LXXVI. CuRCULioNiDAE. - Otiorrhynchus. 525 



of, wanneer inderdaad ook bij c 1 a v i p e s (^ het anale sterniet wel ingedrukt ware, dan zou 

 de hierboven aangegevene herhaling voor hungaricus overbodig zijn. Wat het tusschen de 

 oogen „schwer sichtbarem oder fehlendem Stirngrübchen" bij hungaricus betreft, bij 

 c 1 a V i p e s wordt daarvan niets gezegd; het is ook hier, en eveneens bij de andere hier be- 

 handelde soorten, nu eens iets aangeduid, dan weder geheel ontbrekende. 



Uit een en ander kom ik tot het besluit, dat Stierlin gelijk heeft, om hungaricus en 

 lugdunensis als twee afzonderlijke soorten te beschouwen, wat intusschen niet uitsluit, 

 dat de drie genoemde soorten, en wellicht ook f u s c i p e s Oliv., misschien wel als rassen en ge- 

 deeltelijk variëteiten van eene en dezelfde soort (t e n e b r i c o s u s Herbst) te beschouwen zijn, 

 bij welke de ontwikkeling der sprietgroef en de sculptuur van het (J anale sterniet verschillend 

 zijn. Hoe zal zulks met zekerheid uitgemaakt worden? 



Het onderscheid der \T[er genoemde soorten geef ik aldus: 



1 Sprietgroef nagenoeg tot aan de oogen reikende. Bij versche exempla- 

 ren het lichaam met een stof fijn waas ^) (exsudaat?) en hier en daar met uiterst fijne 

 haartjes bezet. Dekschilden met meer of minder duidelijke, flauw gegroefde stippelrijen 

 en hier en daar met enkele weinige witachtige schubvlekjes. Anale sterniet bij het cj 

 met in het midden zeer grove, aan de zijden f ij n e r e langsstrepen en aan 

 den top m e t eene diepe dwarsgroef. Lengte 12 — 14 mm. Volgens Stierlin in Frank- 

 rijk, volgens Schilsky en Beitter bij Hamburg -) 



(tenebricosus Bedel, Everts) lugdunensis Boh. 

 Sprietgroef zeer kort, reeds in het midden tusschen de spriet-inplanting en de 

 oogen, vrij plotseling eindigende. Anale sterniet bij het ^ zonder dwarsgroef 

 aan den top 2 



2 Anale sterniet bij het cJ grof gestreept. Dekschilden als bij lugdunensis 

 gestreept, nagenoeg kaal, hier en daar met zeer onduidelijke schubvlekjes. Lengte 

 11 — 12 mm. Volgens Stierlin in Duitschland en Zwitserland (als tenebricosus 



Herbst). Niet inl clavipes Bonsd. ^) 



Anale sterniet bij het (J f ij n gestreept. Dekschilden met duidelijker gegroefde langs- 

 strepen en met meer in 't oog vallende witachtige schubvlekjes. Lengte 11^-13 mm. 

 Volgens Stierlin in Hongarije en Frankrijk. Niet inl hungaricus Germ. 



Na verwant aan clavipes en hungaricus is O. fuscipes Oliv. (fagi 

 Gyll.) *). In de bergstreken van Duitschland; niet inl. Hier is, volgens Stierlin,h.et 

 anale sterniet bij het (^ als bij h u n g a r i c u s, maar zeer f ij n gestreept en de bo- 

 venzijde van het lichaam kaal, of uiterst fijn en spaarzaam, gelijkmatig behaard. Qok 

 zijn de tusschenruimten op de dekschilden gewelfd en rimpelig gekorreld. Volgens 

 hem is erythropus Boh. ^) eene variëteit m e t eene groef op het cj anale 

 sterniet ; hierdoor wordt de onderscheiding der soorten nog ingewikkelder. De opvat- 

 tingen der auteurs loopen dus zeer uiteen; eene definitieve opheldering zal dus nog 

 wel wat O}) zich laten wachten. 



O. laevigatus F. (C.N.II.567). De var. *carnicimis v. Heyd. is iets grooter dan het type, 

 heeft dikkere sprieten en zijn het 3e— 7e lid van den fimiculus ongeveer iets breeder dan lang 

 (in Thüringen en het Allergebied). Volgens Kleine leeft de larve in het hout van jonge takken; 

 de kever aan de bladen van appel, peer, kwee, ook aan jonge scheuten en knoppen van pruimen- 

 boomen. 



O. n i g e r F. (scrobiculatus Gyll., perlatus Richter) (C.N.II.567). Bij het type is het lichaam 

 zeer spaarzaam grauw, stoffijn, behaard, de groetjes der langsstrepen ternauwernood sterker be- 

 haard; bij a. *villosopunctatus Gyll. veel dichter grauw behaard. Kleme exemplaren zijn a. *mon- 

 tanus Bohem., anderen met zeer vlakke, onduidelijke stippellijnen en met sterk korrelige en boven- 

 dien dwarsgerimpelde tusscheziruimten, zijn var. *rugipennis Boh. Volgens Kleine leven de kevers 

 op jonge tot 4-jarige C o n i f e r e n; zij kiiagen aan de jonge scheuten, o.a. van sparren en lorken; 

 ook op A c e r-soorten, esch, lijsterbes en S a 1 i x sp. ? De larven aan de wortels der voedsel- 

 plant, waarop de kever leeft. 



O. fuscipes Oliv. (fagi Gyll.) (C.N.II.567). Bij het type (= francolinus Schauf., elongatus 

 Stierl., longulus Muls.) zijn de pooten grootendeels roestrood of donkerbruin, bij a. *bavaricus 



') Bij spiritus-exemplaren is dit waas gewoonlijk verdwenen. 



") Bedel geeft voor O. tenebricosus Herbst tal van vindplaatsen op, die dan voor een deel op 

 rekening komen van O. lugdunensis Bohm. Van af de zeekust (Trouville, Dieppe) door het Dept. 

 de la Seine, by Orleans, Dijon enz.; Europe septentrionale et moyenne. 



^) Volgeus Reitter zijn by het type de pooten roestbruin of roestrood, by v. *substriatus Silb., Gyll. de 

 dekschilden met krachtige stippeliyuen en zwarte pooten. 



') Volgens Reitter zün by het type (= O. francolinus Schauf., elongatus Stierl., longulus Mars.) 

 de pooten grootendeels roestrood of donkerbruin, by a. *bavaricus Reitt. diep zwart. 



') O. erythropus GyU. Stierl. is volgens Reitter synoniem met clavipes Bonsd. Oliv, 



