LXXVI. CüRCULIONIDAE. - PoLYDROSUS. 635 



582). Eeitter beschouwt het sub-genus Stasiodes des Gozis als eea genus en rekent het niet 

 tot de P o 1 y d r o s i n i, maar tot den tribus B r a c h y d e r i n i. 



V. iindatus F. (albofasciatus Herbst. ; ? tereticoUis de Geer, des Gozis) (C.N.II.583. 16.3) heet 

 bij Reitter: tereticollis de Geer. Roodbruin; bruin of donker of witachtig en donker beschubd, de 

 schubjes veelal iets roodkoper kleurig of metaal glanzig, zelden witgrauw en nagenoeg eenkleurig 

 beschubd: de normale kleur vertoont a. u n i t' o r in i s Strl. (B.102), gewoonlijk met twee tot drie 

 afwisselend donkerder en lichte, schuine schubjesbanden; veelal zijn deze laatsten zwakker aan- 

 geduid en zilverwit: a. n i v e o p i c t ii s Reich (B.102), of zij zijn geelgrauw of grauw: a. u n- 

 datus F. (B.102). 



Op de jonge scheuten van eiken; ook nog op haag beuk, sparren en dennen. 



P. ruficornis Bonsd. (fulvicornis F., fasciatus Ström., intermedius Zett., penninus Bremi) 

 (C.N.II.583). Volgens Reitter in bergstreken, op A 1 n u s v i r i d i s D.C. (niet inheemsch), vol- 

 gens Kleine op de bladen van den hazelaar. 



P. ptoryfjonialis Bohem. (pterygomaticus Bedel, flavipes Mrsh., mixtus Stierl.) (C.N.II.583.16.4) 

 leeft ook op P r u n u s c e r a s u s L. en beuken. 



P. eoriiscus Germ. (herbeus Gyll., xanthopus des Gozis, orientalis Desbr.) (CN.II.583.16.5). 



Volgens Reitter op S a 1 i x c a p r e a L. 



Op de tweede regel van de beschrijving (l.c.) staat „sprieten en pooten z ij d e achtig"; lees: 

 „geel achtig". 



P. iniprcssiïroiis Gylh. (angustipennis Strl. ^, hispanicus Desbr., curtirostris des Gozis, RejT 

 des Gozis) (G.N.II. 583. 16.6). Het ty^je is fraai groen beschubd (bij IVIiddelburg), de a. 

 flavovircns Gyll. (serieeus Hrbst.) geelachtig-groen of vaal groenachtig-grauw (bij Eüe- 

 com) (B.102). De a. *rubens Strl. is rood koperkleurig-grauw beschubd. Zeer zelden (a. *funicu- 

 laris Schilsky) zijn de sprieten naar het uiteinde, met den knots, donker gekleurd ^). Ook op S a- 

 1 i x f r a g 1 1 i s L. en hazelaars. 



P. flavipes de Geer (ochropus Gmel., Gyllenhali Desbr.) (C.N.II.583.16.7) is nog bij Ommen, 

 Juni, gevangen. Snellen van Vollenhoven vermeldde eertijds „alom \Tij gemeen", wat op eene 

 verwisseling met c o r u s c u s berustte. 



P. planifrons Gyll. (Bohemamii des Gozis, nee Kiesw., Stierlin) (C.N.II.583 en L.VII) 

 heet bij Schilsky: p r a s i n u s Oliv. (planifrons Gyllh., Bohemamii des Gozis ; hij rekent deze 

 tot het sub-gen. Polydrosus s.str., Reitter daarentegen tot het sub-gen. Tylodrusus 

 Strl. Bij Ommen, Juni. 



P. chrysomela OHv. (pulchellus Steph., smaragdulus Fairm., smaragdinus Stierl., salsicola 

 Fairm., burchanensis Schilsky) (C.N.II.584.16.8, L.VIII, B.95 en 117). Deze soort, welke, in groot 

 aantal, bij Bergen-op-Zoom, van Mei tot Juli, op de schorren der Schelde, op verschillende aldaar 

 groeiende planten, gevangen is, varieert zoozeer in grootte, kleur en door het schubkleed, dat 

 Schilsky (Die Kafer Europa's von Küster xmd Zmate, 48es Heft. Nürnberg 19 12) deze als „Misch- 

 art" beschouwde, daar de meeste auteurs z. i. daartoe rekenden, hetzij exemplaren van P o- 

 lydrosus confluens Steph. (eene geheel andere, wel bekende soort uit onze heidestreken), 

 of wel van P. salsicola Fairm. van de Fransche kust, of nog van eene andere aanverwante 

 soort, welke op het eiland Borkum voorkomt. Aangezien vleugels en schouders ontbreken, kun- 

 nen, volgens Schilsky, deze soorten niet tot het genus Polydrosus gerekend worden, maar 

 moeten tot het genus E u s o m u s Germ. (of tot een nieuw genus) worden gebracht. 



De w^are Polydrosus of, volgens Schilsky, Eusomus chrysomela Oliv. zou, 

 volgens dien auteur, alleen in Portugal en Spanje voorkomen, terwijl exemplaren van de Noord - 

 Zeekust zouden behooren tot eene nieuwe soort, E. burchanensis Schilsky, door Prof. Dr. 

 O. Schneider op het Noordzee-eiland Borkum gevangen. Deze laatste zou, volgens Schilsky, zeer 

 naverwant zijn aan E. salsicola Fairm. (chiysomela Bedel), doch gemiddeld kleiner, met 

 zeer korte, neerliggende en daardoor schijnbaar ontbrekende beharing; dijen in het midden 

 meer of minder zwartachtig; dekschilden bij het $ op den rug veel zwakker gewelfd en 

 ook achter het midden breeder; de buik o n b e s c h u b d, glanzig; de naadhoek der dekschilden 

 afgerond; lichaam omgekeerd-eivormig, zwart, dun groen beschubd (bij de vier exemplaren in 

 de collectie Schilsky). Het (J is smaller en kleiner. Reitter daarentegen determineerde de Bor- 



') De door Schilsky opgegeven P. (Conocetus Desbr.) b a r d u s Gyllh. uit Noord-Duitschland 

 en P. K a h r i Kirsch (met de a. 'florentinus Chevr.) uit Hamburg( ?), moeten uit de lijsten der duitsche 

 kevers geschrapt worden; vermoedelijk zijn het variëteiten van F. impressifrons. 



