590 LXXVI. CuRcuL. - C'ion. Cleop. Stereon. Moxonych. Coeliod. Ckapon. Allod. 8tekoc. 



vrij aan de bladen en bloemen van Verbascu m-soorten, Scrophularia nodosa L., 

 E h 1' h a r d t i Stev. en Solanum dulcamara L. ; volgens L. von Heijden op de onder- 

 zijde der bladen van V e r b a s c u m, meestal in copula. 



Cleopus pulcliellus Herbst. (similis MülL, solani Gyll.) (C.N.II.667.66.7). Volgens Kleine, als 

 s o 1 a n i, ook op Scrophularia, bovendien op Solanum dulcamara L., V e r- 

 bascum nigrum L. en thapsus L. 



Stereonjchus fraxini de Geer (rectangulus Hrbst.) (C.N.II.667.67.1). De larve mineert de bladen 

 van jonge esschen; volgens Kleine ook kevervraat aan de bladen van Fraxinus ornus L. 

 Tot de a. f I a v o g ii 1 1 a t u s Sticrl. [obscurus Reitter) (B.103) beliooren de zwart of bruin- 

 zwart beschubde exemplaren, bij welke de zijden van het halsschild smal geelachtig beschubd zijn; 

 met eene kleine gele schubjesvlek aan den naad, achter het midden der, daarvóór donkere, dek- 

 scliilden; vandaar af naar achteren, tot aan het uiteinde, met enkele verspreide gele schubjes 

 ingestrooid; de buitenste onevene tusschenruimten met zeer kleine, in rijen geplaatste, gele, schub- 

 stipjes; snuit donkerbruin, pooten bruin of roodbruin, ook wel alleen de dijen wat donkerder. 

 Zeldzamer dan het type; de meeste exemplaren, die ik zag, waren uit Zuid-Limburg, ook bezit 

 ik exemplaren uit Rotterdam en Breda. 



Mononychus piinctum-albiiin Hrbst. (pseudacori F., spermaticus Beek) (C.X.II.668.68.1). De 

 door mij beschreven overgangsvorm (bij welke op de tusscheiKuimten nog enkele gele schubjes 

 ingestrooid kunnen zijn) is als a. *interponens Schulze besclu'even. Prochnow schrijft over stridula- 

 tie bij deze soort (Die Lautapparate der Insekten, Berlin 1908). 



f oeiiodes siibnifiis Herbst ( ? erythroleucus Gmel. L., cinctus Rossi) (C.N.II.668.69.5) heet bij 

 Reitter: crytliroltMiciis Gmel. (cinctus Rossi, subrufus Herbst). 



C. riibiciindiis Herbst (melanocephalus Steph.) (C.N.II.668.69.1). Volgens Reitter is *tnelano- 

 cephalus eene ab. met rood halsschild; bij het type is het halsschild zwart of zwartbruin, de voor- 

 rand rood. Volgens Kleine ook op jonge eiken. ^) 



€. trifasciatiis Bach (C.X.II. 669.69. 3). Tot var. *proximiis Schultze worden groote exemplareri 

 gerekend, met onduidelijke, overdwars geplaatste, haarbanden op de dekschilden en zwak gewelf de 

 tusschenruimten. (In Duitschland bij Cassel). 



C. qiiercus F. (dryados Gmel.) (C.X.II.669.69.4) heet bij Reitter: dryados Gmel.( quercus F.). 

 De snuit is zwart, veelal aan de basis smal rood. Volgens Kleine mineert de larve in de bladen, 

 en vreet de kever aan de jonge scheuten van lage eiken. Soms wordt zij in groot aantal uit afge- 

 vallen eikenbladen gezeefd. 



Craponiiis opilobii Payk. (C.X.II.669.70.1). Volgens Kleine leven de larven waarschijnlijk in 

 stengelgallen, de kevers aan de bladen van E p i 1 o b i u m a n g u s t i f o 1 i u m L. en L y- 

 t h r u m s a 1 i c a r i a L., welke opgave voor laatst genoemde plant wellicht op verwarring met 

 eerstgenoemde berust. Deze soort is nog bij Dieren, Leuvenum, Oldenzaal en Ommen, Mei tot 

 Aug., gevangen. 



Allodactyliis oxiguus üliv. (C.X.II. 670.71.1). Volgens Schnltze -) 14— 2^ mm. Reitter geeft voor 

 dit genus een nieuwen naam Zacladus, omdat Allodactylus reeds bij de Reptielen gebruikt 

 werd. Volgens Kleine en Reitter op M e r c u r i a 1 i s a n n u a L. Deze soort is nog op meerdere 

 plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



A. aü'inis Payk. (geranii Payk.) (C.N.II. 670.71. 2). Grooter dan e x i g u u s, volgens Schnltze 

 2\ — 3 mm. Volgens Kleine op Geranium p r a t e n s e L., sanguineum L., s i 1 v a- 

 t i o u m L. en m o 1 1 e L. 



Stenocarus cardiii Hrbst. (guttula F.) (C.X.II.670.72.1). Volgens Reitter langs rivieroevers, ook 

 tegen muren. De larven in de wortels van Papaver, volgens Kleine in die van Papaver 

 oriëntale L. en s o m n i f e r u m L. 



S. fuliginosus IMarsh. (pruni Bohem., umbrinus Gyll., canaliculatus Gyll.) (C.X.II.670.72.2). 

 Volgens Westhojf zou deze de , .forma minor" van c a r d u i zijn, wat ik zeer betwijfel en door 

 latere schrijvers nimmer besproken werd. 



') Op blz. 668 regel 6 v.o. staat: „s u b f ii s e u s"; lees: „s u b r u f u s". 



*) A. Schultze, Zur kenntuis der bis jetzt beschriebenen Allodactylu s-Arten des palaarktischen 

 Gebiets, in: Münch. Koleopt. Zeitseh. vou Dr. Karl Daniel und Dr. Joseph Daniel, I Band 1902 — 1903. 



