LXXVI. CUBCULIONIDAE. - POLYDROSUS. 537 



P. m e 1 a n O s t i c t u s Chevr. (arvernicus Desbr.) (C.N.II.584) zou moeten heeten: pilo- 

 sus Gredl. (binotatus Thoms., melanostictus Chevrl., Peragalloi Desbr.). Deze soort, welke wel 

 met cervinus verwisseld wordt, komt in bergstreken voor, o.a. in den Taunus, op sparren, 

 beuken en berken. 



P. (Metallites) niarginatus Steph. (ambiguus Gyll., iris Gemm.) (C.N.II.584.16.13) is, volgens 

 L. von Heijden, zeer schadelijk aan jonge eiken, daar zij de knoppen en bladen aanvreet, reeds 

 einde April ; ook op beuken, dennen en lorken en volgens Kleine ook op J u n i jd e r u s com- 

 munis L. 



P. (Metallites) mollis Germ. (impar des Gozis) (C.N.II.584.16.11) moet heeten: impar 

 des Gozis (mollis Germ., Stierl.), daar reeds eene andere soort: mollis Ström heet. Reuter 

 beschrijft eene var. *vranicensis uit Oost-Duitschland, bij welke alle tusschenruimten gewoon 

 geelgrauw behaard zijn, zonder metallischen weerschijn. Kevervraat is waargenomen aan jonge 

 tot 4-jarige sparren, ook aan jonge scheuten van dennen, lorken, zilversparren en eiken. In Neder- 

 land werd zij slechts sporadisch waargenomen, met zekerheid bij Tiel, Mei, eenigszins twijfelachtig 

 bij den Haag. 



P. (Metallites) atoiuarius Oliv. (laricis Chevrol.) (C.N.II.585.16.12). Exemplaren met geel- 

 bruine dekschilden zijn: a. p a 1 1 i d u s Gyll. (B.102). De dekschilden zijn in den regel gelijk- 

 matig behaard, zeldzamer op de afwisselende tusschenruimten dichter behaard en daardoor met 

 een langstrepig voorkomen (a. *geminatus Chevrol.) (B.102), zelden zijn de pooten zwart of bruin- 

 zwart (a. *melanopus Schilsky) (B.102). Volgens Kleine ook op den zilverspar, L a r i x, beuk, 

 berk, Q u e r c u s sp. en S a 1 i x v i m i n a 1 i s L. Reitter verdeelt het genus Polydrosus 

 aldus in sub-genera: 



1 Dekschilden fijn aanliggend, of aanliggend en bovendien opstaande, behaard, of wel 

 met zeer langwerpige, toegespitste schubjes. Halsschild meestal met duidelijker, in de 



breedte gerangschikte haren bezet. Sprieten niet bijzonder lang 2 



Dekschilden en halsschild met kleine rondachtige of kort ovale schubjes 

 bedekt, of wel fijn behaard en daartusschen met schubjes -vlekken 3 



2 Voorrand van den snuit recht, zonder uitranding, of slechts flauw uitgebogen. Het 

 Ie lid van den funiculus dikker en langer dan het 2e, dit laatste weinig in lengte en 

 omvang van het 3e onderscheiden. Dijen getand of gewoon, schenen niet of naar 

 buiten slechts iets afgeplat. De schubhaartjes der dekschilden zeldzamer metaal- 

 kleurig; de stippelrij, langs den naad der dekschilden, verbindt zich aan het uiteinde 

 met de laatste randstreep, de 2e met de voorlaatste. De soorten: impar Gozis, margi- 



natus Steph. en atoniarius Oliv Bij L. von Heyden als genus. (Metallites Germ.) 



Voorrand van den snuit met eene driehoekige, den sjDrietwortel nagenoeg bereikende, 

 uitranding. Het Ie lid van den funiculus niet langer dan het 2e, dit laatste gestrekt, 

 meestal iets dumier dan het Ie en veel langer dan het 3e en de daarop volgende 

 leedjes. Dijen gewoon. Schenen van buiten scherp mesvormig afgeplat. De schub- 

 haartjes metaalkleurig. De twee stippelrijen langs den naad en die langs de zijden 

 vereenigen zich met elkaar aan het uiteinde der dekschilden. De soort mollis Ström 

 (micans F.) Door L. von Heijden als genus beschouwd. 



(E u d i p n u s Thoms.) 



3 Bovenzijde van het lichaam dicht beschubd, of met schubvlekken op den aanliggend 



behaarden grond, zonder groote kale plekken 4 



Bovenzijde bij de hier vermelde soort kaal (of met afstaande haartjes bezet) slechts de 

 zijden van het halsschild en de dekschilden met enkele metallisch glanzige schub- 

 vlekjes versierd. De soort: picusF (Polydrosus s.str.) 



4 De funiculus der sprieten reikt niet over den achterrand der oogen. Bovenzijde 

 gelijkmatig, fraai groen beschubd. Achterschenen bij het ^, op de onderhelft van 

 de binnenzijde, met lange haren bewimperd. De soort: sericeus Schall 



Bij L. von Heyden als genus (T h o m s o n e o n y m u s Desbr.) 

 De fimiculus overschrijdt duidelijk den achterrand der oogen. Schenen bij het ,^ 

 zonder die beharing 5 



5 Snuit meestal even lang als breed. Kop achter de oogen niet langer dan de snuit, al- 

 daar zonder bultige aanzwelling. Dijen veelal met een kleinen tand. Bovenzijde 

 meestal iets vlekkig of langstrepig beschubd. De soorten: confluens Steph., chryso- 

 mela Oliv., cervinus L., p i 1 o s u s Gredl., s p a r s u s Gyll. ^), ruficornis 

 Bonsd., tereticollis De G. ^) en impressit'rons Gyll.; bij deze laatste soort zijn de slapen 

 ongeveer even lang als de snidt, daardoor is deze meer met het sub-gen. T y 1 o d r u - 



') L. von Heyden rekent de soorten sparsus, tereticollis, maar ook : pterygomalis 

 en coruscus (zie bij Tylodrusus) tot een genus Polydrosus Germar. 



