LXXIII. Bruchidae. - Bruchidius. Caryoborus. Spermophagus. 499 



van de borst en de basale lob van het halsschild iets dichter en daardoor ook iets lichter 



vankleur behaard. Lengte 2— 2^ mm p a u p e r Bohem. 



Grooter. meer langwerpig, eenigszins met den habitus van olivaceus; zeer dun en 

 kort, gelijkmatig gi-auw behaard; daardoor de diep zwarte grondkleur zichtbaar, veelal 

 als't ware kaal toeschijnende. Lengte 2— 2| mm nanus Oliv. 



€aryoborus Germ. (C.N.IL529) (volgens Bedel, Reitter en Schilskij is de auteur: Schönherr) ( = 

 Andromisus Gozis). Volgens 31. Pic moet dit genus heeten: Pachymerus Thunb. (Andromisus Go- 

 zis, Caryoborus Schönh., Pachymerus Berthold), terwijl het als Pachymerus Schönh. ge- 

 duide genus door hem : P s e u d o jj a c h y m e r u s nom. nov. genoemd wordt. Tot dit laatste 

 genus rekent hij de hierboven genoemde: b r a s i 1 i e n s i s Thunb. (Faldermanni Mmih.), maar 

 ook de door Schilsky geduide Caryoborus Mariae Gozis en nog andere, in havensteden 

 van Fi'ankrijk geïmporteerde, tropische soorten; chinensis L., ornatus Bohem. daarentegen worden 

 tot B r u c h u s L. gerekend. Tot Pachymerus Thunb. (Caryoborus Schönh., au et.) 

 rekent Pic: pallidus 01. (Germari Kust., ?acaciae GylL, pallidulus Sclülsky) (C.N.II.529), 

 serripes Sturm (bij Schilsky en Reitter is de auteur: i?o/iem.) en nog een aantal, in Europa 

 geïmporteerde, soorten. Bij het genus Caryoborus Schönh., auct. ( = Pachymerus Thunb., 

 Pic) zijn de oogen niet duidelijk uitgerand, grof gefacetteerd, de gebogen achterschenen aan den 

 bimien-tophoek spiesvormig verlengd. Zie verder l.c. 523. ^) De 3 door Reitter vermelde soorten on- 

 derscheiden zich aldus : 



1 Zwart, de wortelhelft der sprieten, de voordijen, het uiteinde der middel- en achterdijen 

 en het halsschild op de onderzijde donker roestrood, veelal echter zijn de geheele pooten, 

 het halsschild op de onderzijde, het achterlijf met het pygidium, en eene groote ge- 

 meenschappelijke vlek op de schijf der dekschilden licht roestrood. Lengte 31—31 mm. 

 In Marseille, ook in Thüringen aangetroffen. Uit Amerika geïmporteerd 



Mariae des Gozis. 

 Sprieten, pooten, alsmede het lichaam eenkleurig, ongevlekt 2 



2 Roodgeel, dicht en fijn behaard. Dekschilden met fijne langsstrepen. Halsschild rond- 

 om uiterst fijn gerand. Lengte 3^—4 mm. Volgens Reitter nog niet met zekerheid in 

 Duitschland waargenomen; hij zag exemplaren uit Griekenland en Armenië (C.N.II. 



529). Uit Noord-Afrika geïmporteerd pallidus Oliv. 



Zeer groote soort, roodbruin, sprieten donkerbruin; fijn grauw, slechts stofEijn behaard. 

 Halsschild rondom dik gerand, tamelijk vierhoekig, verbreed, de rand van boven 

 zichtbaar. Dekschilden met krachtige stippelrijen, schildje vierhoekig. Lengte 10—11 

 mm. Uit Zuid- en IVIiddel-Amerika geïmporteerd. In pakhuizen, in Hamburg .... 



serripes Bohem. 



Spermophagus cardui Stev. (C.N.II.529.2.1) heet bij Reitter: cisti F. (villosus F., cardui Bohem., 

 sulcifrons Kust., euphorbiae Kust.) ; volgens Bedel en Pic: sericeus Geoffr., Fourcr. (cardui Bohem., 

 bij Pic nog = cisti Oliv., euphorbiae Kust. en sulcifrons Kust.). Vooral op C o n v o 1 v u 1 u s- 

 soorten; de larve ontwikkelt zich in de zaaddoosjes, de kevers vindt men, van af het eerste voor- 

 jaar, op de bloemen, ook van E r y n g i u m, E u p h o r b i a e. a. ; volgens Reitter ook op 

 Cistus en Crataegus. Ik vond de soort vooral op Hieracium en Taraxacum; 

 Kleine noemt nog C a r d u u s. 



Sub-orde XI. RHYNCHOPHOEA 2) (C.N.II.529) 3). 



Deze sub-orde wordt door Reitter aldus in familiën ingedeeld: 



1 De keeluitranding neemt de geheele onderzijde in van den snuit. Snuit kort, of zeer 

 kort en breed. Voorkaken kort, krachtig ontwikkeld 2 



') Kuhnt noemt nog eene soort: arthriticus F. welke wellicht in Duitschland is aangetroffen. 

 Deze is: langwerpig-ovaal, roodbruin; zeer kort, matig dicht grauw behaard; met krachtig gewelf de tus- 

 schenruimten op de dekschilden. Lengte 6 mm. 



In eene oliefabriek te Delft, werd tusschen Arachiden -noten eene soort aangetroffen welke, door den 

 heer O. C. Champion als C. lineaticollis Pic werd gedetermineerd. Het exemplaar is ruim 6 mm. 

 lang; licht geelachtig-roodbruin. zoo ook de sprieten en pooten; op de bovenzijde vrij dicht geelgrauw be- 

 haard. Halsschild met verspreide, tamelijk groote navelstippels. Dekschilden met fijne stippellijnen en 

 met zeer verspreide, zwartachtige vlekjes. 



M. Pic vermeldt in „Coleopt. Catal. Schenkling-Junk 1913, Pars 55" nog een aantal andere soorten, 

 vertegenwoordigers van de genera: Caryopemon Jekel, Phelomerus Pic en Spermo- 

 phagus Schönh, welke vooral in Parijs geïmporteerd zijn, naar ik vermoed tengevolge van de wereld- 

 tentoonstellingen aldaar gehouden. 



^) Bij de in ons gebied vertegenwoordigde Rhynchophore n-familiën vertooncn de sjirieten eene 

 goed ontwikkelde knots, zijn de voorcoxae groot en bevinden zich in het midden van den piot horax. Bij 

 de, niet in ons gebied vertegenwoordigde, fam. Brenthidae zijn de sprieten snoervornüg, zonder 

 knots; de kleine, kogelvormige voorcoxae staan dicht tegen den voorrand van den zeer langen prothorax 

 aan. Snuit bij het S kort en breed, bij het ? dun, cylinderrond. Lichaam lang en smal, zeer chitineus. 



') Zie R. Kleine. Hat der Stridulationsapparat der Rhynchophoren einen Zweck ? (in: Entom. 

 Blatter, IS.Jahrg. 1919, Heft '%2)- 



