LXXVI. Ctjrculionidae. - Coniocleonus. Pachycerus. 553 



Het genus Cleonus Schönh. (Mecaspis Bedel) (C.N.II.606.29) is bij Faust ^) en i?et7<er in meerdere 

 genera gesplitst; zie blz. 512 -). 



€oniocleonus (=Plagiographus Chevr.) nigrosuturatus Goeze (obliquus Fab., 

 albirostris Chevrol., leucomelas Hope) (C.N.II.607). Kleine vermeldt kever\Taat aan C a 1 a- 

 m int ha officinalis Moench '). In geheel Duitschland. 



C. c r i n i p e s Fahrs. (ericae Fü,hrs., callosus Bach, arcifer Chevrol.) (C.N.II.607) heet bij 

 Reuter: cicatricosus Hoppe (ericae Fahre., callosus Bach, arciferus Chevrol.). In West- 

 Duitschland. 



C. nebulosus L. (carinatiis de Geer, glaucus Panz., Lethierryi Chevrol., ericeti Duf.) (C.N.II. 

 607.29.1). Deze soort schijnt niet uit de zeeprovinciën bekend te zijn; eene opgave uit den Haag 

 berust op verwisseling met glaucus F. 



C. glaucus Fab. (turbatus Fahrs.) (C.N.II. 608.29.2). Reuter noemt turhatus Fahrs. eene varië- 

 teit van deze soort. Bij het type zijn de dekschilden gelijkmatig grauwwit behaard, slechts met 

 eene enkele donkere dwars vlek vóór het midden, de 3e en 4e stippellijn daarin gegroefd, overigens 

 meestal nog de buil, voor het uiteinde der dekschilden, donker. De var. turbatus vertoont 

 twee dwarsbanden, welke zich veelal ver uitbreiden, de eerste stippellijn of de tweede, derde en 

 vierde, in de voorste band en meestal ook nog de eerste en tweede, vóór elk der banden, nog een 

 kort eind gegroefd. Uit Nederland zag ik alleen exemplaren die met de var. turbatus overeenstem- 

 men. 



De genoemde 4 Coniocleonus-soorten worden door Reuter aldus onderscheiden: 



1 De middelkiel van het halsschild zet zich naar achteren tot aan de basis, in de groef op 

 de achterhelft, voort. De 5e tusschem'uimte der dekschilden voor het uiteinde met een 



krachtig aangeduid bultje. Lengte 8 — 11 mm cicatricosus Hoppe. 



De middelkiel van het halsschild zet zich niet tot aan de basis voort. De 5e tusschen- 

 ruimte der dekschilden, voor het uiteinde, slechts met eene stompe buil en in eene kale 

 plek uitloopende 2 ' 



2 De Ie, 3e en 4e stippellijn op de dekschilden aan de basis sterk en slechts kort groef- 

 achtig verdiept, de licht gekleurde zij band van het halsschild is van de dorsale overal 

 gescheiden. Dekschilden met twee dorsale, zwarte, naar buiten spits uitloopende, ver- 

 korte, schuine dwarsbanden. Zie verder C.N.II.607 . nigrosuturatus Goeze *) 

 Geen der stippellijnen op de dekschilden aande basis, als eene langsgroef, sterk verdiept, 

 veelal slechts bij enkelen met een ondiepen indruk of klein groef je; de 5e tusschen- 

 ruimte, voor het uiteinde, wat duidelijker bultig. De voorhoofd-kiel zet zich, achter het 

 voorhoofdsgroefje, opden schedel voort De zwarte, schuine dwai-sbanden zijn doorgaans 

 langer, soms wat verkort of gedeeltelijk ontbrekende; het witgrijze schubkleed eenigs- 

 zins marmerachtig gevlekt De soorten: glaucus F. en nebulosus L. 



Pachycerus madidus Oliv. (cordiger Germ., segnis Germ.). Op Bèta vulgaris 

 L. In Nassau en bij Parijs (var. *scabrosus Brullé). 



P. V a r i u s Herbst. Volgens Reitier overal in Duitschland, zeldzaam. 

 Beide soorten onderscheiden zich aldus: 



1 Halsschild met meer of minder ontwikkelde, meestal fijne middelkiel. Dekschilden 



') J. Faust, Revision der Gruppe Cléonides vrais (Deutsche Entomol. Zeitsch. 1904. HeftI, 

 p. 177). 



') Op blz. 607 C.N.II. bij 1, tweede alinea, staat: „Het 5e tarslid", lees: „3e tarslid". 



') Deze plant komt alleen in Zuld-Limburg en bij Nijmegen voor. 



*) Reuter vermeldt nog C. excoriatus Gyll. (lacunosus Gyll., tabidus Oliv. megalographus 

 F&hrs.) uit Metz (zie C. N. II. 607, noot 1) en de aan hem onbekende C. sulcicollis Ffthrs, uit de 

 Rijnprov., welke laatste, volgens Desbrochers des Loges, eene var. van excoriatus zou zijn. Beide 

 onderscheiden zich van nigrosuturatus Goeze, aldus: 



1 Snuit, behalve de hooge middelkiel, nog met eene zwakker aangeduide langs de zijden. De bin- 

 nenste witte langsband op het halsschild in het midden iets bochtig, de achterhelft ervan 

 loopt aan den zijband evenwijdig; de middelkiel is voor het midden smal en scherpkantig 

 verheven en kaal. De zwarte, kale vlekken op de dekschilden zeer schuin gericht en naar bui- 

 ten lang en spits toeloopende. Lengte 9 — 14 mm nigrosuturatus Goeze. 



Snuit zonder kiel langs de zijden. De binnenste witte langsband van het halsschild in het 

 midden sterk hoekig gebogen, de achterhelft ervan met de zijdelingsche naar achteren diver- 

 geerende ; de middelkiel is voor hot midden meer stomp en nagenoeg geheel behaard. De 

 zwarte kale vlekken op de dekschilden zijn weinig schuin geplaatst, naar binten stomper en 

 minder lang uitgetrokken 2 



2 Dekschilden met duidelijken stompen schouderhoek; de lengte -welving, in het derde gedeelte, 

 naar het uiteinde steiler naar den top afbellende, de tweede stippellijn aan de basis niet 



gToefachtig verdiept. Lengte 12 — 14 mm excoriatus Gyll. 



Dekschilden met ternauwernood aangeduide schouders: de lengte -welving, tot aan het uitein- 

 de, als een gelijkmatig vlakken bocht afbellende ; de tweede stippellijn aan de basis groefachtig 

 verdiept en donker behaard sulcicollis Féihrs. 



