LXXVI. CuRCULioNiDAE. - AcALLES. Mecinus. Gyjinetron. 581 



.4. lurbatus Bohem. (nudiusculus Forst.) (C.N.II.654.59.3) is op meerdere plaatsen in Zuid- 

 Limburg, o. a. ook bij Formica r u f a L., en ook bij Arnhem en de Steeg gevangen, Mei, 

 Juni. Volgens Reitter op droge takken van verschillend loofhout, ook onder afgevallen bladen 

 en mos aan den voet van boomen. Volgens den „Cat. Col. Enr. 1906" is deze eene var. van den 

 niet bij ons, en het omliggend gebied, voorkomende A. p t i n o i d e s Gyll. (non Marsh.) (= mi- 

 selhis Boh.), welke dan m i s e 1 1 ii s Boh. (ptinoides Gyll.) zou moeten heeten; de synonymie komt 

 mij voor ei'g verward te zijn (zie l.c. noot 1). Eene opgave van de var. *parimlns Boh. {misellus 

 Boh.) uit Crefeld en Ruhrort, duidt waarschijnlijk op de var. *echinatvs Germ. van A. 1 e m u r 

 Germ. ; in den „Cat. Col. Eur. 1906" is ? p a r v u 1 u s Boh. svnoniem met setulipennis 

 Desbr. uit Zuid-Europa. 



Mecinus ^) collaris Germ. (C.N.II.654.60.3) is nog bij Harderwijk, Juni en in aanspoelsel bij 

 Zeeburg (Amsterdam), Maart, gevangen. 



M. c i r c u 1 a t u s Marsh, (marginatus Beek, fimbriatus Germ., subcostatus Kolen.) (C.N.II.654). 

 Eene vroegere opgave (1870) uit Utrecht berustte op verkeerde determinatie. 



M. Heydeni Wenck. (janthinus Thoms.) (B.95). Bij St. Pieter, nabij Maastricht, Mei, op L i- 

 naria vulgaris MilL, met M. janthinus Germ. Ofschoon de kleur bij beide soorten 

 overeenstemt, is Heydeni gemakkelijk te herkennen aan den, vanaf de basis sterk haak- 

 vormig gebogen, snuit, den fijn besti])]X'lden kop, het fijn en weinig dicht bestippelde, glanzige 

 halsschild en de krachtige, grof bcstijijwlde langsstrepen op de dekschilden, welke breeder zijn 

 dan de tiisschenruimten ; ook is het lichaam kleiner (2^ mm.) en smal. Bij 11. janthinus Germ. 

 is de snuit in het midden gelijkmatig gebogen; de kop grof bestippeld; het halsschild dicht en 

 krachtig bestippeld, nagenoeg mat ; dekschilden met iets fijnere stippellijnen, de tusschenruimten 

 minstens even breed als dezen. Lengte 3—4^ mm. Kleine noemt voor deze soort ook Reseda 

 sp. ?, in welker stengels de larve zou leven. 



Gyninetron vülosuluni Gyll. (C.N.II. 656.61.1). Docters van Leeuwen, Urban en Bosz kweekten 

 deze soort uit de galachtig aangezwollen zaaddoosjes van Veronica anagallis L. De 

 vTUchtjes zwellen tot 6 mm. lengte aan en hebben een vleezigen wand; de bloemkioon, met de 

 meeldraden, valt vroeg af. Kleine bericht dat de larve ook in galachtige uitwassen aan de wortels 

 en stengels leeft. Urban twijfelt er niet aan dat zij ook op Veronica beccabunga L. 

 voorkomt. Op sommige plaatsen werd zij in groot aantal gekweekt, o. a. bij Beverwijk, van 1 — 15 

 Aug. De a. n i g r i p e s Desbr. bij Wamel, Maart (L.III). 



G. beccabungae Linn., Bris. (concinnum Gyll.) (C.N.II. 656.61. 2). Urban heeft deze soort uit de 

 zaaddoosjes van Veronica scutellataL. gekweekt; de aangestoken zaaddoosjes waren 

 uitwendig van de gezonden meestal niet te onderscheiden, slechts in enkele gevallen waren ze iets- 

 gezwollen. Zij werd nog bij Beverwijk, in groot aantal, uit de vruchtjes van Veronica ana- 

 gallis L., 1 tot 15 Aug., gekweekt. Kleine noemt nog Scrophularia, Geranium 

 s i 1 V a t i c u m L. en R a n u n c u 1 u s a u r i c o m u s L. waarop zij zou voorkomen, wat 

 m. i. wel twijfelachtig is. Volgens Sdiilsky zijn G. beccabungae L. en veronicae 

 Germ. twee verschillende soorten en zou a. nigrum Hardy (Walton) tot laatstgenoemde belioo- 

 ren. Deze ab. werd nog aan den Hoek van Holland, bij Leiden en Dordrecht gevangen; naar de 

 grootte te oordeelen zouden zij deels tot beccabungae, deels tot veronicae moeten 

 gerekend worden. Met zekerheid is niet uit te maken of de origineele diagnose van a. nigrum 

 doelt op de kleine veronicae, dan wel op de grootere beccabungae. Daar beiden, 

 zonder twijfel, tot dezelfde soort gerekend moeten worden, moet de a. nigrum bij de oudst be- 

 schreven vorm buccabungae geplaatst worden. 



G. s q u a ni i c o 1 1 c Reitt. (beccabungae Gerh., non L. et Bris.) (B.119). Bij den Bosch, Velp, 

 Winterswijk en Ommen. Eene van beccabungae duidelijk te onderscheiden soort, w-at door 

 Künnemann (in: Entom. Blatt. 14 Jahrg. 1918) in eene studie „Zu Gyninetron becca- 

 bungae L. und squamicolle Reitt." duidelijk, uiteen gezet wordt. Volgens Schilsky en 

 Hubenthal is squamicolle Reitt. synoniem met beccabungae L., Germ., Schönh. 

 en zou G. beccabungae Reitt. en in Cat. Col. Eur. 1906, volgens Hubenthal, wederom 

 veronicae Germ. moeten heeten, wat m. i. eene onjuiste opvatting is. Dat squamicolle 

 Reitt. zou duiden op volmaakt zuivere exemplaren van beccabungae L. is niet aan- 

 nemelijk; onder de honderden, versch uitgekropen, exemplaren van beccabungae, die 



') Zie: Edm. Reitter, Bestimm. Tab. (LIX Heft) C u r c u 1 i o n i d a e, 13 Theil. Mecinini 

 (G y m n e t r i n i), in Verh. Naturf. Ver. Brünn, LXV, Band 1907 en A. Bovie: G y m n e t r i n a e. 

 1909. XCII (U'ytsman, Genera Insectorum). 



