LXXVI. CURCULIONIDAE. - Phyllobius. 539 



(bij Valkenburg); of zwart, de dijen roestbruin (a. *tibialis Schilsky); of de pooten roestrood of 

 geelrood. de tarsen donkerder (a. atrovirens Gyll.). (L.VI). Veelal zijn de dekschilden 

 geheel gelijkmatig en eenkleurig groengrauw of gi'oen behaard en de dijen zwart (a. *pseudo- 

 densatus Reitt., of rood (a. densatus Schilsky). Volgens SdiiUky i) zijn exemplaren met onbeschubde 

 vlekjes besprenkeld en geheel roode pooten: a. p iri F., nee L. (= calcaratus Gyll., = alnet{ 

 Thoms., = glaucns Stierl., nee Scop.) (L.VI); dergelijke exemplaren met grauw-groenachtige 

 schubjes en roodgele pooten, met zwartachtige knieën en tarsen, zijn dan: a. atrovirens Gyll. 

 (L.VI), zie hierboven. 



I*. urticae de Geer (alneti F.; pyri Gylh., nee L.) (C.N.II.586.17.4). Lichaam metallisch groen 

 beschubd; sprieten en pooten zwart (type), of rood (a. c a e s i ii s Steph. = piri Hrbst.) (L.VI). 

 De var. n ii d ii s Westh., welke, volgens Schilsky, niet tot calcaratus, maar tot urticae 

 zou behooren (L.VI; zie ook op blz. 538 van dit werk), mist de schubjes en beharing, of zijn dezen 

 zeer spaarzaam voorhanden (niet door Reuter vermeld). Schilsky beschreef de var. F u s s i (L.V 

 en VI en B.39) als „corpus havid squamulatum", een schijnbaar kale afwijking, zonder schubjes, 

 maar meer of minder duidelijk grijs- of zwartachtig behaard; overigens, met de pooten, totaal 

 zwart; deze werd bij Ahrweiller in de Rijnprov., op weilanden met elzen, aangetroffen en is 

 ook meermalen in Zuid-Limburg (Maastricht, Meerssen, Valkenburg, Eysden en Epen), Juni — 

 Juli, gevangen. Zou wellicht Westhof f deze var. gekend en als mid.us geduid hebben ? Ook van deze 

 soort komen exemplaren voor, bij welke de dekschilden met onbeschubde vlekjes besprenkeld 

 zijn; zou wellicht atrovirens Gyll. niet even goed op deze ab. kunnen duiden? (L.VII). Bij Oegst- 

 geest werd een $ gevangen, dat totaal grijs beschubd is, de schubjes zijn fijn haarachtig, meer 

 dan bij calcaratus, maar de overige kenmerken zijn die van urticae. Volgens L. von 

 Heyden vertoonen de 9? veelal twee kale plekken op de groen beschubde dekschilden, welke bij de 

 copulatie, voor het vasthouden van het (^ aan het $, door de vier vooi'ste pooten, ontstaan. Volgens 

 Kleine zouden de kevers ook aan de bladen van elzen, Acer sjj. ?, berken, eiken, appel, peer, 

 kwee en S p i r a e a u 1 m a r i a L. knagen. Urban vond de larven en poppen in de wortels 

 van UrticadioicaL. 



P. a r b o r a t o r Hrbst. (psittacinus Germ., Apfelbecki Strl.). Volgens Reitter op verschillende 

 loofboomen, vooral op berken, ook op hazelaars. In Westfalen bij Osnabrück. Terwijl bij de beide 

 vorige soorten de dijen fijn behaard en niet beschubd zijn, is de dijknots hier goudgroen beschubd. 

 Dekschilden metallisch groen beschubd, met duidelijke kale stippen, waarin lange, opgerichte 

 zwarte haren staan. De sprietgroeven, op de bovenzijde van den snuit, zijn zeer schuin geplaatst 

 en diep. Lichaam lang gestrekt, sprieten en pooten geel, de eersten gedeeltelijk of geheel (a. 

 *acuminatus Desbr.) zwart; de dijen, met uitzondering van de basis, meestal donker. Het ^ met 

 sterk verdikte, langere voordijen. Lengte 6—8 mm. 



P. betiilac F. (triviahs Bohem.) (C.N.II.586.17.5). Dekschilden (zelden nagenoeg kaal) tusschen 

 het fijne schubkleed met lange, opgerichte geelgrauwe haren bezet. Slapen achter de oogen aan 

 elkaar evenwijdig. Bovenzijde van het lichaam groen; metaalglanzig of geelgroen, veelal weinig 

 dicht beschubd; de dijen donker (tyjie), zeldzamer sprieten en pooten geel (a. *etruscus Desbr.). 

 Bij var. *aurifer Bohem. de bovenzijde, tusschen de lange haren, kaal, slechts de zijden van het 

 halsschild en van den metathorax goudgeel of groen beschubd, dijen zwart; veelal ontbreken ook 

 de schubjes op het halsschild en op den metathorax (a. *nudus Stierl., = Stierlini Faust). Verbreid 

 in Zuid-Limburg; zou ook nog bij Oldenzaal gevangen zijn. Over het voorkomen bij den Haag 

 ben ik niet volkomen zeker. Volgens Kleine vreten de kevers aan de bladen van berken, eiken, 

 P o p u 1 u s sp. en hazelaars. 



P. argentatus L. (tereticoUis Schönh., croaticus Strl.) (C.N.II.586.17.6). De a. v i r i d a u s 

 Boh. {pineti Redt.) is groen beschubd, met geheel roodgele pooten (L.VI); de a. t e p h r e u s 

 Schilsky is met aschgrauwe schubjes bedekt, benevens met roodgele sprieten en pooten (L.VI). 

 Volgens Kleine vreten de kevers aan jonge tot 4-jarige sparren, op struikachtige beuken, haag- 

 beuk en berken; ook op Prunus domestica L., cerasusL., padus L., appel, 

 peer, kwee en Q u e r c u s sp. 



P. maciilicornis Germ. (tenuior Rey, lucanus Solari) (C.N.II. 587. 17.7). Groen beschubde exem- 

 plaren zijn a. Heydcni Stierl. (L.VI), aschgrauw beschubde: a. griseolus Schilsky 

 (L.VI). Volgens Reitter zijn de blauw beschubde exemplaren, waarnaar het type beschreven is, 

 verkleurd in spiritus. Op verschillende struikgewassen, vooral op meidoorn, beuk en berk; volgens 

 Kleine ook aan Prunus c e r a s u s L. en a v i u m L. Bij Putten (Gelderl.) op pruimen- 

 boomen; bij Rhederoord, Juni, zeer schadelijk aan Amerikaansche eiken. 



') In Küster's „Kiifer Europa's", fortges. von J. Schilsky 45es, Heft. Nürnberg 1908. 



