LXXVI. CuRcuLioNiDAE. - Otiorrhynchus. 527 



Reitter: dubius Ström (nodosus F., raaurus Gyll-, adscitus Germ.). Volgens Reuter in alle 

 hoogere gebergten van JVIiddel- en Noord-Europa, op Coniferen. 



Kleine vermeldt o.a. de kevers aan de bladen van R h e u m u n d u 1 a t u m L. (gekweekt 

 als sier- en voedingsplant). De soort was vroeger door wijlen Mr. A. H. Maurissen, ten onrechte, 

 uit Maastricht opgegeven. 



O. politus Boh. (borealis Stierl., glabratus Stierl.). Volgens Reitter in IMiddel-Europa, 

 noordelijk tot Lapland, oostelijk tot Siberië verbreid. Na niaurus Gylh. (l.c. 569) tusschen te 

 voegen: De oogen zijn volkomen vlak, in tegenstelling van laevigatus F. (l.c. 567) waar zij 

 duidelijk uitpuilen. Eene kleine, zwarte, glanzige, kale soort. Sprietgroeven van voren gesloten. 

 Snuit vlak, dicht bestippeld. Halsschild wienig dicht bestippeld. Dekschilden eivormig, met fijne 

 stippellijnen en zeer fijn, weinig dicht, bestippelde tusschenruimten. Lengte 4—5^ mm. 



O. singularis L. (picipes F., granulatus Hrbst.) (C.N.II.570.6.7). Onder de inlandsche exempla- 

 ren in mijne collectie zijn er bij welke het halsschild opvallend breeder is dan lang, terwijl bij 

 anderen dit even lang is als breed; vergeleken o.a. een extreem exemplaar uit Steyl (Dec, aan- 

 spoelsel van de Maas) en een uit Nijmegen, dat dan tot de var. Marquardti Falderm. 

 zou behooren. M.i. kan hier niet van eene var. of ab. sprake zijn; ook zegt Reitter dat de door 

 Stierlin als Marquardti geduide exemplaren ongetwijfeld tot singularis behooren. Volgens 

 Hubenthal en Daniel zouden de door hen gedetermineerde exemplaren van Marquardti, uit de 

 collectie Roettgen, zich van singularis specifiek onderscheiden, door veel geleidelijker 

 neergebogen top der dekschilden. M.i. is ook dit kenmerk niet steeklioudend, daar o.a. onder 

 een groot aantal exemplaren uit Wemeldinge, waar de soort schadelijk was aan roode bessen 

 (de bast der twijgen werd geheel afgevreten), zoowel exemplaren met meer geleidelijk neerge- 

 bogen als met meer plotseling afhellenden top der dekschilden werden waargenomen. De soort 

 blijkt zeer veranderlijk te zijn, in grootte, vorm, afmeting van halsschild, kleur en sculptuur. 

 Bij a. C II c V r o I a t i Bohem. (B.98) zijn op de tusschenruimten der dekschilden de korreltjes 

 der regelmatige langsrijen dichter opeenstaande dan bij het type; met het type bij Vianen, 

 Zuidlaren en in Limburg. Volgens Kleine aan jonge 1 tot 4-jarige sparren en aan de Meischeuten 

 van den zilverspar; ook aan jonge knoj^pen van eiken, iepen en rozen, en aan de bladen van 

 appel, peer en kwee. 



O. pupillatus Gyll. Volgens O. Schneider op het duitsche Noordzee-eiland Borkum 

 uit rijshout verkregen, vermoedelijk van elders ingevoerd. Overigens een bergvorm. 



O. procerus Stierl. La de Rijnprov. bij Mainz, overigens in Frankrijk, op slee- en mei- 

 doorn. Beide hier genoemde soorten zijn naverwant aan singularis en aldus te onder- 

 scheiden : 



1 Bovenzijde overal met even groote, rondachtige, bruingrijze, bruine en vaalgele 

 schubjes, eenigszins vlekkig, bedekt; ook zijn de schubjes in de stij^pels der langsrijen 

 ongeveer even groot. Dijen, aan het knotsvormig verdikte gedeelte, veelal met een on- 

 duidelijk of slechts klein tandje. Lengte 6 — 8 mm singularis L. 



De schubjes op de dekschilden zijn zeer klein, veelal slechts in de stippels der langs- 

 rijen rond, op de tusschenruimten kleiner en meestal langwerpig, gewoonlijk niet dicht 

 opeengedrongen en meestal voor een deel metaalglanzig, vlekkig geplaatst. Dijen fijn 

 maar duidelijk getand 2 



2 Dekschilden lang-ovaal ; tusschenruimten der stippelrijen met weinig dicht geplaatste 

 korreltjes en met eene langsrij van vrij lange, afstaande borstelharen. Halsschild grof 



en vlak gekorreld. Zwartbruin, tarsen rood. Lengte 6^—8^ mm. . .procerus Stierl. 

 Dekschilden ovaal, met diepe, grove stiiopelrijen; in deze stippels met kleine, niet volko- 

 men ronde schubjes; tusschenruimten meestal smal, eenigszins rimpelig en in eene 

 weinig regelmatige langsrij korrelig en met eene rij van slechts zeer korte, slechts van 

 achteren in profiel zichtbare, fijne, gekromde haartjes. Halsschild minstens even lang 

 als breed, rimpelig gekorreld. De schubjes op de dekschilden zijn geheel of gedeeltelijk 

 metaal -glanzig, veelal in de stippels grooter en rondachtig (type), of allen zijn zeer 

 klein en meer langwerpig; de tand der voordijen is klein, veelal stomp (a. *snbdentatus 

 Bsbch. ^= f rigidns Muls.). Lengte 6— 7 mm pupillatus Gyll.. 



O. sulcatus F. (griseopunctatus de Geer) (C.N.IL570.6.8). Volgens Kleine vreet deze soort ook 

 aan de bladen van T r o 1 1 i u s e u r o p a e u s L. In de Rijnprov. zeer schadelijk aan den wijn- 

 stok, door het aanvreten der knoppen. 



O. n i g r i t a F. (tristis Scop. ; sulcatus Payk., nee F.) (C.N.II.570) heet bij Reitter: t r i s t i s 

 Scop. (nigrita F.). Kleine vermeldt deze van de bladen (knoppen ?) van den wijnstok. 



