584 LXXVI. CuRCTJLioNiDAE. - Gymnetron. 



afplatten en met elkaar versmelten; zij zitten aan de onderste deelen van den bovenaardsche 

 spruitas, van den wortelstok of van de krachtige wortels van Linaria vulgaris Mill. ; de 

 witte larve verpopt in de gal. In België is de soort bij Houx en Yvoir gevangen. 



G. linariae Panz. (C.N.II.658.61.9). De grondkleur is eveneens zwart. Volgens Kleine vreten de 

 kevers aan de bladen en bloemen van Linaria vulgaris Mill., A n e m o n e n e m o- 

 r o s a L. en E p i 1 o b i u m sp. ; voor de laatste twee m. i. zeer twijfelachtig. 



G. pilosuin Gyll. (C.N.II.658.61.12). Reitter noemt deze soort: hispiduni Brullé (pilosum Gyll., 

 Brondeli Bris., vulpes Lucas). De kevers ontwikkelen zich in hazelnootgroote gallen aan de sten- 

 gels van Linaria en blijven in de verdroogde gallen zitten lot het volgende voorjaar; zie wat 

 Rosz zegt bij G. netum. Volgens Kleine in galachtige aanzwellingen van inflorescenties van 

 Linaria vulgaris IVIill. en minor Desf. ; ook in galachtige stengel -aanzwellingen van 

 Antirrhinum orontium L. ;de kevers ook op Veronica beccabunga L. 

 De soort werd op meerde plaatsen in Zuid-Limburg waai-genomen. Dat deze bij Rotterdam zou ge- 

 vangen zijn is zeer te betwdjfelen, vermoedelijk etiketverwisseling. 



G. tetruin F. (C.N.II.658.6L10). Dekschilden sterk gewelfd en aan de zijden kort eivormig 

 afgerond, ternauwernood langer dan breed, dicht achter de basis het breedst. Halsschild sterk 

 verbreed en naar voren veel meer afgerond- versmald. Grondbeharing fijn en neerliggend. Voordij- 

 en getand, bij het c^ de tand sterker uitstekende. Zwart, met dubbele, grijs of geelachtige beha- 

 ring. Exemplaren met roestrooden top der dekschilden of met eene roode vleïc ervoor zijn: a. 

 *plagiellnm Gyll. (/«.sceïrew-s Rosensch.). Bij a. *rvfescens Loden breidt zich de roode kleur der 

 dekschilden zoozeer uit, dat slechts eene zwarte driehoekige vlek aan de basis overblijft. Zeer 

 kleine, rondachtige exemjalaren, met spaarzamer bestippeld halsschild, met minder dicht en fijner 

 behaarde bovenzijde, met, slechts in eene enkele rij staande, langer behaarde tusschenruimten 

 der dekschilden en slechts zwak getande dijen, van welke de voorsten minder verdikt zijn, vor- 

 men de var. *suhrotundatum Reitt. (antirrhini Germ., Bris., non Payk.). Volgens Reitter op Li- 

 naria-, V e r b a s c u m-, Antirrhinum- en Scrophularia -soorten. Kleine noemt 

 meer in 't bijzonder : Scrophularia aquatica L. ; Verbascum nigrum L., 

 phlomoides L. en thapsus L. ; Linaria vulgaris Mill. en Antirrhinum 

 orontium L. ; volgens hem zou de vraat zich tot de bloemen en later nagenoeg alleen tot de 

 bladen beperken, volgens anderen ook aan den wortelhals. De, uitsluitend uit Zuid-Limburg 

 bekende, exemplaren zijn middelmatig groot tot tamelijk klein, maar behooren niet tot de var. 

 *stibrotundutnm Reitt. welke ik nog niet uit Nederland zag. 



G. noctis Germ. (antirrhini Gyll.) (C.N.n.658. 6L11) heet, volgens Reilter: antirrhini Payk. (noc- 

 tis auctor.). Volgens Kleine zou zij, behalve op Linaria vulgaris Mill., ook op Anti r- 

 rhinum, Verbascum thapsusL. en ook in de bloemen van C a r 1 i n a vulgaris 

 L. leven. Volgens L. von Heyden is het G. antirrhini Germ. (d. i. siibrotundatnm ^eïii.) (zie bij 

 t e t r u m F.) welke, in Nassau, op C a r 1 i n a zou gevonden zijn. 



G. herbarum Bris. (C.N.II.656.noot 1). Volgens Bedel in Frankrijk, in het Dept. de la 

 Somme. In dorre terreinen, op Linaria vulgaris Mill. Deze soort is naverwant aan a n- 

 t i r r h i n i Payk. (noctis auct.) en aldus onderscheiden: 



Halsschild slechts weinig verbreed, aan de zijden sterk en gelijkmatig afgerond; van 

 voren ternauwernood meer versmald dan aan de basis; in het midden het breedst. 

 Lichaam roestbruin tot zwart; sprieten en pooten rood of roodbruin. Bovenzijde zeer 

 dicht en lang geel- of witachtig behaard, veelal op de tusschenruimten der dekschil- 

 den niet in duidelijke langsrijen geschikt, maar meer verward. Dijen ongetand. Lengte 



1^—2^ mm herbarum Biis. 



Halsschild duidelijk verbreed, naar voren sterker versmald, achter het midden het 

 breedst. Alle dijen met een klein, fijn tandje. Lichaam zwart; op de bovenzijde weinig 

 dicht, meestal donker, hetzij gi-auw of bruin, zeldzamer wit, ojj de tusschenruimten 

 der dekschilden in dubbelrijen behaard. Snuit naar het uiteinde plotseling kegelvormig 



versmald. Lengte 2A — 3 mm antirrliini P.iyk. 



Reitter verdeelt het sub-gen. G y m n e t r o n s.str. (C.N.II.655.6L tabel bij 1, eerste alinea) 

 aldus in groepen, van welke de navolgende in ons gebied vertegenwoordigd zijn. 



1 De zijden van het halsschild, zoo ook de schijf, gewoon en gelijkmatig behaard ... 2 

 De zijden van het halsschild veel dichter en daardoor lichter behaard dan de schijf, of 

 aldaar dicht beschubd en op de schijf behaard. Halsschild veel smaller dan de basis der 

 dekschilden. Dekschilden geheel of gedeeltelijk rood, bij uitzondering geheel zwart. De 

 soorten: villosiiluui Gyll., beccabiinj^ae L., sqiianiicollc Reitt., e r i n a c e u m Bedel 

 en plantaginis Eppelh Groep IV. 



