LXXVI. CuBCUL. - Smicron, Pachytych. Orthoch. Pseudost. Procas. Grypid. Erirrh. 567 



soms zeer onregelmatig; niet zelden ook meerdere, veelal 4 of 5, gallen met elkaar, tot eene groote 

 gal, versmolten. Volgens Dr. H. Rosz worden die gallen tot 12 mm. lang en 6 mm. dik. Om te ver- 

 poppen gaat de larve in den grond ; de kevers zijn in Mei ontwikkeld en paren in Juli. 



Pachytychius sparsutus Oliv. (pernix Gyll.) (C.N.II.624). De larve leeft in de peu- 

 len der genoemde planten. Bn het type is de bovenzijde zwart, dicht en grof, wit en zwart vlekkig, 

 beschubd, bij a. *obesus Boh. meer witachtig beschubd, met wéinig-ontwikkelde bruine vlekken. 

 De soort komt ook in België (bij Houx) voor. 



Ortliocliaetcs setiger Beek (setulosus Gylh., erinaceus Jacq. duV.) (C.N.II.625.43.1) (sub-gen. 

 Orthochaetes s.str.) is nog bij Putten op de Veluwe en in België (bij Chambles) gevangen. 

 Volgens Kleine werd kevervraat aan de bladen van Clematis vitalba L. waargenomen. 

 In de Mark Brandenburg werd deze soort, op eene weide, uit gemaaid gras en uit mos gezeefd. Bij 

 Reuter is S t r e n e s Schönh. synoniem aan het genus Orthochaetes Germ. 



O. p e n i c i 1 1 u s Gyll. In Duitschland bij Cassel; is ook uit Hannover opgegeven, maar twij- 

 felachtig. Deze soort behoort tot het sub-genus S t y p h 1 u s Schönh. (C.N.II.625) bij hetwelk 

 de funiculus 7-ledig is en de sprieten eenkleurig roestgeel zijn (bij Orthochaetes s.str. is de 

 sprietknots zwartachtig en de funiculus 6-ledig). Zij gelijkt op setiger, is roestrood; de dek- 

 schilden zijn veel langer elliptisch, de langsstrepen sterk bestippeld; aan de basis ternauwernood 

 breeder dan het halsschild, dat minstens zoo lang als breed is. Lengte 3^ mm. 



Pseiidostyphliis piluinnus Gyll. (setiger Perris) (C.N.II.626.44.1). Volgens C/rftan leven de larven, 

 in Juni en Juli, in den hollen bloembodem van Matricaria chamomillaL. ; zoodra zij 

 volwassen zijn, gaan zij in den grond, waar zij in een cocon verpoppen. De kevers komen in Augus- 

 tus uit, blijven naar het schijnt tot in het volgende voorjaar in den grond. Deze soort werd nog 

 bij Breda gevangen. In België bij Eppeshem, Auderghem, Genval, niet zeldzaam op kamille. 



Procas ariuiilatus Fabr. (picipes Mrsh. Steveni Gyll., atomarius Gene, granulicollis 

 Walton, moestus Bach, Cottyi Perris) (C.N.II.626 en B.105). Bij Valkenburg (Limb.), Juni; ook 

 bij Cleef. Volgens Reuter langs ziltige ( ?) wateren onder steenen en aan den voet van oude hoo- 

 rnen enz. 



«rypidius equiseti F. (nigrogibbosus de Geer) (C.N.II.626.45.1). Ook zou kevervraat waarge- 

 nomen zijn aan E q u i s e t u m 1 i m o s u m L. Het type is zwart; de borst, de zijden van het 

 halsschild en der dekschilden en het laatste derde gedeelte der dekschilden wit beschubd. Exem- 

 plaren welke dichter witachtig beschubd zijn, met het midden van het halsschild, den naad en 

 het bultje op de dekschilden lichter bruin beschubd, vormen a. a t r i c o r n i s F., ' welke ab. 

 echter, door de meerdere overgangen tot de donkere exemplaren, eerder als synoniem met equi- 

 seti beschouwd wordt. In de Mark Brandenburg werd eene a. *insquamipennis Delahon verza- 

 meld, bij welke op de dekschilden het schubkleed geheel ontbreekt; deze zijn overal alleen be- 

 haard en wel op de normaal witachtig beschubde deelen, vrij donker grauw, zoodat de teekening 

 weinig uitsteekt; overigens grauw of donkerbruin gemengd (normaal zwart), tot op de bundelach- 

 tig behaarde deelen der verhoogde tusschenruimten na, welke roodbruin (normaal eveneens zwart) 

 zijn. Het halsschild is in het midden tamelijk licht grauwbruin en aan de, hier beschubde, zijden 

 duidelijk grauw gekleurd. Het ex. is geenszins iets afgewreven, maar is de beharing volkomen in- 

 takt 1). 



Het genus Thryogenes Bedel (Erirrhinus Steph.) (C.N.II.627.46) heet bij Reuter: Erirrhiüus 

 Schönh. (= Thryogenes Bedel). 



Erirrhinus scirrhosus Gyll. (C.N.II.627.46.3) leeft op S p a r g a n i u m r a m o s u m Huds. 

 en simplex Huds. Volgens Reitter houdt deze soort van ziltige gronden. De soort is nog op 

 Texel, bij Haarlem en Houthem (Limb.) gevangen. 



E. festucae Herbst (inquisitor Herbst) (C.N.II.628.46.1). Kleine noemt nog Carex acuta 

 L., r i jj a r i a Curt. en paludosa Good. Sc ir pus maritimus L., Sparganium 

 r a m o s u m Huds. en simplex Huds., aan welker bladen kevervraat is waargenomen. 



E. Nereis Payk. (palustris Gyll.) (C.N.II.628.46.2). Volgens Urhan leeft deze soort op H e 1 o- 

 chares palustris R.Br. 



') In C.N. II. 626, op regel 18 v. o. staat: „Dijeu getand", lees: „Dijen ongetand". 



