540 LXXVI. CuRCULiONiDAE. - Phyllobius. 



P. V i r i d i c o 1 1 i s Fabr. (C.N.II.587). In bergstreken, op struiken, in het voorjaar. Zou bij 

 Calnipthout, in België, gevangen zijn. Volgens Kleine aan jonge beuken, haagbeuk, eiken, espen, 

 Salix pentandra L., els, berk, Geum urbanum L. ; ook aan de bladen van A r- 

 temisia campestris L., Alchemilla vulgaris L., Lathyrus pratensis 

 L. en E e h i u m v u 1 g a r e L. ; ook aan de knoppen van Rubus idaeus L. en 

 Fragaria vesca L. ^) 



P. pouionae Oliv. -) (cinereipennis Gylh., impressirostris Bohem.) (C.N.II.587.17.8 en L.VI) 

 moet heeten: virideaeris Laich. (= pomonae Oliv., uniformis IMish.). Het type is metallisch groen 

 of groen, dea. cinereipennis Gyll. {ulmi Becker) (L.VI) aschgrauw beschubd. Bij a. 

 pseudoclilorizans Êeitt. (B.102) zijn sprieten en pooten geel, bij het type met don- 

 kerder dijen en iets berookte sprietknots (B.102). Bij deze soort zijn de schenen aan den buiten- 

 rand stomp afgerond, in doorsnede elliptisch. De buikzijde is beschubd. Volgens Kleine aan de 

 bladen van Prunus spinosaL.,Sali x-soorten en R u m e x sp. Bij Molenschot (N.-Br.) 

 werden, in Mei, de boekweitplantjes en vooral voederbieten beschadigd, maar ook tasten zij allerlei 

 onkruiden aan. 



P. virideaeris Laich. (uniformis Marsh.; parvulus Oliv., nee F.; roboretanus Gredl.) (C.N.II. 

 587.17.9) moet heeten, volgens Reitter: parvulus Oliv. (virideaeris auct., roboretanus Gredl.). 

 Exemplaren met aschgrauw beschubde bovenzijde zijn: a. cinereus Schilsky (L.VI); deze 

 zijn zeldzamer dan het groen beschubde type. De schenen zijn aan den buitenrand scherpkantig 

 en bij het <^ iets verbreed. De buikzijde is fijn behaard. Deze soort zag ik uitsluitend uit Zuid- 

 Limburg, de ab. uit Nuth. Volgens Reitter op grasvelden, jonge eiken en Prunus s p i n o s a L. 

 Volgens Kleine werden de larven in de peulen, de kevers aan de bladen van Lathyrus pra- 

 tensis L. aangetroffen ; ook wordt de soort van Spiraea ulmaria L.,Urtica dioi- 

 c a L., G e u m urbanum L. en van jonge eiken vermeld. 



P. sinuatus Farb. (neapolitanus Pic) (C.N.II.587.17.10). Volgens Reitter op Prunus spi- 

 n o s a L., P o t e n t i 1 1 a, R u b u s en S a 1 i x-soorten. Kleine noemt Rubus caesius 

 L. en ook jonge beuken. 



Ik laat hier volgen een overzicht van de sub-genera van Pliyllobius Schönh., naar Reitter. 



1 Dijen (bij niet in ons gebied voorkomende soorten ook wel alleen de voor- of de 



achterdijen getand) met een zeer duidelijken tand 2 



Dijen ongetand, of van een uiterst klein, onduidelijk, slechts even aangeduid, tandje 

 voorzien 5 



2 Dekschilden met dicht behaarde of beschubde bovenzijde ^), veelal dicht behaard en 

 daartusschen met meer opgerichte, langere tusschenharen. Alle dijen duidelijk getand. 3 

 Bovenzijde, vooral der dekscliilden, zonder fijne, aanliggende grondbeharmg, slechts 

 met gewone, iets afstaande, haren dun bezet; of bijna kaal toeschijnende. Voor- en 

 middelschenen in den regel aan de buitenzijde niet messcherp. De soort: oblongus L. 



(Sub-gen. N e m o i c u s Steph.) 



3 Snuit meer of minder smaller dan de kop. Kop en snuit vormen geen doorloopenden 



kegel 4 



Snuit aan de basis niet smaller dan de kop. Kop en snuit vormen een doorloopenden 

 kegel. Bovenzijde met metaalglanzige schubjes bedekt. De soort: argentatus L. 



(Sub-gen. Dieletus Reitt.) 



4 Schenen slechts zwak afgeplat, in doorsnede elliptisch; met stompen buitenkant, hoog- 

 stens de top der voor- en middelschenen kort, scherpkantig. De soorten: caicaratus 

 Fabr., urticae De Geer, arborator Herbst en maculicornis Germ. ^) 



(Sub-gen. Phyllobius s.str.) 

 Schenen afgeplat; de voor- en middelschenen, aan den buitenrand, met mcsscherpen 

 randkant. De soorten: piri L. en betulae F. . . . (Sub-gen. Ustavenus Reitt.) 



5 De slapen achter de oogen langer dan de doorsnede van het oog 6 



De slapen korter dan de doorsnede van het oog. Kop, met de uitpuilende oogen, even 



•) Op het Elbestrand bij Hamburg zou gevangen zijn: P. b re vis Gyll. (dispar Kedtb., Emgci 

 Strl.), wat echter zeer onwaarschijnlijk is. Deze soort komt in Oostenrijk voor en is, volgens Reuter, uit 

 Duitschland nog niet vermeld. 



') Zie: E. Reuter, Uebersicht der mir bekannten P h y 1 1 o b 1 u s-Arten aus der Verwandschaft dea 

 P h y 1 1. po m o n a e, in: Wien. Ent. Zeit. XXI Jahrg. 1902. 



') De z.g. kale vormen bij meerdere soorten, zijn in werkelijkheid niet kaal, maar dicht en fijn 

 zwart of zwartgrijs behaard en schijnen derhalve, bij oppervlakkige beschouwing, kaal te zijn; zij zijn in 

 den regel dof (zie blz. 536). 



•) Vroegere opgaven (1870 en 1875) van P. i n e a n u s Gyll. (pallidus Schilsky, ruficornis Redt.) uit 

 Nederland (Brummen en Zuid-Holl.) berustten op onjuiste determinatie: het waren aschgrauvve viri- 

 deaeris Laich (pomonae Oliv.). Ook zijn opgaven uit Elberfeld en Ilanuover onjuist; de soort leeft ia 

 Oostelijk-Duitschlahd en Oostenrijk, op jonge eiken. 



