566 LXXVI. CuRCULioxiDAE. - Stenopelmüs. Smicronyx. 



penis (aedeagus) het hoofdkenmerk vormen tot de spHtsing en het rangschikken in twee verschil- 

 len de tribus. Wat het al of niet gelobde 3e tarelid betreft, schijnt de beteekenis hiervan niet zoo 

 groot geacht te worden, daar volgens Sharp in beide tribus de beide tarsvormen voor- 

 komen. 



In hoever de door Sharp ingevoerde splitsing der B a g o u s-soorten rationeel is, meen ik te 

 moeten betwijfelen; een zoo natuurlijke tribus als de H y d r o n o m i n i (sensu Lacor- 

 daire) wordt m.i. onnoodig uiteengerukt en te veel waarde gehecht aan den vorm van den aedeagus. 

 Bovendien is het gelobd zijn van het 3e tarslid, in den zin van Sharp, bij een deel ervan, nog wel 

 aan eenige bedenking onderhevig. Leest men wat Reitter in Faun. Germ. V p. 120, bij 21" en 21', zegt : 

 „21" Das 3 Gld. der Tr. gar nicht, oder s e h r w e n i g b r e i t e r als das vorhergehen- 

 de, an der Spit ze e i n f a c h, oder nur für die Aufnahme des Klauengld. s e h r 



schwach^) ausgerandet, niemals 21appi g." etc Bagoini 



„21' Das 3 Gld. der Tr. oft wenig breiter als die vorhergehenden Gld., aber s t e t s 

 2 I a p p i g, zur Aufnahme des klauenglied, tief ausgeschnitten" etc. . . 



hiertoe behooren ook de Erirrhinini. 

 Wat Sharp bij de H y d r o n o m i n i als gelobd beschouwt, is m.i. niet hetzelfde als hetgeen 

 men bij de Erirrhinini en L i x i n i aantreft. Het 3e tarslid, bij eerstgenoemden tribus, 

 is dan eens wat breeder dan het voorafgaande lid, dan eens daaraan gelijk en aan den top, wat 

 meer of wat minder, maar niet bijzonder diep, uitgerand, voor de inplanting van het klauwlid. 

 Bij de beide andere tribus is het 3e tarslid inderdaad diep tweelobbig, de beide 

 sterk gescheidene lobben divergeeren veelal. Ik acht het dus wenschelijk de H y d r o n o m i n i 

 in den zin van Lacordaire te behouden. 



Stenopelmus rufinasus Gyll. (Degorsia Champenoisi Bedel) (Tijdschr. v. Ent. 

 deel 58, Verslag, p. XXXVII; B.87 en li7). Deze, met A z o 1 1 a (het roode kroos) uit Amerika 

 in Frankrijk ingevoerde, soort, is thans ook in Nederland waargenomen. Ik vond ze in October 

 in zeefsel van allerlei plantenafval langs eene sloot in den Haagschen Dierentuin, waar blijkbaar 

 ook uitgehaalde A z o 1 1 a was neergelegd. In Februari daarop volgende werd zij in groot aantal 

 bij Valkeveen verzameld en sedert nog meer bij den Haag en ook bij Wassenaar, langs het strand, 

 onder aanspoelsel. Het blijkt wel dat deze soort ook in Nederland geheel ingeburgerd is. Het 

 eerst werd ze ontdekt in Normandië en is thans in de Charente Inférieur en in de buurt van 

 Montpellier geacclimatiseerd. Ook sedert bij Overmeire, Calmpthout en naar het schijnt in de 

 Kempen (België) gevangen. Daar A z o 1 1 a in Nederland zoo algemeen is, was het wel te ver- 

 moeden dat dit snuitkevertje ook hier te lande zou gevonden worden. Niet onwaarschijnlijk dat 

 het, evenals Tanysphyrus lemnae Payk. op het groene kroos, zich meer en meer 

 zal inburgeren op het roode kroos. 



Volgens Bedel die, in: „Bul.. Soc. ent. Fr. 1901", deze soort, onder den tweeden genoemden 

 naam, beschreef, zou zij tot den tribus B a g o i n i, volgens Reitter daarentegen tot de E r i r- 

 r h i n i n i behooren. In 1876 klassificeerde J. Le Conté het genus Stenopelmus tot de groep 

 Stenopelmini van de Erirrhinini. Zij leeft, volgens Bedel („Origine, moeurs et syno- 

 nymie d'un Curculionide aquatique", in: Buil. Soc. Ent. Fr. 73. 1904) aan de onderzijde 

 der, op de oppervlakte van het water drijvende, plantjes, geheel ondergedompeld (evenals B a- 

 g o u s en sommige P h y t o b i u s-soorten); hetzelfde geldt ook voor de larve, die door eene 

 langwerpige, dichte, zwarte, aan de onderzijde der voedselplant bevestigde, korst omgeven is. 



De soort herinnert in habitus aan een zeer kleinen, kort ineengedrongen, B a g o u s of wel 

 aan een zeer kleinen P h y t o b i u s, in grootte (±11 mm.) daarentegen met T a n y s p h y- 

 r u s lemnae Payk. overeenkomende. De snuit is kort en dik, korter dan het halsschild, 

 rood ; sprieten in het midden van den snuit ingeplant, de scapus minstens tot aan het midden 

 der groote oogen reikende. Halsschild veel smaller dan de dekschilden, met eene kielvormige 

 middellijn; zonder ooglobben, zooals bij de overige Bagoini (volgens Bedel); vooral aan de 

 zijden roestkleurig beschubd, met een witachtig beschubden zijband; duidelijk bestippeld. Dek- 

 schilden kort en breed, met hoekig uitstekende schouders en iets gegroefde stippellijnen; eenigs- 

 zins marmerachtig vlekkig beschubd (roestkleurig en zwartachtig) hier en daar met een wit- 

 achtig vlekje. Onderzijde en, meer of minder ook de dijen, vrij dicht witachtig beschubd. Schenen 

 met een zeer korten, fijnen eindspoor. Ik bezit ook een exemplaar (met de etiket St. Savinien 

 7. 1902, A. Chatnpenois), destijds van den heer C. Ritsema Cz. ontvangen. 



Smicronyx jungermanniue Reich (cicur Gyll., variegatus Gyll. pvmcticoUis Tourn.) (C.N.II.624. 

 42.2). Deze soort is nog gevangen aan den Hoek van Holland, bij OisterwTJk, Harderwijk, Ermelo, 

 Eerbeek, Denekamp en Valkenburg (Limb.). In België bij Champles, Juli, op Cuscuta epi- 

 t h y m u m L., parasiet van C a 1 1 u n a. Behalve op deze en Cuscuta europaea L., 

 ook op C. e p i 1 i n u m Whe. gevonden. Volgens Urban -) zijn de gallen erwt- of peervormig, 



') Ik zou zeggen „meer of minder lütgcrand". 



') Zie: C'. Urban, Lebensweise und Èutwicklung des Sm. j u n g e r m a n u i a e Kcich, in: üeut- 

 sche Eutom. Zeits. 1914. 



