524 LXXVI. CüRCüijoNiDAE. - Deporaus. Otiokrhynchus. 



voorjaar op jonge platanen, waarvan zij de bladen afvreet {E. Derenne). Bij het tyipe is de af- 

 staande beharing zwart, bij a. *seminiger Reitt. grauwwit. Ook op struikachtige eiken, ahorn en 

 vogelkers. De ab. in den Elzas. 



D. megnccphalus Germ. (Mannerheimi Bedel, nee Hummel) (C.N.II.565.5.1) moet heeten: 

 Mannerhciini Hummel (megacephalus Germ., constrictus Gyll., laevicollis Steph., planipennis 

 Roelofs). Volgens Reuter ook op wilgen; volgens Kleine b!ad vraat aan berk en hazelaar. 



D. betulae L. (populi Scop., femoralis Latr., ^ femoratus Oliv.) (C.N.II.565.5.2). Volgens 

 Reitter ook op eiken (evenzoo op aangeplante Amerikaansche eiken) en vogelkers. 



Brachyrrbinus Latr. en de daarvan afgeleide benamingen: Brachyrrhininae en Bracliyrrhinini 

 (C.N.II.566) moeten door Ofiorrhynchus Germar i), Otiorrhynchinae en Otiorrliynchini (L.IX) 

 vervangen worden. 



Otiorrhynchus ligustici L. (subrotundatus Stierl., Brucki Bach, agnatus Gyll.) (C.N.II.567.6.10). 

 Het eenkleurig grauw beschubde type is = B r u c k i Bach; vlekkig beschubde exemplaren zijn 

 a. c o 1 1 a r i s F. (B. 121). De soort werd ook in aanspoelsel der rivieren en aan het strand gevonden. 

 Volgens Kleine leeft de larve o.a. in het stengelmerg van Rosa c a n i n a L. en m de wortels 

 van Onobrychis sativa Lam. De kevers op jonge, pas uit den knop ontplooide, blaadjes 

 van verschillende planten, ook aan de bladen van Heracleum sphondylium L., 

 Phaseolus vulgaris L., Lupinus sp., Hordeum distichum L. en As- 

 pa r a g u s. J. Wassiliew (Zool. AI^zeig. 34. Bd. 1909) verkreeg uit een pop een $, dat, binnen een 

 maand, 213 eieren legde, waaruit 100 lai-ven kropen. Bij een tweeden kweek ki-open uit onbe- 

 vruchte eieren, na 12 — 13 dagen, larven, die allen tot $$ ontwikkelden. 



O. tenebricosus Herbst (clavipes Bonsd.,fuscipes Oliv.) (C.N.II.567. 6.1 en B.108). Deze, in het 

 Maasgebied van Limburg, noordelijk tot bij Cuijk (N.-Br.), vrij algemeen voorkomende en soms 

 schadelijke -) soort, werd door Bedel (Faune du Bassin de la Seine, T. VI, 1888, in: Annal. Soc. Ent. 

 de France) evenzoo aldus aangeduid :tenebricosus Herbst, 1784 (= clavipes Bonsd., 1785; = 

 fuscipes Oliv., 1807 ; = lugdxmensis var. B. Bohem.) ; hij zegt : „^, segment anal multistriolé, creusé 

 au sommet." Stierlin [Bestimm. Tabelle IX(Curculionidae I) 1883] en Reitter (Fauna 

 Germanica V) karakteriseeren deze soort weder anders. Volgens Stierlin zou onze soort moeten 

 heeten: lugdunensis Bohem., volgens Reitter: hungaricus Germ. (= lugdunensis Boh., = Guille- 

 beaui Desbr.); volgens den „Gat. Col. Eur. 1906" en ScUUky's Verz. d. Kafer Deutschl. etc. 1909: 

 hungaricus Germ. var. lugdunensis Boh. — O. tenebricosus Herbst wordt door 

 Reitter en andere latere auteurs: clavipes Bonsd., Oliv. (tenebricosus auctor., erythropus 

 Gyll., Stierl.) genoemd, terwijl fuscipes Oliv. eene andere, niet bij ons voorkomende, soort 

 is. O. tenebricosus Herbst, of, anders gezegd, clavipes Bonsd., zou dan eene andere, 

 bij ons niet voorkomende, soort zijn, welke in de bergstreken van Duitschland, in de Jura en in 

 de Vogezen gevonden wordt. Bij Stierlin zijn lugdunensis en hungaricus twee 

 afzonderlijke soorten, welke zich vooral daardoor onderscheiden, dat bij eerstgenoemde de spriet- 

 groef nagenoeg tot aan de oogen reikt (wat bij onze exemplaren duidelijk het 

 geval is), terwijl bij hungaricus en tenebricosus de sprietgroef zeer kort is 

 en reeds in het midden, tusschen de inplanting der sprieten en de oogen, vrij plotseling eindigt. 

 Dan is, volgens Stierlin, bij het c? van lugdunensis het anale sterniet aan den top breed 

 ingedrukt (en bovendien, zooals Reitter voor hungaricus (^ aangeeft, in het midden van 

 grove en aan de zijden van fijnere langsstrepen voorzien). Stierlin zegt van hungaricus: 

 „Aftersegment des ^ iein gestreft" en van tenebricosus: „Aftersegment des (5" g r o b 

 gestreift", maar vermeldt van beide laatste soorten niets van een indruk. 



Bij Reitter (l.c. blz. 19) worden de soorten: hungaricus (lugdimensis) en clavipes 

 (tenebricosus) in een tabel bij 9": „Die Langsstrichel des Analsternites beim cj sind ungleich, 

 in der IMitte grob, an den Seiten fein ausgepragt, am Spitzenende mit einer Quergiube" gebracht, 

 en zegt hij bij hungaricus nogmaals (gespatieerd) „^ Analsternit an der Spitze 

 quer e i n g e d r ü c k t", terwijl zulks bij clavipes toch niet het geval is. Daar bij 

 clavipes cJ het anale sterniet dus niet ingedrukt is, stemt dit niet met het bij 9" vermelde, 



') Edm. Reitter. Übersicht der Untergattungen und der Arten-Gruppen des Genus Otiorrhyn- 

 chus Germ., in: Wien. Ent. Zeit. XXXI Jahrg. 1912. 



^ Bestimm. — Tab. (LXVI, Heft), Curculionidae, Subgenera der Gattung Otiorrhyn- 

 chus, in: Wien. Entom. Zeit. 1912. 



Bestimm. -Tab. (LXIX Heft) Curculionidae (20. Teil). Die ungezahnten (Sclienkeln!) 



Arten der Gattung Otiorrhynchus in: Wien. Ent. Zeit., XXXII Jahrg., 1913. 



- — — ld. (LXX Heft) Curculionidae (21 Teil). Diegezahnten (Schenkeln!) Arten der Gattung 

 O tl o r r h y n c h u s Germ. : D o r y m e r u s und T o u r n i c r i a , in : Verh. Naturf. Ver. Brünn, 

 Lil Band 1913. 



*) O.a. bij Lottum (Limb.), waar zij, in April, de linoppen van jonge frambozen aanvreet. 



