594 LXXVI. CuRCULioNTDAE. - Ceuthorrhynchus. 



en op sommige plaatsen niet zeldzaam. Volgens Reuter op Cruciferen. Volgens H. Rosz leeft 

 de larve in langwerpige, 2—3 mm. dikke, aanzwellingen aan de spruitas van Arabidopsis 

 (Stenophragma) Thalianum L. ;de larvenkamer is in het merg. 



€. sulcicollis Payk. (cyanipennis Germ.) (C.K.II.676.76.1). Volgens Kleine leeft de larve in 

 stengelgallen, kevervraat werd ook waargenomen aan Cochlearia armoracia L. en, 

 naar het schijnt, ook aan A c h i 1 1 e a m i 1 1 e f o 1 i u m L. Een ongewoon klein exemplaar 

 werd bij Wijk-aan-Zee gevangen (det. K. Daniel) (L.IX). Op de tweede regel van de beschrijving 

 (l.c.) achter „bestippeld" bijvoegen: „op de onderhelft glad". 



€. nioguntiaciis Schultze (C.X.II.676.76.2) is nog bij den Haag, April, en Breda verzameld. Het 

 uit Baarn vermelde exemplaar is, volgens James Edwards en A'. Daniel, C. t i m i d u s Weise. 

 In België bij Watermael, Bergh en Woluwe. C. moguntiacus werd veelal met de naverwante 

 chalybaeus Weise verward. Zij onderscheidt zich vooral door geringere grootte, door den 

 ovalen vorm, de matte, meer groenachtig-blauwe dekschilden, het zeer dicht bestippelde halsschild 

 zonder diepe, beschubde middelgroef, als ook door het gelijkmatig, dunne, witgrauwe schubkleed 

 der onderzijde. 



€. t i m i d u s Weise (Poncyi Stierl.) (L.IX) Deze soort, welke door Weise naar exemplaren 

 uit Zuid-Europa ^) beschreven is, komt, volgens Reitier, o. a. ook bij Hamburg voor en werd door 

 Jannes Edwards '■^) in Engeland ontdekt, waar zij de meest algemeen voorkomende soort van de 

 chalybaeu s-groep is. In ons land werd ze bij Baarn gevangen (zie hierboven). Zij is het naast 

 verwant aan moguntiacus Schultze, doch onderscheidt zich van deze, doordat de borstel- 

 haartjes op den schedel half oj^gericht en, van terzijde gezien, duidelijk zichtbaar zijn; bij de an- 

 dere soort zijn zij neergedrukt en van terzijde niet duidelijk zichtbaar. De dekschilden zijn eenigs- 

 zins eivormig, bij moguntiacus wat meer langwerpig, doch bij t i m i d u s nog iets langer 

 dan bij chalybaeus; de tusschenruimten effen, bij moguntiacus gewelfd, de bor- 

 stelhaartjes langer, meer opgericht en in grooter aantal voorhanden, bovendien de langsstrepen 

 buiten de schouderbuil dieper dan de overigen. Snuit, als bij moguntiacus, op de basale 

 helft verward bestippeld, bij C. hirtulus in rijen bestippeld (bij Weise genoemd: met drie 

 kielvormige lijnen). Ook zijn meso- en metasternum niet opvallend dichter wit beschubd dan de 

 rest van de onderzijde, behalve aan de voorhoeken van het metasternum. Alle dijen met een klein, 

 maar duidelijk — , de voordijen met een zeer klein tandje. Bij het (J is de binnen-tophoek der 

 schenen in een tandje uitgetrokken, bovendien, evenals bij moguntiacus, op de onderzijde 

 met een vlakken indruk aan de basis van het achterlijf en een ronden indruk op het laatste ster- 

 niet, welke in 't midden door eene duidelijke, aan weerszijden meer opgerichte, verhevene hjst 

 begrensd is. Lengte 2^ mm. Zij zou op Sisymbrium officinale L. leven. 



C. chalybaeus Germ. (pectorahs Weise) (C.X.II. 676.76.4). Kleine vermeldt de larven in de 

 wortels, de kevers op de bladen van Thlaspi arvense L. (zie ook l.c); volgens Reitter op 

 Abies excelsa Lmk. Ik zag nog exemplaren uit Weesp, Utrecht, Aalsmeer, Spijkenisse, 

 Breda en van verscheidene plaatsen in Gelderland en Limburg, in welke laatste provincie zij ook 

 bij Lasius fuliginosusLatr. gevonden werd. In België bij Epioux, Houffalize, Vil- 

 voorden, Eppighem, op Cardamine. Bij nader onderzoek, door Schultze, bhjken cha- 

 lybaeus Germ. enpectoralis Weise eene en dezelfde soort te zijn. 



C. Ruebsaameni Kolbe ^) (chalybaeus W^eise, nee Germ.) (C.X.II. 677) zou moeten hee- 

 ten: Leprieuri Bris. (obesulus Weise, Ruebsaameni Kolbe). 



Rosz vermeldt dat de larven leven in rondachtige, onregelmatige, vlakke, vleezige, tot 5 mm. 

 groote, aanzwellingen, welke meestal aan eene krachtige nerf van de bladvlakte van B r a s s i c a 

 r a p a L. gezeten zijn. James Edirards en H. Kolbe beschouwen Ruebsaameni en 

 Leprieuri niet als eene en dezelfde soort. C. obesulus Weise, schrijft mij Prof. Kolbe, 

 schijnt van Ruebsaami te verschillen, maar identiek te zijn met Leprieuri. 



C. p e c t o r a 1 i s Weise (chalybaeus Weise) (C.X.II. 676. noot 1 en 2) is ook, volgens Reitter, 

 eene goede soort uit Xoord- en Zuid-Duitschland, o. a. van het duitsche Xoordzee- eiland Eorkum. 

 Zij zou op Barbarea A^oorkomen. 



') Zie: Deutsche Entom. Zcit. 1883, p. 325, waar genoemd worden: Italië, Zuidelijk Hongarije, Krain, 

 Dalinatië, Croatië, Turkije, Caucasus; „angeblich" ook Duitschland. — Volgens Seidlitz in do Oostzee- 

 provinciën. 



') Jaines Edirards: „On the occurrence in Britain of the Ceuthorrhynchus chalybaeus 

 of Continental authors, with reinarks on sonie allied species", in: „The Entomologist's Monthly Maga- 

 zine", '2nd series. Vol. XXV, 1914. 



') Op knolraap (Brassica rapa L.) en koolraap (Brassica oleracoa L., var. (/owfifj/- 

 loides L.). 



