598 LXXVI. CuRCULiONiDAE. - Ceuthorrhynchus. 



patch therefore vcry conspicious." Ware het exemplaar alleen „cendré-brunatre (ochreous)", 

 dan zoude het allicht de rotundatus van Brisout ^) zijn, nu is het m.i. een exemplaar van 

 M ö 1 1 e r i Thoms., Schultze, of, volgens Edwards, van s i m i 1 1 i m u s nom.nov. (L.VIII). 

 Ik laat hier volgen de tabel zooals die, volgens Edwards, zou zijn: 



1 Haarschubjes op de dekschilden grauwbruin, het witte scutellair- vlekje zeer 



d u i d e 1 ij k 2 



Haarschubjes op de dekschilden witgrauw, het witte scutellai r-v 1 e k j e 

 ontbrekend. Laatste sterniet bij het <^ met een breeden, halvemaanvormigen in- 

 druk, van welken elk der toppen, op den achterrand, eindigt in eene stompe verhevenheid 

 of in een tand. Pygidium in beide seksen nauwehjks merkbaar van eene insnijding voor- 

 zien (rotundatus Bris.) M ö 1 1 e r i Thoms. 



sensu Edwards. 



2 Pygidium bij het $ niet diep gegroefd 3 



Pygidium bij het $ diep gegroefd. Laatste sterniet bij het (J aan weerszijden, nabij den 

 achterrand, met een kantigen tand, welke bijna de halve lengte van het sterniet 

 bereikt ; de ruimte tusschen deze tanden in eene doorloopende bocht uitgehold en niet 

 aan den achterrand door een scherpen kant begrensd. Laatste sterniet bij het $ met 

 eene diepe, smalle groef, welke van het midden van den achterrand tot ongeveer op 



de helft van het sterniet reikt (zie verder: C.X.II.6S2.76.15) punctiger Gyll. 



3 Laatste sterniet bij het (J met een breeden indruk nabij het midden, aan den achter- 

 rand door een scherpen kant begrensd; aan weerszijden daarvan met een duidehjk 

 driehoekigen, opgerichten tand, welke geheel van den achterrand van het sterniet 



vrij blijft (zie verder C.N.II.682.76.16) marginatus Payk. 



Laatste sterniet bij het ^ met een breeden, halvemaanvormigen indruk, van welken 

 elke top, aan den achterrand van het sterniet, eindigt in eene stompe verhevenheid 



of in een tand (zie verder C.X.II. 682. 76.17) . (Mölleri Schultze) s i m i 1 1 i m u s Edwards. 

 Uit een en ander blijkt duidehjk, wat ik reeds in C.N.II.682 noot 2 te kennen gaf, dat de tel- 

 kens opnieuw aan kritiek onderworpen beschouwingen, hier doelende op de C e u t h o r r h y n- 

 c h u s-soorten in 't algemeen, de verwarring er niet geringer door geworden is. Wat ik hierboven 

 schreef over een exemplaar van C. rotundatus Bris. forte, werd door een nader schrijven 

 van den heer James Edwards bevestigd; het ex. behoort tot C. Mölleri Thoms. Schultze; 

 ook K. Daniel, die het ex. zag, is van deze meening. C. rotundatus Bris. is niet uit 

 ons gebied bekend. De benaming simillimus Edwards moet thans vervallen. 



C. puntiger Gyll. (C.N.II.682. 76.15 en L.VIII) is overal zeer verbreid en op sommige plaatsen 

 niet zeldzaam. Bij a. *rufitarsis Gyll. zijn de tarsen rood. 



C. marginatus Payk. (Mölleri Weise) (C.N.II.682.76.16 en L.VIII). Langs oevers, op C r u c i- 

 f e r e n. Kleine vermeldt de larven en ook de kevers, ook van Taraxacum offici- 

 n a 1 e Weber en Trifolium pratense L. Deze soort is door het geheele land verbreid, 

 op sommige plaatsen niet zeldzaam. 



C. i n c i s u s Schultze. Schilsky vermeldt deze soort uit Noord-Duitschland. Reitter zag 

 exemplaren uit den Caucasus. Zij is naverwant aan marginatus en aldus onderscheiden : 

 Beharing der bovenzijde bruin, daartusschen met enkele ingestrooide, meestal iets 



in langsrijen geplaatste, witte schubjes. Lengte 2^—3 mm marginatus Payk. 



Beharing der bovenzijde bruin, daartusschen met grauwwitte, onregelmatige, vlekjes. 

 Lengte 2— 2i mm incisus Schultze. 



C. faeculentus Gyll. (C.N.II.683) heet bij Reitter: obsoletus Germ. (l.c.684) (= fae- 

 culentus GyU., obscuritarsis Schultze, inclemens Faust). De voedingsplant is nog niet bekend. 

 Deze soort komt ook in Nassau voor -). 



C. g r i s e u s Ch. Bris. (C.N.II.683). Reitter noemt: Thlaspi arvense L., Nastu^- 

 t i u m a m p h i b i u m R. Br., en andere Cruciferen, waarop deze soort leeft. 



C. carinatus Gyll. (melanocyaneus Boh.). Deze soort welke, volgens L. von Heyden, 

 bij Mainz voorkomt, is, het naast verwant aan g r i s e u s Bris. Zij is gemiddeld iets grooter, 



') In een schrijven zegt de heer J. Edwards: „I believe tliat your $ specimen of Mölleri niarked 

 „var." is veritable rotundatus Bris. If the pubescence on the elytra were paler it would agree exactly 

 with a Britsch specimen of rotundatus named f or Mr. Croich by M. Brisout himself , and the latter 

 author says of the pubescens in his original description „cendrées ou d'un cendré-brunatre". Ik vermoed 

 dat hier eene vergissing in 't spel is en dat het zeer duidelijke witte scuteUair-vlekje over het hoofd is 

 gezien. 



') Op blz. 683, regel 8 v. b. staat: „dwarsgroef"; lees: „langsgroef". 



