LXXVI. CUKCULIONIDAE. - LiPARUS. ]\IlNYOPS. PlINTHUS. 561 



(wanneer het niet c a r i n a e r o s t r i s Gyll. = germanus L. zou zijn) opgegeven, waar zij 

 langs de Ruhr, tegen den avond, op Petasites officinalis IVInch. zou voorkomen; het- 

 zelfde ook bij Tilfi in België (l.c. noot l)^). 



L. dirus Herbst (glabratus F.). O}) Laser pit ium 1 a t i f o 1 i u m L. -). Volgens 

 Schilsky in Zuid- en Middel -Duitschland; ook in Frankrijk^). 



De verschillende hier besproken soorten van het genus L i p a r u s worden, volgens Reuter, 

 aldus onderscheiden : 



1 Bovenzijde geheel kaal, de onderzijde slechts zeer spaarzaam, nagenoeg niet behaard. 

 Dijen nagenoeg ongetand. Lichaam geheel zwart. Lengte 18—20 mm. . .dirus Hrbst. 

 Bovenzijde, ten minste aan de zijden van het halsschild, met eene gele haarvlek; ook de 

 onderzijde, althans aan de zijden van den metathorax, het uiteinde van den prothorax 



en het Ie sterniet, aan weerszijden, duidelijk geel behaard 2 



2 Basis der dekschilden recht afgesneden, de schouders niet hoekig uitstekende. Hals- 

 schild aan de zijden tot aan de basis geel behaard, zonder beharing daartusschen aan de 

 basis. Dekschilden met (of zonder ?) gele haarvlekken. Deze soort is grooter en slanker 



dan g e r m anus L. Lengte 17—21 mm glabri rost ris Kust. 



Basis der dekschilden, te zamen, flauw uitgerand, de schouderhoeken stomp uitjiuilen- 



de. Halsschild aan de basis met volledig geel behaarden rand, of slechts in het midden 

 kort onderbroken 3 



3 Halsschild met grove en daartusschen met fijnere bestippeling ; in de zijdelingsche in- 

 snoering, achter den voorrand, met gele haarvlekjes; de basale beharing in het midden 

 kort onderbroken. Schildje duidelijk zichtbaar. Dekschilden met flauw aangeduide on- 

 effenheden en meestal met talrijke haarvlekjes. Dijen ternauwernood of zwak getand. 

 Schenen nagenoeg gewoon. Het 2e lid van den funiculus der sprieten veel langer dan 

 breed; het 3e tot 6e lid niet verbreed. Deze soort is korter en meer gedrongen dan de 

 vorige en reeds daardoor op het eerste gezicht te herkennen. Lengte 13 — 17 mm. . . 



germanus L. 

 Halsschild met nagenoeg gelijksoortige bestippeling oj) de schijf; in de zijdelingsche in- 

 snoering, achter den voorrand, zonder haarvlek, daarentegen in het midden van de 

 zijden met 1—2 zeer duidelijke vlekken; de basaalrand volledig behaard. Schildje niet 

 of ternauwernood zichtbaar. Dekschilden zonder oneffenheden, dicht en fijn korrelig 

 bestippeld. Dijen scherp getand. Schenen aan de binnenzijde, achter de basis, met eene 

 krachtige, eenigszins hoekige verbreeding. Het 2e lid van den fimiculus hoogstens 

 even lang als breed, het 3e tot 6e verbreed. Lengte 11 — 13 mm coronatus Goeze. 



Minyops carinatiis L. (variolosus F., rugosus GeofEr., senex Rossi, funereus Herbst, 

 rugoso-striatus Schrnk. nee Goeze; scrobiculatus Gyll., costalis Gyll., costatus Bohem., rudis 

 Ménétr.) (C.N.II.617 en B.109). De vlekken- en strepenteekening, welke bij versche exem- 

 plaren, op het, voor een deel dicht, schubkleed is waar te nemen, is hetzij spoedig afgeschuurd of 

 door eene leemachtige, dichte laag bedekt. De 7e en 8e tusschenruimten op de dekschilden zijn, 

 achter de basis, tot eene korte schouderplooi versmolten. Bij a. *variolosus F. is op den snuit eene 

 duidelijke kielvormige middellijn voorhanden, welke bij het type totaal ontbreekt. Aangezien 

 veelal, bij overgangsvormen, eenig spoor van eene middelkiel voorhanden is, wordt variolo- 

 sus, door vele auteurs, a!s synoniem van carinatus beschouwd ; ook is de sculptuur van 

 halsschild en dekschilden aan eenige variatie onderhevig. Een tj-jiisch exemplaar werd op den St. 

 Pietersberg bij Maastricht, Mei, gevangen. Van de ontwikkeling is nog niets bekend; een grond- 

 dier, dat in bergstreken onder steenen leeft. Lr Engeland schijnt deze soort niet voor te komen. 



Pliiithus caliginosus F. (C.N.II.617.36.1). Dit genus moet thans heeten: Epipolaeus Weise ( = 

 Plinthus Reitt.), terwijl tot het genus P I i n t h u s Germar (= Meleus Lac.) soorten uit berg- 

 streken gerekend worden. Volgens Eeitter komt deze soort in Duitschland meestal voor in de wijn- 

 bergen onder stukken hout, mos en steenen. In Zuid-Limburg zeer verbreid; soms niet zeld- 

 zaam, o.a. ook in leemkuilen. Eene vroegere opgave uit Brummen is zeer twijfelachtig. *) 



^) Vreemd is het, wat Reuter in zijne Fauna Germanica V zegt van L. g e r m a n u s L. „Vorzüglich in 

 Gebirgsgegenden" en van L. glabrirostris Kust. „Unsere haufigste Art, aber nicht gemein". 

 M. i. is juist het omgekeerde waar. Eerstgenoemde is in Limburg niet zeldzaam en werd o.a. in aanspoel- 

 sel van de Maas (Steyl), in groot aantal, aangetroffen: ook geheel roode (immature!) exemplaren. 



^) Deze plantsoort komt niet in Nederland voor. 



') Eene opgave dat L. laevigatus Stev. (Gyll.!) bij Diisseldorf zou gevangen zijn, berust op 

 verwisseling met eenige andere soort. Deze komt in Zuid-Rusland voor. 



*) Zie: 11. Kleine. Der Stridulationsapparat der Gattungen Plinthus Gerin., Epipolaeus 

 Weise und Neoplinthus Bedel, in: Entomol. Blatt. 15 Jahrg. 1919, Heft 4 6. — - en: Der Stridula- 

 tionsapparat der H y 1 o b i i n i (o. a. bij L i o s o m a d e f 1 e x u m Panz.) in: Eutomol. Mitteil. X. 

 1921. Nr. 1., p. 21. 



36 



