LXXVI. CuRCULioNiDAE. - jMagdalis. Pissodes. Trachodes. Cryptorrhynchus. 579 



wel langer dan de kop, maar kort, zwak gebogen. Schildje weinig langer dan breed. 



Lengte 2|— 3| mm e x a r a t a H. Bris. 



Tusschenruimten der stippellijnen meestal met uiterst fijne, lederaclitige grondsculp- 

 tuur; daartusschen met duidelijke, veelal raspachtige bestippeling. Episternen en 

 epimeren van den metathorax meestal dichter wit behaard; de haartjes gevorkt. Snuit 

 lang, de sprietknots in beide seksen korter dan de funiculus en gewoon. Voordijen mees- 

 tal sterk getand. Klauwen gewoon. Lichaam gestrekt, slank. (Sub.gen. M a g d a 1 i s s.str.) 



a Oogen sterk uitpuilend. Zie verder: C.N.II.647.56.6 phlegm<itica Hrbst. 



Oogen niet uitjiuilend h 



b Bovenzijde van het lichaam, de sprieten en pooten rood. Dijen niet of slechts on- 

 duidelijk getand. De langsstrepen der dekschilden met langwerpige, ingeki-aste 

 stippels, aan het uiteinde gegroefd; tusschenruimten met eene fijne stippelrij. 

 Zijstukken van den metathorax niet dichter wit behaard. Lengte 3|— 4J mm. . 



r u f a Germ. 

 Bovenzijde blauw, groen of zwart. Dijen getand. De zijstukken van den metathorax 



meestal geheel of gedeeltelijk dichter wit behaard c 



c De basis van elk der dekschilden is duidelijk haiïcirkelvormig afgerond, hetzij 

 in het midden, of wel tegen het schildje sterker afgerond-uitstekende. De soorten: 

 froiitalis Gyll., diiplicata Germ. en meiiinonia Gyll. 

 De basis der dekschilden, van af het midden, naar buiten rechtlijnig, horizontaal 



verloopende, naar binnen langs het schildje gebogen d 



d Lichaam smal, geheel zwart. De zijden van den metathorax, evenals het overige 

 gedeelte van de onderzijde, dun behaard, zonder dichtere witte beharing op de epi- 

 meren en episternen. Dijen slechts met een kleinen tand. Tusschenruimten ternau- 

 wernood breeder dan de stippelrijen op de dekschilden, nagenoeg in eene enkele rij 



bestippeld. Lengte 3—4 mm linearis Gyll. 



Lichaam meer gedrongen. Bovenzijde, of alleen de dekschilden, blauw of groen, 

 veelal zwart met blauwen schijn, zelden geheelz wart. Tusschenruimten der strepen 

 breeder dan dezen; op de onderzijde ten minste de epimeren van den metathorax 

 dichter wit behaard. De soorten nitida Gyll. en violacea L. 



Pissodes p i u i p li i 1 ii s Herbst. (C.N.II.649 en B.105). Bij Denekamp, Juni. Volgens Kleine 

 leven de larven in het cambium van 30— 40-jarige demien; de' kevers aan de jonge takken. 



P. p i c e a e lUig. (C.N.II.650). Volgens Kleine leven de larven in het cambium van den zilver- 

 spar. Zij zou ook in Oldenburg en bij Hamburg voorkomen. Vroegere opgaven (1875) uit Neder- 

 land waren onjuist. ^) 



P. validirostris Gyll. (strobili Redtb.) (C.N.II.650.57.2). Volgens Kleine leeft de larve ook aan 

 de wortels van jonge deiuien. Deze soort werd nog op vele plaatsen in Gelderland, bij Denekamp 

 en bij Ommen, Mei, Juli en Weert, Juni, gevangen. 



P. pini L. (C.N.II.65L57.3) werd nog bij Loosduinen, Scheveningen, Emmen, Zeist, Renkum, 

 Oosterbeek, Ginneken en Epen gevangen. Roestroode exemplaren werden als ferrugineus 

 Rey beschreven. 



Trachodes hispidiis L. (squamifer Payk, acanthion Beek) (C.N.II.651 en L.VIII). 



Bij Ellecom, Aug. en Winterswijk, Juni. Volgens Kleine vi-eet de kever achter de schors van 

 berken, elzen, beuken en eiken. 



Cryptorrhyuclius lapathi L. (C.N.II.652.58.1) ^). Op kleine, donkere exemplaren, met fijnere be- 

 stippeling van het halsschild en met meer afgeronde schouderhoeken, werd de var. *vertiailis 

 Faust {cdpinus Fügn., Stierl.) opgesteld. In Oostenrijk (Beskiden) komen exemplaren voor, bij 

 welke de bovenzijde nagenoeg geheel vuil wit is, met het topgedeelte der dekschilden dichter 



>) Pater F. Rüschkamp S. J., deelde mij mede dat hij op 15 Febr. 1921 eene merkwaardige waarneming 

 deed. Bij Maastricht opende hij, in een paal van Picea excelsa Lmk. et DC, 15 popholteu van 

 Pissodes notatus F. (C. N. II. 650. 57.1). Hij vond daarin twee volkomen harde, goed uitgekleurde 

 imagines, die ongetwijfeld in den herfst uitgekomen waren en 13, tot verpoppen rijpe, larven, maar 

 geen poppen. Hij besluit daaruit dat Pissodes notatus, wat het overwinteren aangaat, zich in 

 een biologisch ontwikkellcgs -stadium bevindt en dat, wat de getal verhouding van 2 tot 13 duidt, als bij 

 C e r a m b y o i d e n, het verpoppen naar het voorjaar versclioven wordt. Overigens wordt opgegeven 

 dat de overwintering als larve of pop de normale toestand is voor genoemde soort, terwijl de mededee- 

 ling, in 1. c, op oudere waarnemingen zou berusten, in een tijd dat P. notatus normaal als imago 

 overwintert. 



') Zie: F. Scheidter, Über Generation uud Lebensweise des bunten Erlenrüsslers, Cryptorhvn- 

 chus lapathi L. (in: Naturwissensch. Zeitschr. für Forst- und Landwirtschaft, hrsg. von R. Frhr. 

 von Teubeuf. Jahrg. 11, Stuttgart 1913. 



