatsen, 

 o.a. op UI ex. Volgens Reitter zou deze soort moeten heeten: velaris Fabr. (moet zijn Fahrs.), 

 met de a. lividimanus Gyll.; volgens Bedel is de benaming 1 i v i d i m a n u s Gyll. ouder (1833) 

 dan velaris Fahrs. (1839), welke laatste bovendien in het Zuiden van Europa voorkomt en 

 bij welke de kleur lichter is, met geelachtige sprieten en met witachtige, langwerpige vlekjes op de 

 afwisselende tusschenruimten der dekschilden. M. Pic noemt de soort: lividimanus Gyll. 

 (laticornis Blanch., planeticus Motscli., Reichei All., velaris Fivhrs.). 



B. (Bruchidius) pusillus Germ. (seminarius Linné (sec. Gyll.) ?). Zie hierboven. 

 Volgens Perris vermoedelijk uit de peulen van Lotus corniculatus L. 



B. sericatus Germ. (antermalis Gyll., minimus Blanch.). In IMiddel- en Zuid-Europa. 

 Op dorre heuvels, vermoedelijk op eene Papilionacee, volgens Reitter op eene T r i f o- 

 1 i u m-soort. 



B. (B r u c h i d i u s) i m b r i c o r n i s Panz. (galegae Rossi) (C.N.II.528). Bij Reitter is met 

 deze synoniem : n e b u 1 o s u s Oliv. Volgens Bedel is nebulosus Oliv. eene ab. van v a- 

 r i u s Oliv. (galegae Gyll., inspergatus Gyll., tarsalis Gyll.) en zou v a r i u s Oliv. wellicht een 

 extreme vorm van B. galegae Rossi (= ?imbricornis Panz.) zijn; varius a. nehulosus 

 01. zou dan als een overgangsvorm moeten beschouwd worden. 31. Pic noemt imbricornis Panz. 

 (fulviventris Blanch., galegae Rossi, incanescens Motsch., nebulosus Oliv., nugarius Motsch.) 

 eene var. van varius Oliv. 



Van het genus B r u c h u s (met Bruchidius) worden door 31. Pic nog eenige, in haven- 

 steden en Parijs waargenomen, exotische soorten genoemd. 



Vanwege de groote moeilijkheid bij het determmeeren der vele soorten, waaronder zoovelen 

 die, van exotischen oorsprong, door den handel en door exposities van landbouwgewassen ook in 

 ons gebied ingevoerd zijn, geef ik hierbij eene nieuwe tabel, in hoofdzaak naar Bedel en Reitter 

 gevolgd. 



Tabel voor het genus Bruclius L. (Laria Scopoli, Bedel, Reitter). 



1 Soorten, bij welke nooit tegelijkertijd het eindlid der sprieten geel en de middel- 



pooten, met de tarsen, geheel zwart zijn 2 



Eene soort, bij welke tegelijkertijd de sprieten, of tenminste de laatste leedjes geel en de 

 middelpooten (met de tarsen) geheel zwart zijn. Bij het ^ de middelschenen, aan den 

 binnen-tophoek, met eene dikke, eenigszins aan den top gespleten punt. Zie verder: 

 C.N.II.525 brachialis Fèhrs. 



2 Lichaam vrij lang-ovaal, de dekschilden over het midden in de lengte afgeplat ^). . . 3 

 Lichaam meer kort-gedrongen, soms eenigszins rondachtig of een weinig vierkant; 

 de dekschilden niet of slechts over een korteren afstand, over het midden, afgeplat. . . 9 



3 Halsschild zeer kort, in den regel met de gi'ootste breedte nabij het midden; de zijden 

 naar voren breed afgerond, naar achteren evenwijdig aan elkaar of iets con vergeerend. 



Soorten van H— 3^ mm 4 



Halsschild met de grootste breedte aan de basis, naar voren meer of minder versmald, 

 de achterhoeken scherp en divergeerend. Bij het (^ de middelschenen aan den binnen- 

 tophoek met eene vrij korte punt. Soorten van 3^—4 mm. (sommige exemplaren van 



r u f i m a n u s zijn slechts 2f mm. lang) 8 



4 Het laatste sprietlid geel of roodgeel (ten minste op de onderzijde), de voorlaatste leedjes 

 zwart of geelachtig; in den regel zijn de sprieten grootendeels zwart bij het $, bijna 

 geheel geel bij het c^. Middeltarsen en minstens het uiteinde der middelschenen geel. Bij 

 het (J de voorschenen zeer breed; middelschenen, op de binnenzijde, ongeveer op het 

 voorste derde gedeelte, met een schuin afstaand, smal plaatje, aan den top ook met 

 een zwarten doorn. Bij a. *inornatus Kust. zijn de middelste sprietleedjes berookt en de 

 dekschilden donker gekleurd. Zie verder: C.N.II.525 



(sertatus Muls. et Rey) pallidicornis Bohem. ^) 

 Het laatste sprietlid geheel zwart, zoo ook de voorlaatste leedjes. Bij het ^ de voor- 



') Hierbij kan genoemd worden de door mij vermelde B. incarnatus Bohem. (rubiginosus 

 Desbr.) (C.N. II. 527. 1.6). 



*) Volgens Bedel moet de soort heeten signaticornis Gyll. en is pallidicornis Bohem. het <?. 

 Reuter rekent deze soort tot eene groep, met 1 o t i Payk., bü welke het halsschild aan de zijden geen 

 tandje vertoont, dit is niet juist, het tandje is zeer klein en eenigszins onder een wit haarvlekje verscholen. 



