534 LXXVI. CURCHLIONIDAE. - LlOPHLOEUS. SCYTHROPUS. PoLYDROSUS. 



(C.N.II.581.15.1). Volgens Weise zijn bij het type de schubjes op het lichaam klein, tamelijk smal 

 en laten tusschen elkaar verschillende breede ruimten \'Tij, zoodat de donkere lichaamskleur 

 overal doorschemert; de schubjes zijn grauw, dan eens meer witachtig, dan eens meer geelachtig, 

 groen- of bruinachtig en vertoonen veelal, bij bepaalde belichting, een metallischen, koperkleuri- 

 gen of blauwachtigen weerschijn. In de onevene tusschenruimten, welke meestal breeder zijn dan 

 de evenen, in den regel met regelmatige rijen van donkere dobbelsteenvlekjes, uit donkerder 

 schubjes bestaande. 



Bij a. aquisgranensis Forst worden de schubjes kleiner en donkerder, tenslotte zijn zij slechts 

 even lang en zoo breed als aan het aanhechtingsprmt, donkerbruin, in zekere richting goudgeel - 

 achtig glanzig, in welk geval de bovenzijde van het lichaam, met het ongewapend oog of met eene 

 zwakke loupe gezien, eenigszins dof en als 't ware grauw berijpt schijnt; hetschubkleed is als 't 

 ware door eene uiterst fijne, donkei-e beharing vervangen. Bij var. geminatus Bohem. worden de 

 schubjes grooter, nemen in lengte iets, in breedte aanmerkelijk toe en bedekken dan de donkere 

 lichaamskleur geheel ; hetzelfde geschiedtook wanneerde schubjes hunne normale grootte behouden, 

 maar in aantal toenemen en dicht opeengedrongen naast elkaar staan; hiertoe zou ook behooren, 

 de var. ? pictus Stierl. uit Wurtemberg, die waarschijnlijk naar een zeer klein ^ beschreven is; 

 de Ie, 3e en 5e tusschenruimteu zijn donkerbruin, de evenen lichtgroen beschubd, met donkere 

 vlekken. Dergelijke kleine (7 — 9 mm.),veelal fraai geteekende exemplaren, hetzij met dobbelsteen- 

 vlekjes op de onevene tusschenruimten der dekschilden, of met lichtere vlekjes over de stippelrijen 

 en gelijkmatig, donkerder beschubde tusschenruimten, of ook wel gelijkmatig, eenkleurig dicht 

 beschubd, zijn in aantal in Limburg gevangen, o. a. in aanspoelsel van de Maas, bij Steyl. Reuter 

 vermeldt niet de var. geminatus Bohem.; hij zegt, dat de soorten van het genus Liophloeus 

 zeer veranderlijk zijn in grootte, vorm, schubkleed en sculptuur, wat aanleiding gaf om de ver- 

 schillende afwijkingen onder tal van namen te beschrijven. L. H e r b s t i Gyllh. (genus of sub- 

 genus Liophloeodes Weise), was vroeger (1877 en 1887) uit Nederland verkeerdelijk opge- 

 geven; ook de uit België opgegevene L. sparsutus Tourn. (determ. Desbrochers) behoort tot 

 tessulatus^). Typische exemplaren van deze soort meeten gemiddeld 9—12 mm. 



Scythropus mustela Herbst (C.X.II.581). Het type is bruin, de a. *squamuïatus 

 Hrbst. geelbruin. Volgens L. von Heijden in Nassau, op sparren; volgens Reuter ontbreekt deze 

 soort in West-Duitschland. 



Polydrosus-) iiiicans F. (? mollis Stroem) (C.N.II.582.16.1) heet bij Reitter: niollis Ström (mi- 

 cans F., rubens Stierl., cupreus Schilsky). Het cJ schijnt zeer zeldzaam te zijn (uit Bosnië vermeld); 

 Reitter en Schilsky hadden nog geen (J(^ gezien, het schijnt dat ook hier gedeeltelijke parthenoge- 

 nese voorkomt. Volgens Kleine ook aan de scheuten van jonge eiken; ook op appel- en perenboo- 

 men. De a. c II I o r o p h a n u s Westh. (B.93) in Zuid-Limburg, bij Gronsveld en St. Pieter. Het 

 type werd in aantal in het Valkenberg te Breda, op beuken gevangen, half April. 



P. picus Fabr. (C.N.II.582 noot 1). Op berken en jonge beuken. Volgens Schilski/ ook in 

 West-Duitschiand. Deze soort behoort tot het sub-genus Polydrosus s.str., dat zich on- 

 derscheidt, doordat halsschild en dekschilden kaal zijn, veelal liier en daar met enkele lange 

 haren, of slechts met enkele schubvlekjes, bezet. De soort jj i c u s vertoont, behalve de schub- 

 vlekjes, geen beharing; lichaam gedrongen. Zwart; sprieten, tot op de donkerder knots na, en de 

 tarsen grootendeels geelrood; schenen bruinrood, zeldzamer zwart. De zijden van het halsschild 

 en drie, in het midden wijd onderbroken, uit afzonderlijke vlekjes bestaande d warsbanden op de 

 dekschilden zilverwit of goudgeel beschubd, de voorste band meestal slechts als dwarsvlek voor- 

 handen. Bij var. *dalmatinus Strl. zijn de vlekken grooter en meer of mmder samenhangend. 

 Dekschilden met bestippelde langsgroeven. Dijen met een klein tandje. Lengte 2^-4^ mm. 



P. scricciis Schall. (? splendidus Hrbst.) (C.N.II.582.16.2). Reitter brengt deze soort tot het 

 èub-genus T h o m s o n e o n y m u s Desbr. ■''). De kevers leven ook op de bladen van jonge elzen, 

 sleedoorn, appel, peer en, volgens Kleine, ook op Bèta v u 1 g a r i s L. Bij Winterswijk werd 

 een exemplaar gevangen, bij hetwelk de dijen zoo goed als ongetand zijn. 



P. (S t a s i o d e s) p a r v u 1 u s F. (viridis Bohem., bellus Rosenh., rivierae Strl.) (C.N.II. 



'-■ ') Volgens Reitter zou L. S e h ni i d t i Boh. ook in den Taunus gevonden zijn. 



Bij de aan L. t c s s u 1 a t u s naverwante pulverulentus Boh. (denudatus des Gozis), uit 

 Zuid-Frankrijk, is het doorntje aan den loprand der schenen niet pekzwart, maar geelbruin; boven- 

 dien is do bovenzijde van het lichaam dicht beschubd, de stippelrijen der dekschilden, achter het 

 midden, zijn daardoor meer of minder bedekt. 



-) Zie: Polydrosus im Stierlinschen Sinne, in: Die Ktifcr Europas. Nach der Natur bcschrieben 

 von Dr. H. E. Kitster und Dr. O. Kraatz, fortgczetzt von J. Schilsky, tCes Heft, Nürnberg 191Ü. 



') De niet in ons gebied voorkomende P. a ni o e n u e Germ. rekent Reitter tot het sub-genus C h 1 o- 

 rodrosus Daniel (Ohrysoyphis des Gozis partim). 



