582 LXXVI. CuKCULioNiDAE. - Gymnetron. 



ik zag, was geen enkele die aan squamicolle beantwoordt. Volgens Künnemann is G. 

 s q u a m i c o 1 1 e Reitt. = beccabungae Seidl. (door Seidlitz als de soort van Linné ge- 

 duid). Seidliiz noemt de door Reitter als beccabungae (met var. veronicae) geduide : v e r o- 

 n i c a e Germ. en onderscheidt deze als soort van de door hem beschrevene beccabungae 

 L. De Cat. Col. Eur. 1906 vermeldt ook terecht squamicolle Reitt. als eene van bec- 

 cabungae L. onderscheidene soort en noemt veronicae Germ. eene ab. van deze laatste (zie: 

 C.N.II.656.61.2). Künnemann verzamelde squamicolle op plaatsen waar wijd en zijd geen 

 Veronica beccabunga L. groeide. Het is moeielijk uit te maken welke soort door 

 Linné als beccabungae bedoeld werd. 



G. erinaceum Bedel (C.N.II.656. noot 2). Deze soort, welke in het woud van Fontaine- 

 bleau in Frankrijk, op jonge dennen zittende, ontdekt is, veroorzaakt een stengelgal aan 

 Veronica s p i c a t a L., eene plant welke alleen uit Harderwijken Ulenpas wordt opgegeven. 



G. p 1 a n t a g i n i s Eppelsh. Volgens L. von Heijden in Nassau. Deze soort gelijkt op bec- 

 cabungae L., en vooral op p a s c u o r u m Gylh., welke laatste echter tot eene andere 

 groep van het genus behoort. 



De laatste 4 genoemde soorten worden aldus onderscheiden: 



1 Tarsen zwart. Snuit niet langer dan kop en halsschild te zamen, tamelijk plomp en 



naar het uiteinde slechts zwak versmald 2 » 



Tarsen, evenals de geheele pooten, rood. Snuit bij het $ veel langer dan kop en hals- 

 schild te zamen; dun, lang en flauw gebogen, naar het uiteinde niet versmald. Lang- 

 werpig-ovaal ; zwart; sprieten (behalve de knots), pooten en dekschilden rood; deze 

 laatsten van voren gedeeltelijk donker gekleurd. Tusschenruimten der stippellijnen 

 smal, nagenoeg in eene enkele langsrij fijn bestippeld en met uiterst korte, nagenoeg 

 neerliggende, witte borstelhaartjes in eene enkele rij. Dijen zonder duidelijken tand. 

 Exemplaren met geheel roode dekschilden zijn a.*iner/«icrH.sDesbr. Lengte If — l* mm. 



p 1 a n t a g i n i s Eppelsh. 



2 De zijden en veelal ook de basis van het halsschild dicht wit of geelachtig- wit beschubd ; 

 de schubjes zijn langwerpig of wig\'-ormig en niet bijzonder dicht aaneengesloten; 

 tusschen de schubjes staan, in grooter aantal, overdwars liggende haren. Tusschen- 

 ruimten der stippellijnen op de dekschilden met aanliggende en bovendien met, wel is 

 waar sterk gelaogene, maar toch nog duidelijk opgerichte haartjes bezet, die vooral op 



. het afbellende uiteinde, ook bij oude exemplaren, duidelijk te herkemaen zijn ^). Zie 



verder C.N.II.656.61.2) beccabungae L., Bris. 



Hieraan verwant is erinaceum Bedel, welke zich, volgens den auteur, van b e c- 



cabungae L. onderscheidt, doordat de dekschilden op elke tusschenruimte eene rij 



half opgerichte, witte haartjes vertoonen. Zwurt ; scapus en basis van den funiculus 



roestrood. Pooten geheel zwart of bruin. Lengte 1|— 2;^ mm. 



Het geheele halsschild, bij goed geconserveerde exemplaren, uiterst dicht wit of 



geelachtig- wit beschubd; de schubjes zijn nagenoeg cirkelrond en sluiten zeer dicht 



aaneen; daartusschen met verspreide, overdwars liggende haren. Dekschilden slechts 



met kortere, aanliggende haartjes bezet; rood, de basis, de zijden en de naad zwart 



(de roode kleur der dekschilden is, zooals ook Gerhardt aangeeft, verder uitgebreid 



dan bij beccabungae); overigens zwart ; funiculus der sprieten en de pooten 



rood, de tarsen en ook de dijen, meer of minder uitgebreid, zwart. Er zouden ook bijna 



geheel zwarte exemplaren met nog een klein rood vlekje op de dekschilden bekend 



zijn. Ook komen, volgens Künnemann, exemplaren voor met roode tarsen, zoodat men 



bij het determineeren allicht op p 1 a n t a g i n i s Epp. zou komen, welke laatste 



echter aan den langen snuit gemakkelijk is te herkennen. Lengte 2 mm 



squamicolle Reitt. 



G. melanarium Germ. (intaminatum Steph., perpar\mlum Boh.) (C.X.II.656). Eene 

 vroegere opgave (1877) berustte op verkeerde determinatie. In België, bij Houx, op Vero- 

 nica, Mei. 



a. stimulosum Germ. (C.N.n.656.6L3) is, ook volgens Reitter, eene var. van r o s t e 1 1 u m 

 Hrbst. (zie l.c. noot 4). 



«. rostellum Herbst (C.X.1L657.61.4). Volgens Kleine op V e r o n i c a b e c c a b u n g a L., 

 Linaria spuria INIill. en P o t e n t i 1 1 a. a n s e r i n a L. Ik zag nog exemplaren uit 

 Wijk aan Zee en Valkenburg (Limb.), Sept. 



') Volgens Bedel zijn bij beccabungae L. de dekschilden met zeer korte, dun gezaaide, liggende 

 haren bedekt. 



