580 LXXVI. CijRCULioNiD. - Cryptorrhynchus. Camptorrhinus. Gasterocercus. Acalles. 



■w-it beschubd, waardoor slechts een onduidelijke donkerder dwarsband, achter het midden, over- 

 blijft (a. *obsoletus Reitt.)- Bij Oirechot was deze soort schadelijk aan Canada-populieren; bij 

 Ommen aan wilgen. De aanwezigheid van larven in het hout, dicht nabij de bast, veroorzaakt ver- 

 dikkingen aan de jonge stammetjes. Kleine vermeldt nog kever\Taat aan eiken en verder aan 

 S a 1 i X c a p r e a L., v i m i n a 1 i s L., p u r p u r e a L. en a m y g d a 1 i n a L. (t r i- 

 andra 'L.).Procknow schrijft over stridulatie bij deze soort („Die Lautapparate der Insekten, 

 Berlin 1908"). 



Camptorrhinus statua Rossi. Levenswijze als bij Cryptorrhynchus 1 a- 

 p a t h i. In kwijnende eiken; de kever overwintert in de popholten achter de bast en houdt zich 

 bij stoornis geruimen tijd als dood. Ook werd zij in beukenhout aangetroffen. In den Elzas, 

 Nassau en Haimover ( ?). Lichaam smal, cylindervormig, bruinzwart, dicht grauw beschubd; de 

 schubjes veelal met lichteren gemengd en eenigszins vlekkig geschikt; voor het uiteinde met een 

 lichter beschubden dwarsband. Dijen en schenen licht geringd. Halsschild ovaal, langer dan 

 breed; slechts weinig smaller dan de parallelzijdige dekschilden. Schildje licht beschubd. Dek- 

 schilden met dicht en grof bestippelde langsstrepen en smalle tusschenruimten, van welke de 

 3e en 5e gewoonlijk iets meer verheven zijn dan de overigen. Lengte 6—8 mm. 



Gasterocercus depressirostris Fabr. Deze soort, welke o.a. in den Elzas en 

 Nassau voorkomt, leeft in de schors en gedeeltelijk ook in het hout van levende eiken, waardoor 

 zij, wamieer het aantal wat groot is, het kwijnen dier boomen veroorzaakt. Pekzwart; onder- 

 zijde en pooten dicht witachtig beschubd. Bovenzijde dicht grijsbruin en vlekkig wit- en zwart- 

 achtig beschubd; dekschilden, achter het midden met een meer of minder duidelijken, naar de 

 zijden verkorten dwarsband. Halsschild ongeveer even lang als breed, behalve aan weerszijden 

 met eene, meer of minder duidelijke, zwartachtige schubjesvlek, nog met afzonderlijke zwarte 

 schubjes ingestrooid en aan den voorrand met twee zwart beschubde bultjes. Snuit breed en vlak, 

 aan den top onbeschubd. Dekschilden met krachtige stippellijnen; de 2e en 3e tusschenruimten 

 vormen aan de basis een bultje. Dijen donker geringd en, evenals de onderzijde, met afzonderlijke 

 zwarte schubjes ingestrooid. Schenen aan den binnenrand, behalve met eenige langere gele haren, 

 met twee doornvormige donkere haarborstels. In grootte zeer veranderlijk. Volgens L. von Heijden 

 van 3i — 8 mm. (zonder den snuit). 



Acalles c a m e 1 u s F. (C.N.II.652). Volgens Reitter onder afgevallen bladen en stukken schors 

 van oude eiken; volgens Kleine aan de wortels van oude eiken. Ook achter schors en in molm van 

 rottende beukenstronken. In België bij Lamorteau en Virton, op doode takken. 



A. h y p o c r i t a Bohem. (C.N.II.653). Volgens Reitter in bosschen, onder rottende bladen 

 van verschillende loofboomen, op houtstapels, achter schors en aan, met fungi bezette, beuken- 

 stronken. In Nassau onder R u b u s-struiken, Juli. 



A. A u b e i Bohem. Volgens Reitter in den Elzas. Deze soort is het naast verwant aan r o b o- 

 r i s Curt. en aldus onderscheiden: 



Eene grootere soort. Halsschild even lang als breed, van voren zwakker ingesnoerd ; de 

 schijf, aan weerszijden, met drie kleine, zwarte haarvlekken, van welke een aan de basis 

 en een aan den top. Dekschilden langer-eivormig. Lengte 4— 5i mm. . . . Au bei Boh. 

 Kleiner dan de vorige soort. Halschild ongeveer iets breeder dan lang; op het achter- 

 gedeelte van parallele zijden voorzien, het voorste derde gedeelte af gesnoerd ; de schijf, 

 achter de afsnoering, met eene groote, vierkante, zwarte vlek. Dekschilden zeer kort 

 en breed, naar voren en naar het uiteinde iets versmald, in het midden veelal met meer 

 parallele zijden en hier het breedst. Zie nader: C.N.1 1.653.59.1. Ook aan de wortels 

 van oude eiken. De soort werd nog bij Denekamp en op meerdere plaatsen in Zuid- 

 Limburg gevangen (abstersus Boh., germanicus Letzn.) roboris Curt. 



A. ptinoidcs Mrsh. (nocturnus Boh.) (C.N.II.653.59.4), is zeer verbreid in de provinciën Gelder- 

 land, Overijssel, Noord-Brabant, Limburg, ook bij de Bilt en Hilversum; niet in de zeeprovhiciën. 

 Volgens Reitter aan rottende eikenwortels. 



A. lemur Germ. (sulcatus Boh.) (C.N.II.653.59.2). Volgens Reitter is e c h i n a t u s Germ. (zie : l.c. 

 654 noot 1) eene var. van deze soort, bij welke de dekschilden langer eivormig zijn, van terzijde 

 gezien ligt de grootste wehang vóór het midden; ook is de bovenzijde lichter en spaarzamer be- 

 schubd. Bij het type zijn de dekschilden slechts zeer weinig langer dan breed, hoog gewelfd, van 

 terzijde gezien ligt de grootste breedte achter het midden; de bovenzijde is donkerder en dichter 

 beschubd. 



