536 LXXVI. CüRCULIONIDAE. - POLYDROSUS. 



kumsche exemplaren als: P. c h r y s o m e 1 a Oliv. var. salsicola Fairm., waarvoor ik ook onze 

 Bergen-op-Zoomsche exemplaren liield, als zijnde s\Tioniem aan chrysomela Oliv. Volgens 

 Schilsky is P. (E u s.) salsicola Fairm. eene andere soort dan die van Borkiim ; deze zou 

 dan het naast verwant zijn aan P. (Eus.) chrysomela Oliv. en daarvan onderscheiden zijn 

 door eenkleurig roode pooten en sprieten, door de drie fijne kiellijnen op den snuit, alsook 

 door de opvallend kortere sprieten; lichaam langwerpig-ovaal, zwart, groen beschubd, zeer 

 kort behaard; een bewoner van de zilte weilanden, aan de monding van het Somme-kanaal, 

 in Noord-Westelijk Frankrijk {Schilsky zag exemplaren uit Dieppe). Schilsky zegt verder: „lm 

 Catalog von Reitter (1906) wird diese Art irrthümlich als Polydrosus chrysomela 

 V. salsicola aufgeführt". Al zou voor deze P o 1 y d r o s u s -soort in 't vervolg E u s o m u s 

 moeten gelezen worden, is het m.i. nog de vraag of salsicola niet slechts eene var. is van 

 chrysomela en in hoever de Borkumsche en ook onze Bergen-op-Zoomsche exemplaren 

 inderdaad tot eene andere soort dan die van Dieppe moeten gerekend worden; ik ben dan ook, 

 dank zij een rijk materiaal waarover ik beschik, tot de zekerheid gekomen, dat Schilsky 

 eene verkeerde opvatting huldigde en dat burchanensis en salsicola met p u 1- 

 c h e 1 1 u s Steph. (uit Engeland beschreven), synoniem zijn met chrysomela Oliv. Schilsky 

 beschikte over te weinig exemplaren om de groote veranderlijkheid in grootte, vorm en kleur 

 te leeren kennen. Dat deze soort met, de in de heidestreken veel voorkomende, P. c o n f 1 u e n s 

 Steph. zou kunnen verward worden, is ten eenemale ondenkbaar, ofschoon zulks zeker wel, door 

 onbekendheid met het, streng aan zilten bodem gebonden, kevertje, wel eens het geval zal ge- 

 weest zijn. De kleurverscheidenheden zijn: met een groen- of grijsachtig schubkleed, hetzij een- 

 kleurig of, bij fraai geteekende exemplaren, met de 3e tusschenruimte en de zijden der dek- 

 schilden lichter getint, hier en daar de zwarte grondkleur, eenigszins langsstrepig, doorschijnende ; 

 bovendien uiterst fijn, neerliggend, zwart behaard. Bij lichte en onuitgekleurde exemplaren is 

 de grondkleur roestrood of roodbruinachtig; ook komen geheel zwartachtige exemplaren voor, 

 welke totaal onbeschubd en slechts uiterst fijn maar duidelijk behaard zijn, deze ab., die ik 

 i n s q II a m o s u s (B.117) noem, herinnert aan Polydrosus cervinus L. var. suhniulns 

 Everts, P h y 1 1 o b i u s p y r i L. var. artemisiae Desbr. en P. u r t i c a e de Geer, var. Fnssi 

 Schilsk3^ De pooten zijn bij de soort rood, de dijen meestal in het midden meer of minder zwart- 

 achtig. Vermoedelijk is zij ook eenmaal bij Leiden (Katwijk) gevangen. 



Onbekendheid met deze soort deed Hubenthal zeggen, dat Eusomus burchanensis 

 Schilsky niet kan worden ingevoerd, daar deze eene var. van Polydrosus confluens 

 Steph. is, welke soort zeer veranderlijk is in kleur, grootte, schubkleed en vorm; de bouw is geheel 

 anders dan bij de echte E u s o m u s-soorten; bij groote seriën van P. confluens Steph. 

 ziet men groote verscheidenheid in ontwikkeling van de schouderbuil, in beide seksen met sterk 

 en met zwak uitpuilende schouders. M.i. vergist Hubenthal zich, daar hij, de uitsluitend 

 langs de zeekust levende, P. chrysomela Oliv. met P. confluens Steph., 

 (= chrysomela Gyll., nee Oliv.) vermengt en verwart. 



Reitter (Fauna Germanica V, 1916) blijft de soort, zeer terecht, onder den naam van chryso- 

 mela Oliv. tot het genus Polydrosus, sub-gen. E u s t o 1 u s Thoms. rekenen. Wat mij 

 vreemd voorkomt is, dat hij het levendig groene type uit Bohemen en de grauwe a. (var.) salicicoki 

 Fairm. van Borkum vermeldt. 



L. von Heyden zegt van Eustolus chrysomela Oliv. = s a 1 s i c o 1 a Fairm. „soll 

 nach Scriba im ganzen Gebiet (Nassau u. Frankfurt) selten sein; L. H. kennt ihn nur von der 

 französischen Westküste und aus Portugal"; hieruit blijkt dus ook weder hoe de twee genoemde 

 soorten met elkaar verward werden. 



P. eonfluens Steph. (chrysomela Gyll., perplexus Gyll.) (C.N.II.584.16.10). Terwijl bij het type 

 de afwisselende tusschenruimten der dekschilden dichter beschubd zijn en daardoor een lang- 

 strepig voorkomen hebben, zijn zij bij a. r u b i Stierl. nagenoeg eenkleurig grauw beschubd 

 (B.l()2). Bij a. *afripes Schilsky zijn ook de pooten geheel zwart (B.102). Deze soort vertoont 

 duidelijke rudimenten van vleugels. 



P. cervinus L. (messor Herbst, Ballioni Lindem., grisescens Rey) (C.N.II.584.16.9). Zwart, 

 bovenzijde geelgrauw of goudgeel (a. ni a c u I o s ii s Hrbst.) (B.95), of groen (a. m e I a n o t ii s 

 Steph. = virens Boh.) (B.95) beschubd. Bij Naarden werd een (J gevangen, bij hetwelk het ge- 

 kleurde schubkleed geheel ontbreekt; slechts aan het uiteinde van den snuit zijn nog eenige 

 groenachtige schubjes zichtbaar. Het lichaam is op de boven- en onderzijde zwart; de eenigszins 

 glanzig-zwarte dekschilden zijn met een stoffijn kleed van microskopisch fijne, iiiseerende schub- 

 haartjes bedekt, welke weinig of geen invloed op de zwarte kleur hebben. Ik noemde deze s u b- 

 n u d u s nov.var. (B.100) welke overeenkomt met de var. Fnssi Scliilsky van P h y 1 1 o b i u s 

 u r t i c a e De Geer. Deze soort leeft op verschillende loofboomen, vooral op berken. De kevers 

 vreten aan de jonge scheuten der genoemde planten en ook aan beuken, haagbeuk en L a r i x. 

 Op regel 4 van de beschrijving staat „schubjes", lees: „vlekjes" (L.IV). 



