LXXVI. CuRCULioNiDAE. - Trachyphloeus. Barypithes. 531 



den ovaal of eivormig, in of voor het midden het breedst. 3 e g r o e p. Bevat de soorten : 

 aristatiis Gyll. ^), Olivieri Bedel en i n e r m i s Boh., welke laatste zich onderscheidt 

 doordat de op de dekschilden in langsrijen geplaatste borsteltjes fijner en korter, aan 

 het uiteinde niet duidelijk knotsvormig zijn. Halsschild verbreed, zonder eenig spoor 

 van eene middelgroef. Dekschilden eivormig. Lichaam zwart tot bruin, sprieten en 

 pooten lichter. Lengte 2—3 mm. 



Het genus Exomias Bedel (Barypeithes Seidl., nee du Val; Omias auct.) (C.N.II.574.10) heet 

 bij Fornidnek') en Reit f er: Barypithes du Val. 



Barypithes araneiformis Schrk. (brmmipes Oliv., ebeninus Boh., piceus IMi'sh., gracilis Beek.) 

 (C.N.II. 575. 10.1). Volgens Kleine kevervi-aat waargenomen aan jonge knoppen van stam, 

 wortels en tak-uitspruitsels van eiken; ook aan sparren, demien, Salix amygdalina L. 

 (triandra L. = concolor W. et Grab.) en v i m i n a 1 i s L. Deze soort werd nog bij Cuyk en 

 Steyl (Limb.) in aanspoelsel van de Maas aangetroffen. De opgaven uit den Haag en Rotterdam 

 berusten waarschijnlijk op met planten ingevoerde exemplaren, daar deze soort overigens nimmer 

 met zekerheid uit de zeeprovinciën is bekend geworden. 



B. p y r e n a e u s Seidl. Op de Zuidkust van Engeland (Plymouth, Cornwall). Deze soort is het 

 naast verwant aan araneiformis, evenzoo zonder duidelijke opstaande haren. Zij onder- 

 scheidt zich aldus: 



Beharing liggend, fijn, maar duidelijk. Stippellijnen op de dekschilden, in beide seksen, 

 diep en tot aan het uiteinde doorloopende. Halsschild krachtiger bestippeld. Snuit aan 

 de zijden, nabij het midden, slechts een weinig samengedrukt . . .pyrenaeus SeidL 

 Beharing uiterst fijn en onduidelijk, het lichaam nagenoeg glad toeschijnende. Stippel- 

 lijnen op de dekscliilden veel minder diep, gewoonlijk aan den top oppervlakkig, soms 

 nog slechts flauw aangeduid. Halsschild minder ki'achtig bestippeld. Snuit aan de zij- 

 den, nabij het midden, samengedrukt araneiformis Schrnk. •''). 



B. m o n t a n u s Chevrol. Volgens Reitier in den Elzas en Nassau (niet in von Hei/deri's Kafer 

 von Nassau u. Frankfurt 1904 vermeld). Deze soort is het naast verwant aan araneiformis 

 en aldus onderscheiden: 



Bruin of zwartbruin. Halsscliild krachtig en weinig dicht bestippeld, de tusschem-uim- 

 ten der stippels veel grooter dan de stippels zelf. Dekschilden korter en breeder 



eivormig. Zie verder: C.N.II.575.10.1 araneiformis Schrnk. 



Zwartbruin, kastanjebruin, onuitgekleurd geelrood, pooten geelrood, dijen roestrood. 

 Halsschild krachtig en dichter bestippeld, de tusschenruimten der stippels even groot 

 als de stippels zelf. Dekschilden lang-eivormig. Eene grootere soort, van 4—5 mm. leng- 

 te montanus Chevrol. 



B. tener ^) Bohem. (C.N.II.575.10.2). Volgens L. von Hei/den en Kleine in fungi aan hout, in de 

 nesten van Formica cunicularia Latr. en onder mos en vochtige afgevallen eiken- 

 bladen. Li oudere lijsten (1870, 1875) werd deze soort verkeerdelijk als Omias c o n c i n n u s 

 Sch. opgegeven. 



B. mollicomus Ahr. (punctirostris Boh.) (C.N.II.575). Kleine vermeldt deze soort van 

 rottende aardbeziën. 



B. sulcifrons Boh. In Groot- Britamiië en Frankrijk. Bij deze soort is de snuit buitenge- 

 woon kort, tweemaal zoo breed als lang, met eene diejje middelgroef over de geheele lengte. Oogen 

 uitpuilend. Dekschilden met fijne, neerliggende haartjes spaarzaam bedekt. Op araneifor- 

 m i s gelijkende, het halsschild veel breeder en korter. Lengte 3y— 4 mm. 



B. duplicatus Keys^) (pellucidus Seidl.). Bij Margate, aan de Theemsmonding, in Enge- 

 land. Volgens den auteur aldus onderscheiden: 



Bij het cj de voor- en middeldijen krachtig, de achterdijen slechts matig verdikt. Hals- 



') De aan aristatus naveiwante : myrmecophilus Seidl. (C.N. II. 573 noot 2) is niet in 

 Reitter's Fauna Gernianica en ook niet bij Schilsky vermeld. 



-) Zie: Foniidnek, Zur naheren Kenntnis der Gattungen: Barypithes du Val und Omias 

 Schönh. sensu Seidlitz, in München, Kol. Zeit. II p. 16—28 en 151—182, 1904 — 1906. 



') Volgeris Reitter is de door Formanek als s e t o s u s geduide var., het ? van Chevrolati. Alle 

 exemplaren, die hij zag, hebben den tand aan voor- en middeldijen, waardoor deze soort gekenmerkt is. 

 De beharing der bovenzijde blijkt een constant kenmerk te zijn voor de moeielijk te determineeren soor- 

 ten van dit genus. 



*) De benaming t e n e x (ook nog door L. von Heyden gebruikt) was ongetwijfeld een drukfout, het 

 moet tener zijn. 



*) In: The Entomologist's Monthly Magaz., 2d series Vol. XXII, 1911. 



